ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗ: ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ.

Στο πλήθος των χριστιανικών αιρέσεων, που δρουν τόσο στην πατρίδα μας όσο και παγκοσμίως, ανήκουν και οι αυτοαποκαλούμενοι Πεντηκοστιανοί. Με τον ορό Πεντηκοστιανοί ονομάζονται διεθνώς, μαζί με πλήθος επιμέρους προσδιορισμών, εκατοντάδες ακραίες ομάδες του προτεσταντικού χώρου, πολλές εκ των οποίων είναι και αντιτριαδικές. Βασικά γνωρίσματα του εν λόγω αιρετικού κινήματος είναι η υποτιθέμενη γλωσσολαλιά, οι θεραπείες ασθενών, η προφητεία κ.α, τα οποία είναι κατά τους ισχυρισμούς τους εκδηλώσεις του «Βαπτίσματος με Άγιο Πνεύμα».

Βασική πτυχή της πεντηκοστιανής πλάνης είναι και το χάρισμα της προφητείας, το οποίο έχει κατεξοχήν εσχατολογική προοπτική. Ο εσχατολογικός προσανατολισμός των πεντηκοστιανών «προφητειών» είναι άμεσα συνδεδεμένος με ένα ακόμα εκβιαστικό ψυχολογικό γεγονός, το οποίο είναι η αρπαγή της εκκλησίας από τον Χριστό πριν την έλευση του Αντίχριστου, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους. Με τον ορό βεβαίως «Εκκλησία» εννοούν τους εαυτούς τους. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε, ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πεντηκοστιανών ομάδων, που υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο, ότι η αρπαγή δηλαδή θα γίνει μετά την έλευση του Αντίχριστου και τη μεγάλη θλίψη που θα ακολουθήσει. Οι ομάδες αυτές χαρακτηρίζονται ως μεταθλιπτικοί.Σχετικά ακριβώς με την πεντηκοστιανή διδασκαλία της έλευσης του Χριστού για την «αρπαγή της εκκλησίας», έχει υπάρξει ένας μεγάλος αριθμός ψευδοπροφητειών από Πεντηκοστιανούς, γεγονός που επιβεβαιώνει την πραγματικότητα, ότι το πνεύμα, το οποίο λαμβάνουν και είναι η πηγή των αποκαλύψεών τους δεν είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά πνεύμα πλάνης.

Ψευδοπροφητείες Ελλήνων Πεντηκοστιανών:

Ο κ. Λούης Φέγγος, ιδρυτής και ποιμένας της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής ισχυρίζονταν το 1982, ότι τα δέκα κέρατα του θηρίου της Αποκάλυψης (Αποκ,13,1) ήσαν τα δέκα κράτη τής Ε.Ο.Κ. που ποτέ δεν θα γίνουν περισσότερα, και θα διοικήσουν τον κόσμο με ηγέτη τον Αντίχριστο, που είναι Έλληνας, γι’ αυτό η αρπαγή, έλεγε, θα γίνει στις μέρες μας. Θα αφήσουμε την εν λόγω ψευδοπροφητεία ασχολίαστη, υπενθυμίζοντας μόνο, ότι προ λίγων μηνών τα μέλη της Ευρωπαϊκής κοινότητας έγιναν εικοσιπέντε.

Το Μάρτιο του 1986 στην εφημερίδα «Χριστιανισμός» που είναι το επίσημο όργανο της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής, δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Το ρολόι του Θεού κτυπάει και ειδοποιεί». Στο εν λόγω άρθρο, αφού γίνεται μία σειρά συσχετισμών ιστορικών γεγονότων του εικοστού αιώνα με χωρία της Αγίας Γραφής, προειδοποιεί ο συντάκτης του ότι απέμειναν δυο λεπτά καθώς ο μικρός δείκτης δείχνει 12 και ο μεγάλος παρά δύο λεπτά. Και κατέληγε ο συντάκτης: « Ας ετοιμαστούμε να συναντήσουμε τον ερχόμενο Χριστό, για, να μη δούμε τον Αντίχριστο να αποκαλύπτεται» [ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ αρ. φ. 3, Μάρτιος 1986, σελ.1]. Προφανώς τόσα χρόνια μετά δεν εκπληρώθηκε η προφητεία. Αν ήθελε κανείς να χαριτολογήσει, θα έλεγε ότι κάποιος ξέχασε το ρολόι ξεκούρντιστο και σταμάτησαν οι δείκτες.

Από τις πλέον, όμως χαρακτηριστικές Ψευδοπροφητείες των Ελλήνων Πεντηκοστιανών ήταν ο ισχυρισμός τους στην εφημερίδα τους την 1-1-1991, ότι μέσα στη δεκαετία του 1990 επρόκειτο να συμβούν τρία πολύ μεγάλα γεγονότα. Πρώτον, η αρπαγή της εκκλησίας, δεύτερον ο ερχομός του Αντίχριστου που θα βασανίσει όλους τους ανθρώπους που δεν θα λάβουν αέρος στην αρπαγή, και τρίτον θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. [ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ αρ.φ. 73 Ιανουάριος 1991, σελ.1,4.] Φυσικά τίποτα δεν πραγματοποιήθηκε από τα προφητευόμενα, επιβεβαιώνοντας τον λόγο του Κυρίου, ότι οι ψευδοπροφήτες θα αποκαλύπτονται από τους καρπούς τους (Ματθ. 7. 15-20).

Στην ίδια εφημερίδα, (Ιούλιος 1991, σελ. 6), ξαναπροφητεύεται: «Η ώρα του Αντίχριστου είναι οπωσδήποτε πλησίον: Ο αρχηγός του ευρωπαϊκού κράτους θα είναι ο Αντίχριστος. Κατά το τέλος του 1992 που έχει εξαγγελθεί η ενοποίηση της Ευρώπης, θα δούμε πολύ καθαρά και ίσως και το πρόσωπο του Αντίχριστου». Μία ακόμα βεβαίως ψευδοπροφητεία ανεκπλήρωτη.

Η πλέον κλασική περίπτωση αμερικάνου Πεντηκοστιανού ψευδοπροφήτη είναι του E. Vhisenant. Το βιβλίο του με τίτλο «Ογδόντα οκτώ λόγοι για τους οποίους η αρπαγή θα γίνει το 1988», πούλησε στις ΗΠΑ πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα. Όταν φυσικά διαψεύστηκε, με κωμικές δικαιολογίες για την αποτυχία του, εξέδωσε ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Η τελευταία κραυγή. Αναφορά στην αρπαγή του 1989», πουλώντας φυσικά κάποιες χιλιάδες αντίτυπα. Βεβαίως, οι αναγνώστες του και οι Πεντηκοστιανοί που τον πίστευαν αναμένουν ακόμα την αρπαγή τους και την δευτέρα Έλευση του Χριστού.

Η D.Miller στο βιβλίο της «Αγρυπνείτε και ετοιμάζεστε. Εκατομμύρια εξαφανίζονται το 1992» προφήτευε και όριζε την αρπαγή το 1992. Αντιθέτως, ο C.TAYLOR, εκδότης Πεντηκοστιανού περιοδικού, «έχοντας άλλη αποκάλυψη», όριζε την αρπαγή τον Σεπτέμβριο του 1994, ενώ ο Πεντηκοστιανός πάστορας Johy Hikle όριζε την αρπαγή της εκκλησίας και την επιστροφή του Χριστού στις 9 Ιουνίου 1994.
Νομίζουμε, ότι με τα όσα αναφέραμε γίνεται αντιληπτό, πώς στο χώρο των λεγομένων Πεντηκοστιανών δεν επιδημεί το Πανάγιο Πνεύμα, αλλά το πνεύμα της πλάνης. Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός μας προειδοποιεί, ότι γνώρισμα των ψευδοπροφητών είναι η μη πραγματοποίηση και η μη επαλήθευση των λόγων τους. Για όσους όμως παρασύρθηκαν και πίστευσαν τις κακοδοξίες και ψευδοπροφητείες των Πεντηκοστιανών, χαρακτηριστικοί είναι εν προκειμένω οι λόγοι του Ευαγρίου Ποντικού: «Λόγοι αιρετικών άγγελοι θανάτου, και ο δεχόμενος αυτούς απολεί την εαυτού ψυχήν».

ΨΕΥΔΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ

Στα βασικά γνωρίσματα της πεντηκοστιανής πλάνης ανήκει και ο ισχυρισμός τους περί της θεραπείας διαφόρων ασθενειών ως τεκμήριο και απόδειξη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους, μετά το λεγόμενο «βάπτισμά τους με Άγιον Πνεύμα». Πρόκειται όμως για πραγματική θεραπεία ασθενειών, όπως μετά πείσματος υποστηρίζουν οι διάφοροι Πεντηκοστιανοί των ποικίλων τάσεων και αποχρώσεων; Ποια η γνησιότητα των εν λόγω «θεραπειών»; Έχουμε παρουσία χαρίσματος ιαμάτων, ως δωρεά του Αγίου Πνεύματος στο χώρο της πλάνης, και μάλιστα σε ομάδες που ορισμένες εξ αυτών είναι και Αντιτριαδικές; Αναμφιβόλως όχι.
Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική απ’ ό,τι ισχυρίζονται οι Πεντηκοστιανοί. Άλλες θεραπείες είναι ψευδοθεραπείες, που προβάλλονται τεχνηέντως από τους ίδιους για εσωτερική κατανάλωση και εξωτερική προβολή, και άλλες είναι ενέργειες του πονηρών πνευμάτων, σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Θα αναφέρουμε τρεις χαρακτηριστικές μαρτυρίες, οι οποίες επιβεβαιώνουν, κατά τρόπο νομίζουμε ρεαλιστικό, τον ισχυρισμό μας περί ψευδοθεραπειών. Μάλιστα οι δύο εξ αυτών προέρχονται όχι από τον ορθόδοξο χώρο, αλλά αποτελούν ενδοπροτεσταντική κριτική στους ισχυρισμούς των Πεντηκοστιανών. Γι’ αυτό και έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Μεγάλη επίσης σπουδαιότητα έχει και η τρίτη μαρτυρία, που προέρχεται από έναν αδελφό, ο οποίος υπήρξε επί 11 χρόνια Πεντηκοστιανός.

α) Η πρώτη μαρτυρία προέρχεται από το προτεσταντικό υπερδογματικό περιοδικό «Τυχικός». Σε άρθρο του εν λόγω περιοδικού, με τίτλο «θρησκευτικά [χριστιανικά] ψέματα», αναφέρονται και τα εξής: «Δεν είναι λίγοι αλλοδαποί ιεροκήρυκες που περιέρχονται τις εκκλησίες της Πεντηκοστής διηγούμενοι τα πιο απίθανα "θαύματα" (που όμως πάντοτε γίνονται στο εξωτερικό και ποτέ στην Ελλάδα)...» [www.sdg-com.gr/tyxikos/01-78-4.html]. Αυτά λοιπόν τα «απίθανα θαύματα», τα οποία ο Έλληνας προτεστάντης τα χαρακτηρίζει ως ψευδή, από τους Πεντηκοστιανούς παρουσιάζονται ως δήθεν δωρεές του Αγίου Πνεύματος.

β) Η δεύτερη μαρτυρία είναι οι αναφορές ενός δραστήριου Πεντηκοστιανού. Στο εξαιρετικά ογκώδες και πυκνογραμμένο, πεντηκοστιανό βιβλίο με τίτλο «Παγκόσμια Πεντηκοστή. Μια Πεντηκοστιανή - Χαρισματική Εγκυκλοπαίδεια»[σελ.678], σχετικά με τις θεραπείες των Πεντηκοστιανών, συν τις άλλοις, αποκαλύπτει και αναφέρει ότι από διάφορους Πεντηκοστιανούς θεραπευτές:
• Χρησιμοποιήθηκαν: «τεχνικές της θεραπείας, τα ψευτοθαύματα η οικονομική εκμετάλλευση του Θρησκευτικού συναισθήματος» [σελ.679]
Επισημαίνει: «Το γεγονός είναι ότι ουδείς εξ αυτών είχε "χάρισμα θεραπείας" αλλά ίσως μερικοί ένα "χάρισμα πίστεως" σε συνδυασμό με την πίστη των πιστών» . [σελ.679]

• Τονίζει: «οι προφασιζόμενοι ότι κατέχουν "χάρισμα θεραπείας", μη έχοντας τις δυνάμεις που προφασίζονται αρχίζουν να λέγουν ότι "φταίει" ο πιστός που δεν γίνεται το θαύμα ή ότι έγινε το θαύμα αοράτως και αναισθήτως και η θεραπεία θα εκδηλωθεί αργότερα». [σελ.679]

• Αναφέρεται σε «θεραπείες θερμοκηπίου» όπως χαρακτηριστικά τις ονομάζει, «μη οφειλόμενες σε κάποιο χάρισμα. Ο καθένας που θα έκανε μια προσευχή σ’ ένα τέτοιο, υψηλής αφιέρωσης αλλά και συναισθηματικής φόρτισης περιβάλλον, θα είχε αποτέλεσμα είτε από την ενέργεια της πίστης είτε από ενθουσιαστικό παραλήρημα» [σελ.680-681].

«Ομολογεί ότι: «στους πιστούς, σχετικά με τις μεθόδους, πρέπει να ειπωθεί ότι εξασκήθηκαν μέθοδοι εντυπωσιασμού και ψυχολογικών τρυκ με την συνδρομή μουσικής που δημιουργεί τεχνητή έξαρση, ενώ καλούνταν οι πιστοί να έχουν τυφλή πίστη σε κάθε δήλωση των θεραπευτών»[σελ.682].

Θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας στο εν λόγω πεντηκοστιανό βιβλίο, επικαλούμενοι μια ακόμη μαρτυρία από το πλήθος που παρατίθενται, σχετικά με τις ψευδοθεραπείες των Πεντηκοστιανών. Αναφέρεται λοιπόν ότι «οι σεβαστοί, με παγκόσμιο κύρος Πεντηκοστιανοί ηγέτες Gordon Lindsay και DONALD GEE μίλησαν ανοικτά για "απάτες και τρυκ"»[σελ.683]. Είναι νομίζουμε σαφές, και εκτός πάσης αμφιβολίας, ύστερα από όλα αυτά που αναφέραμε, ότι τα χαρίσματα ιάσεων, που υποτίθεται ότι λαμβάνουν οι Πεντηκοστιανοί, είναι εκδηλώσεις και ενέργειες των πονηρών πνευμάτων και φαινόμενα απατηλά κατά την αγιοπατερική διδασκαλία.
γ) Το τρίτο περιστατικό είναι ή καταγεγραμμένη και δημοσιευμένη ομολογία ενός πρώην Πεντηκοστιανού. Η γνώμη του έχει βαρύτητα, ακριβώς γιατί ευρισκόμενος έντεκα χρόνια μέσα στην πλάνη των Πεντηκοστιανών η εμπειρία - μαρτυρία που καταθέτει, είναι πολλαπλώς επιβεβαιωμένη. Αναφέρει, λοιπόν, ο πρώην Πεντηκοστιανός αδελφός κ. Χ. Γ : «Έχω δει παράλυτο να περπατά από τη στιγμή που γλωσσολάλησε ένας χαρισματικός πάστορας, όμως αυτή η θεραπεία δεν είχε διάρκεια. Η δικαιολογία τους γι' αυτό ήταν ότι ο άνθρωπος αμάρτησε ξανά και ο Θεός ανακάλεσε τη θεραπεία !(...).

"Θαύματα" γίνονται κάθε Κυριακή στις χαρισματικές εκκλησίες. Είναι το συνηθισμένο τους σόου. Ακούς να λένε ότι κάποιος θεραπεύτηκε από αρρώστια ή καρκίνο ή ο,τιδήποτε, αλλά ποτέ δεν βλέπεις αποδείξεις». Και το περιστατικό αυτό νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει κατά τρόπο ανεπίδεκτο παρερμηνειών τον τίτλο του μικρού αυτού άρθρου σχετικά με τις πολυδιαφημιζόμενες «θεραπείες»- εμπειρίες των Πεντηκοστιανών. Πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι ορισμένες φορές στο χώρο της πεντηκοστιανής πλάνης, εκτός από τις ψευδοθεραπείες που θεωρούνται εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος, λαμβάνουν χώρα μεταξύ τους και πλείστες μεθοδείες των πονηρών πνευμάτων, που εξωτερικά εντυπωσιάζουν.

Ο ορθόδοξος χριστιανός, όμως, γνωρίζει πολύ καλά, ότι σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, είτε κατά παραχώρηση Θεού είτε κατά φαντασία, ψευδοθαύματα που προκαλούν στους αστήριχτους εντυπωσιασμό κάνουν και οι δαίμονες (Εξοδ. 7.11-22. 8,7-17. Πράξ. 8,9-16,16-18). Γι' αυτό έχοντας ακράδαντη την πεποίθηση, ότι η Εκκλησία ως σώμα Χριστού είναι ο μοναδικός χώρος σωτηρίας του, δεν εντυπωσιάζεται από κανένα φαινόμενο το οποίο ενεργείται στο χώρο της πλάνης. Αντιθέτως, με την πρέπουσα σύνεση και διάκριση θυμάται πάντα ότι στην Αγία Γραφή ο Θεάνθρωπος και οι άγιοι Απόστολοι μας έχουν προειδοποιήσει ότι ο σατανάς «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β Κορ. 11,14), ότι «πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες καί πλανώμενοι» (Β Τιμ. 3,4), και γι' αυτό «Μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζεται τα πνεύματα ει εκ Θεού εστίν» (Α Ιωάν. 4.1), καθώς «Αποστήσονταί τίνες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίας δαιμονίων» (Α' Τιμ. 4.1).

Η γλωσσολαλιά των Πεντηκοστιανών

Μια από τις βασικότερες κακοδοξίες της Πεντηκοστιανής πλάνης και το κατ’ εξοχήν εξωτερικό κριτήριο με το οποίο οι ποικίλες πεντηκοστιανές ομάδες θεωρούν κάποιον ως σεσωσμένο είναι το χάρισμα της γλωσσολαλιάς το οποίο αντιλαμβάνονται ως προσωπική πλήρωση του καθενός με Άγιον Πνεύμα, επανάληψη του γεγονότος της Πεντηκοστής, όπως συνέβη στους αγίους Αποστόλους. (www.Pentecost.gr/Greece/history%20keim.htm). H. D.Reimer. Pfingstbewegung, Munehen 1995, σελ. 961-962].
Η λεγόμενη γλωσσολαλιά είναι απόδειξη σύμφωνα με τους Πεντηκοστιανούς του «βαπτίσματός τους με Άγιον Πνεύμα» [Α.-Σ. Μακφέρσον, Σύμβολον της Πίστεως.The four Square Gospel. Σελ.19-21. Λυμπέρης Σιολόγκας, Βήματα που οδηγούν στις ευλογίες του Θεού. Σελ.17] και εγγύηση ότι θα τους παραλάβει ο Χριστός κατά την αρπαγή της εκκλησίας, πριν την έλευση του Αντίχριστου, συμφώνως με μια άλλη κακοδοξία τους.Ταυτοχρόνως, υποτίθεται, είναι και κριτήριο πιστοποίησης ότι ανήκει κάποιος στην εκκλησία και είναι ζωντανό μέλος της, καθώς σύμφωνα με τους πλανεμένους ισχυρισμούς τους, η αληθινή εκκλησία στους έσχατους καιρούς έχει ως αληθινό γνώρισμα την γλωσσολαλιά. Ως απόδειξη των ισχυρισμών τους επικαλούνται πλήθος αγιογραφικών χωρίων που έχουν σχέση με την παρουσία του χαρίσματος της γλωσσολαλιάς στα χρόνια των Αποστόλων. Ποια σχέση έχουν όμως τα χωριά που αναφερόνται στο χάρισμα της γλωσσολαλιάς, όπως υπήρχε στην αρχαία Εκκλησία, με το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς των Πεντηκοστιανών; Αναμφιβόλως καμία. Επιπλέον, όχι μόνο δεν έχουν σχέση, γιατί τα παρερμηνεύουν αλλά και γιατί οι ισχυρισμοί και οι εμπειρίες γλωσσολαλιάς των Πεντηκοστιανών βρίσκονται σε ριζική αντίθεση με την Αγία Γραφή.

Ενδεικτικώς θα επισημάνουμε τα εξής:

Επικαλούνται την προφητεία του Ιωήλ 3.1-2 θεωρώντας ως έκχυση του Πνεύματος στις έσχατες ήμερες τα φαινόμενα του χώρου τους. Έσχατες ημέρες όμως στο εν λόγω χωρίο θεωρείται η πρώτη έλευση του Χριστού γι' αυτό ο Απ. Πέτρος στο Πράξ. 2,16 αναφέρει ότι η προφητεία εκπληρώθηκε ήδη την ημέρα της Πεντηκοστής. Την ημέρα της Πεντηκοστής οι Άγιοι Απόστολοι μιλούν ξένες γλώσσες υπαρκτές, γνώριμες, κατανοητές (Πράξ. 2,4).
Αυτό επιβεβαιώνεται από δεκάδες ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής, που άκουγαν και κατανοούσαν τα μεγαλεία του Θεού καθένας στη γλώσσα του (Πράξ. 2, 6-8,11).
Αντιθέτως, στις συναθροίσεις των Πεντηκοστιανών όσοι γλωσσολαλούν βγάζουν κραυγές άναρθρες, λέγουν λέξεις ακατανόητες, άγνωστες, ακατάληπτες, φράσεις ασύνταχτες που ορισμένες φορές μοιάζουν με παραλήρημα και συνοδεύεται κατά περίπτωση και με σπασμούς του σώματος.
Κατά τον Απόστολο Παύλο δεν μπορεί να έχουν όλοι το χάρισμα της γλωσσολαλιάς (Α’ Κορ.12,4-11, 30).
Το αντίθετο ισχυρίζονται οι Πεντηκοστιανοί, καθώς θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ απόδειξη πληρώσεως του πιστού με Άγιο Πνεύμα. Κατά τον απόστολο Παύλο, επίσης το χάρισμα της γλωσσολαλιάς τοποθετείται τελευταίο στη σειρά των χαρισμάτων (Α’ Κορ. 12,8-10, 28). Οι Πεντηκοστιανοί εν προκειμένω αντιστρέφουν τη σειρά και το θεωρούν πρώτο, κύριο και βασικό.
Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι η γλωσσολαλιά δόθηκε τότε ως υπερφυσικό σημείο όχι για τους πιστούς αλλά για τους απίστους, για να παρακινηθούν και να πιστεύσουν (Α’ Κορ. 14, 22).Το αντίθετο διδάσκουν οι Πεντηκοστιανοί, καθώς το θεωρούν ως το κατ' εξοχήν σημείο βεβαίας σωτηρίας. Θα ολοκληρώσουμε τις παρατηρήσεις μας με μία ακόμα επισήμανση καίριας σημασίας που αναφέρεται στο χαρακτήρα των εμπειριών της γλωσσολαλιάς των Πεντηκοστιανών. Ενώ τα χαρίσματα που χορηγεί ο Θεός στην Εκκλησία δίνονται ελεύθερα και αβίαστα με σκοπό την κατά Χριστόν αύξηση και ενότητα του Σώματός Του (Α΄Κορ.12), η γλωσσολαλιά των Πεντηκοστιανών είναι καρπός διαφόρων τεχνικών, ενθουσιαστικών εκδηλώσεων, συναισθηματική φόρτισης, υποβολής και ψυχολογικών πιέσεων.
Νομίζουμε ότι γίνεται κατανοητό, εξ όσων αναφέραμε, ότι η γλωσσολαλιά των συγχρόνων πεντηκοστιανών δεν έχει καμία σχέση με το χάρισμα της γλωσσολαλιάς της αρχαίας Εκκλησίας. Είναι ενεργήματα του πνεύματος της πλάνης, που μετασχηματιζόμενο σε άγγελο φωτός τα παρουσιάζει ως δήθεν καρπούς - εμπειρίες της πλήρωσης τους με Άγιον Πνεύμα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι υπάρχουν πεντηκοστιανές ομάδες που έχουν γλωσσολαλιά αλλά είναι αντιτριαδικές. Εν προκειμένω είναι σαφές ποιο πνεύμα επιδημεί και σ' αυτές.

Θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας στο θέμα της γλωσσολαλιάς των Πεντηκοστιανών παραθέτοντας τις απόψεις δύο Ελλήνων προτεσταντών. Η σημασία και η σπουδαιότητά τους είναι προφανής, καθώς αποτελεί ενδοπροτεσταντική κριτική, δηλαδή κριτική προτεσταντών προς προτεστάντες Πεντηκοστιανούς για το θέμα της γλωσσολαλιάς, με μοναδικό οδηγό την Αγία Γραφή.

Σύμφωνα λοιπόν, με τον ένα Έλληνα προτεστάντη το λεγόμενο «βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» των Πεντηκοστιανών του οποίου καρπός είναι η γλωσσολαλιά, είναι αντίληψη, λαθεμένη, «χωρίς κανένα απολύτως στήριγμα στην Αγια Γραφή (···) Ξεφύλλισε προσεχτικά την Καινή Διαθήκη και πουθενά δε θα συναντήσεις το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος σαν κάτι ξεχωριστό από την αναγέννηση.» [Γ.Α.Χατζηαντωνίου. Το Άγιο Πνεύμα. Οι δυο φάσεις του έργου του, στο Φωνή του ευαγγελίου, 57, Φεβρ. 1997. σελ.62]

Και κατά τον άλλο: «η γλωσσολαλιά και τα θαύματα είναι δύο από τα κατ' εξοχήν αποτελεσματικά μέσα που ο Διάβολος, μιμούμενος τον Θεό, μεταχειρίζεται μέχρι σήμερα για τους σκοτεινούς σκοπούς του» [Γερ. Ζερβόπουλου, Πνευματικά. Ελληνικές Ελεύθερες Εκκλησίες εξωτερικού, σελ.97] . Επιπλέον, θεωρεί ότι «η γλωσσολαλιά σήμερα δεν είναι μόνο ένα χάρισμα περιττό, αλλά και επικίνδυνο» και αναφέρει την παρερμηνεία των Πεντηκοστιανών, «οι όποιοι στηρίζουν την ακατανόητη γλωσσολαλιά στο συμβάν της Πεντηκοστής, απ’ όπου πήραν και το όνομα τους, παρά το γεγονός ότι στην Πεντηκοστή οι μαθητές δεν μίλησαν ακατανόητες γλώσσες, αλλά μίλησαν γήινες, ανθρώπινες γλώσσες, που ήσαν αμέσως και πλήρως κατανοητές από τους ακούοντας» [Γερ. Ζερβόπουλου, όπ.π, σελ.105].

Και στο θέμα της γλωσσολαλιάς λοιπόν των Πεντηκοστιανών, ο Ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να έχει υπ’ όψη του τα λόγια του αποστόλου Παύλου «συ δε μένε εν εις έμαθες και επιστώθης, ειδώς παρά τίνος έμαθες» (Β’ Τιμ. 3, 14).

Η Αρπαγή της Εκκλησία και η χιλιετής Βασιλεία

Βασικό γνώρισμα πολλών αιρετικών ομάδων είναι η ύπαρξη στη διδασκαλία τους και ψυχολογικών εκβιαστικών διλημμάτων, τα οποία μάλιστα τα παρουσιάζουν αγιογραφικές διδασκαλίες, μέσω των οποίων ασκούν μια μορφή πνευματικής τρομοκρατίας στα δυστυχή θύματα τους. Από την κατηγορία αυτή φυσικά δεν μπορούν να εξαιρεθούν οι Πεντηκοστιανοί. Το κατεξοχήν ψυχολογικό εκβιαστικό γεγονός και ταυτοχρόνως θεμελιώδης διδασκαλία κάθε αποχρώσεως Πεντηκοστιανής ομάδας είναι η λεγόμενη «Αρπαγή της Εκκλησίας».
Τι εννοούν όμως οι Πεντηκοστιανοί όταν αναφέρονται στην αρπαγή της Εκκλησίας; Σύμφωνα λοιπόν με τους ισχυρισμούς τους:
«Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός θα κατέβει από τον ουρανό, θα ακουστεί μια φωνή αρχαγγέλου και θα σαλπίσει ο ίδιος, ο Θεός, με την "έσχατη σάλπιγγα", θα αναστηθούν όλοι όσοι έχουν πεθάνει "εν Χριστώ" και εμείς που θα ζούμε αυτή τη στιγμή θα αρπαχθούμε σε συνάντηση του Κυρίου. Η συνάντηση· αυτή θα γίνει στον αέρα. Ο Κύριος θα κατεβεί πριν από την μεγάλη καταστροφή του κόσμου, να συνάξει τους πιστούς Χριστιανούς για να αποφύγουν αυτήν την μεγάλη συμφορά».
Αν θελήσουμε να αναλύσουμε περισσότερο τους Πεντηκοστιανούς ισχυρισμούς, τότε πρέπει να αναφέρουμε ότι οι Πεντηκοστιανοί θεωρούν τους εαυτούς τους ως πιστούς χριστιανούς που θα αναστήσει ο Κύριος, που θα αρπαχθούν στον αέρα για να τον συναντήσουν, για να αποφύγουν τη μεγάλη θλίψη κατά την περίοδο του Αντίχριστου. Αυτό γίνεται κατανοητό, γιατί κατά τις κακοδοξίες τους μόνο όσοι έχουν «βαπτιστεί με Άγιο Πνεύμα» και έχουν γλωσσολαλιά είναι αποδεδειγμένα πιστοί. Όποιος δεν γλωσσολαλεί θα παραμείνει στη γη και θα βασανιστεί από τον Αντίχριστο.

Πότε όμως θα γίνει η αρπαγή;

Σε προηγούμενο άρθρο μας [Βλ. Λ.Φέγγου, Εμείς περιμένουμε «την μακαριά ελπίδα», την αρπαγή της εκκλησίας, στο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ άρ. φ. 77, Μάριος 1991, σελ.1., Πρβλ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, άρ. φ. 12, Δεκέμβρης 1986, σελ. 4., ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ άρ. φ. 32 Αύγουστος 1988, σελ.1., ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ άρ.φ. 68, Νοέμβριος 1990. σελ.1, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ αρ.φ. 207, Φεβρουάριος 2001, σελ 1. Άλκ.Τζελέπη, Πολεμικές συγκρούσεις των εσχάτων καιρών, σελ 240-241.] ,έχουμε αναφέρει, ότι σχετικά με τον χρόνο που θα γίνει η λεγόμενη αρπαγή έχουν υπάρξει από Έλληνες και ξένους Πεντηκοστιανούς πλήθος ψευδοπροφητειών. Εδώ ενδεικτικά θα παραπέμψουμε πάλι σε δικά τους κείμενα, για να φανεί σε συνδυασμό και με τα παραπάνω, ακριβώς το εκβιαστικό ψυχολογικό υπόβαθρο της διδασκαλίας τους περί αρπαγής της Εκκλησίας.
Διακήρυττε ένας Πεντηκοστιανός, ιδρυτής μιας πεντηκοστιανής ομάδας τον Αύγουστο του 1988 : «Η εσχάτη σάλπιγγα οπού να’ ναι θα ηχήσει. "Γίνεσθε έτοιμοι" .Όποιος είναι έτοιμος θα φύγει, όποιος δεν είναι έτοιμος θα μείνει να περάσει την ώρα του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθει επί της οικουμένης όλης» [Λ.Φέγγου, Η Έσχατη Σάλπιγγα θα ηχήσει. «Γίνεσθε έτοιμοι» ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, αρ.φ. 32, σελ.1]. Ο ίδιος δύο χρόνια αργότερα, το Νοέμβριο του 1990, ανέφερε: «Ο Ιησούς Χριστός έρχεται. Η ώρα πλησίασε πραγματικά και τα χρόνια είναι μετρημένα».[ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, αρ.φ.68, Νοέμβριος 1990, σελ.1]. Ένας άλλος Πεντηκοστιανός ποιμένας, είχε προφητεύσει ότι τη δεκαετία του 1990 θα συμβεί η αρπαγή, της εκκλησίας, η έλευση του Αντίχριστου και ό τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. [Κ.Κονδύλη, Η δεκαετία των μεγάλων γεγονότων. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ,αρ.φ. 73, Ιανουάριος 1991, σελ.1,4].
Ο ίδιος αναφέρει πάλι, το Φεβρουάριο του 2001, σχετικά με την αρπαγή: «Η σοβαρότητα των ημερών μας φανερώνεται από αυτά τα όποια συμβαίνουν επάνω στον κόσμο αυτό και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι διερχόμαστε ήδη τις τελευταίες ημέρες επάνω στον κόσμο αυτό».[ Κ.Κονδύλη, Η πόρτα κλείνει. Ο Χριστός έρχεται. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ,αρ.φ.207, Φεβ.2001, σελ.1]. Στην ίδια ακριβώς γραμμή, άλλοι Πεντηκοστιανοί σε ιστοσελίδα τους στο διαδίκτυο αναφέρουν για ανθρώπους που «αναγεννώνται, βαπτίζονται με Άγιο Πνεύμα και προσμένουν τον Κύριο μας Ιησού Χριστό να αρπάξει την Εκκλησία του. Για λίγο ακόμα η πόρτα της χάρης του Χριστού είναι, ανοικτή. Προλαβαίνεις να μπεις και συ, σήμερα. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά»[www.greekbiblos.gr/22.htm].
Και συνεχίζουν άλλου: «Ο Κύριος έρχεται. επίκειται η αρπαγή της Εκκλησίας». (www.greekbiblos.gr/16.htm) βλ. και «Η όψιμη βροχή» Στο Η Φωνή του Ευαγγελίου, Φεβ. 1999, σελ. 93-95. Όσοι δε θα λάβουν μέρος στην αρπαγή, λέγουν, θα μείνουν στη γη για να υποφέρουν κατά την περίοδο της μεγάλης θλίψης, την επταετία του Αντίχριστου. Με το τέλος της επταετίας του Αντίχριστου, θα επιστρέψει ο Χριστός μαζί με τους αρπαγέντες Πεντηκοστιανούς από τους ουρανούς, θα καταστρέψει τον Αντίχριστο και θα συμβασιλεύσουν μαζί στη γη για χίλια χρόνια.
Αν αξιολογήσουμε όμως τους ισχυρισμούς των Πεντηκοστιανών σχετικά με την αρπαγή της εκκλησίας, θα παρατηρήσουμε ότι βρίσκονται σε ριζική αντίθεση με τη διδασκαλία του Κυρίου και των αγίων Αποστόλων. Ως συνέπεια της αρπαγής, οι Πεντηκοστιανοί διδάσκουν τμηματική ανάσταση των νεκρών, των μεν πιστών προ τής Αρπαγής, των δε απίστων στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας.
Αντιθέτως, η Αγία Γραφή αναφέρει για καθολική ανάσταση των νεκρών (Ίωάν. 5,28. Α’ Κορ. 15, 51-52 Άποκ. 20,12).

Διδάσκουν δυο επανόδους του Χριστού στη γη, μία για την αρπαγή και μια για την καταστροφή του Αντίχριστου και την εγκαθίδρυση της χιλιετούς βασιλείας.
Αντιθέτως, η Αγια Γραφή ομιλεί για μία και μοναδική επιστροφή του Χριστού μόνο κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του.(Ματθ.24,27, Μαρκ. 13,26, Λουκ. 17,24, κ.λ.π). Τα χωρία που επικαλούνται για την αρπαγή αναφέρονται στη Δεύτερα Παρουσία του Χριστού. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Αγία Γραφή αναφερόμενη στο γεγονός της επιστροφής του Κυρίου χρησιμοποιεί πάντα ενικό («παρουσία»), και δεν κάνει χρονική διάκριση παρουσιών, άλλη για τη δήθεν αρπαγή, και άλλη για Δευτέρα Παρουσία (Α’ Κορ.15, -23, Α’ θεσ. 2,19, 3,13, 4,15, Β’ θεσ. 2,1- 2,8-9, Ιακ. 5,7, Β’ Πετρ. 3,12, Α’ Ιωάν. 2,28).

Ισχυρίζονται ότι θα γίνει η αρπαγή των πιστών για να μην περάσουν τη μεγάλη θλίψη κατά την επταετία του Αντίχριστου.
Η Αγία Γραφή αντιθέτως διδάσκει, ότι οι πιστοί την εποχή του Αντίχριστου θα είναι στη γη και θα δοκιμαστούν σκληρά από τον Αντίχριστο (Δαν.7,21, Αποκ. 13,7, 20,4).
Γι’ αυτό ο Θεός «δια δε τους εκλεκτούς κολοβωθήσονται αι ημέραι εκείναι» (Ματθ. 24,22-23). Μία ακόμα λοιπόν απόδειξη ότι δεν υπάρχει αρπαγή των πιστών προ της μεγάλης θλίψης, όπως κακοδόξως ισχυρίζονται οι πάσης φύσεως Πεντηκοστιανοί.
Αντίθετος επίσης στην Αγία Γραφή είναι και ο ισχυρισμός τους ότι θα επιστρέψει πάλι ο Χριστός στη γη με τους αρπαγέντες Πεντηκοστιανούς για την εγκαθίδρυση επιγείου χιλιετούς βασιλείας μετά την επταετία του Αντιχρίστου.
Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι θα επιστρέψει ο Κύριος μόνο μία φορά κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του με δόξα, για να κρίνει ζώντας και νεκρούς συνοδευόμενος από αγίους αγγέλους και όχι από Πεντηκοστιανούς (Ματθ. 25,31. Μαρκ. 13,26-27).
Στο ερώτημα, εάν συμφωνούν όλοι οι Πεντηκοστιανοί ειδικά αλλά και οι προτεστάντες γενικότερα, για το αν θα υπάρξει αρπαγή της εκκλησίας προ της μεγάλης θλίψης, η απάντηση είναι όχι.
Υπάρχουν τρεις τάσεις: A.Cleason-P.Feinberg-D.Moo-R.Reiter, The Raprure. Pre, Mid or Post-Tribulational, Grand Rapids, Michingan 1984.
Η πρώτη τάση υποστηρίζει ότι η αρπαγή θα γίνει προ της μεγάλης θλίψης και είναι γνωστοί ως Dispensationalists, η δεύτερη τάση που υποστηρίζει ότι η αρπαγή θα γίνει μετά την μεγάλη θλίψη και είναι γνωστοί ως Premillennialists, και η τρίτη τάση, που διαφοροποιείται ως προς το χρόνο έναρξης της χιλιετούς βασιλείας και είναι γνωστοί ως Postmillennialists.

Πρέπει επίσης, εν προκειμένω, να επισημάνουμε ότι πολλοί από τους πρώτους Πεντηκοστιανούς του εικοστού αιώνα είχαν προφητεύσει ως μεγάλη θλίψη τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο (www.jesusportal.org/magazine/article9-4.html).

Θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας στην περί αρπαγής της Εκκλησίας πλάνη των Πεντηκοστιανών, παραθέτοντας ενδεικτικά και τη γνώμη ενός Έλληνα προτεστάντη [Σημείωση: Ο εν λόγω εκδότης δεν ανήκει πλέον στον προτεσταντικό χώρο αλλά στην Ορθοδοξία]. Πρόκειται για τον εκδότη και διευθυντή του ελληνικού (πρώην) προτεσταντικού περιοδικού «Ο Ερευνητής της Αλήθειας» που αφιερώνει το τεύχος 24 (Σεπτ.- Νοεμ. 2003) του εν λόγω περιοδικού αποκλειστικώς στις αντιλήψεις των Πεντηκοστιανών περί της αρπαγής. Χαρακτηρίζει, λοιπόν, τη διδασκαλία περί αρπαγής «ως αντιβιβλική και επικίνδυνη» και τη θεωρεί «απατηλό μήνυμα που δίνει ψεύτικη ελπίδα ασφάλειας». (Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, αρ.τ. 24, Σεπτ.- Νοεμ. 2003, σελ. 10)(Το περιοδικό αυτό και ο εκδότης του τώρα ανήκουν στην Ορθ.Εκκλησία). Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι στο εν λόγω προτεσταντικό περιοδικό υπάρχει και η άποψη ενός Αμερικανού Πεντηκοστιανού, ο οποίος λέει, ότι η θεωρία για την αρπαγή της Εκκλησίας προ της θλίψης είναι «ένα δόγμα, που η Αγία Γραφή ποτέ δεν δίδαξε». [Οπ.π.,σελ.17]
Μένει κανείς πραγματικά κατάπληκτος τόσο από το μέγεθος της πλάνης όσο και από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις των Πεντηκοστιανών και των προτεσταντών γενικά μεταξύ τους. Νομίζουμε, όμως, ότι δεν αμφιβάλλει κανείς ότι η πεντηκοστιανή κίνηση είναι σύστημα πλάνης που οι διδασκαλίες τους δεν έχουν καμία σχέση, παρά την εξωτερική επίκληση της Αγίας Γραφής, με τη διδασκαλία του Χριστού και της Εκκλησίας. Γι' αυτό ο Ορθόδοξος χριστιανός προσεύχεται για τα θύματα της πλάνης, αλλά έχει πάντα υπ' όψη του τον παύλειο λόγο «Μη σας εξαπατήσει με κανέναν τρόπο κανείς» (Β’ Θεσ. 2,3). Από την ορθόδοξη ιστοσελίδα (http://www.ooderg.com/)

ΜΗΝΥΜΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ.ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ’ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Δεῦτε λαοί, σήμερον ὑποδεξώμεθα τῶν νηστειῶν τὸ χάρισμαὡς θεοδώρητον καιρὸν τῆς μετανοίας. . .» (Δευτέρα Α΄ Ἑβδομάδος Νηστειῶν).

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἀγαπητὰ ἐν Κυρίῳ,

Ἡ νηστεία, τὴν ὁποίαν μᾶς προτείνει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, δὲν εἶναι στέρησις, ἀλλὰ χάρισμα. Καὶ ἡ μετάνοια, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς καλεῖ, δὲν εἶναι τιμωρία, ἀλλὰ θεῖον δώρημα. Καὶ ὅταν ἡ Ἐκκλησία διὰ τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, τὴν ὁποίαν μόλις ἠκούσαμεν, μᾶς προτρέπῃ νὰ μὴ θησαυρίζωμεν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, «ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει», ἀλλὰ νὰ θησαυρίζωμεν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου καμμία ἀπειλὴ φθορᾶς δὲν ὑπάρχει, μᾶς λέγει τὴν ἀλήθειαν. Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλὰ ζῇ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον καὶ τὸν γνωρίζει. Γνωρίζει τὸν ἄνθρωπον· τὰς πραγματικάς του ἀνάγκας καὶ ταλαιπωρίας. Γνωρίζει καλῶς τὴν ἐποχήν μας. Τὴν ἐποχὴν τῶν μεγάλων ἐξελίξεων καὶ ταχυτήτων. Τοῦ καταιγισμοῦ τῶν πληροφοριῶν καὶ τῶν συγχύσεων. Τῶν πολλῶν φόβων, ἀπειλῶν καὶ καταρρεύσεων...Δι’ αὐτό, ἤρεμα καὶ σταθερὰ καλεῖ τοὺς πάντας εἰς μετάνοιαν. Δι’ αὐτό, ἀποτρέπει τὰ τέκνα της νὰ πάρουν ἐσφαλμένον δρόμον μὲ τὸ νὰ θησαυρίζουν τὸν κόπον τους καὶ νὰ στηρίζουν τὴν ἐλπίδα τους ἐπὶ βάσεων σαθρῶν. Ἀλλὰ τὰ προτρέπει νὰ θησαυρίζουν ἐν οὐρανῷ. Διότι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρὸς ἡμῶν, ἐκεῖ εὑρίσκεται καὶ ἡ καρδία ἡμῶν. Ὁ θησαυρὸς ποὺ δὲν φθείρεται καὶ ἡ ἐλπὶς ποὺ δὲν καταισχύνει, εἶναι ἡ θεία Ἀγάπη· ἡ συνεκτικὴ τῶν πάντων Δύναμις. Εἶναι ὁ σαρκωθεὶς Θεὸς Λόγος, ποὺ μένει μεθ’ ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν. Καὶ δὲν ἦλθε νὰ κρίνῃ ἀλλὰ νὰ σώσῃ τὸν κόσμον. Δὲν ἦλθε νὰ ἐπιπλήξῃ ἀλλὰ νὰ θεραπεύσῃ. «Πλήττει συμπαθῶς καὶ σπλαγχνίζει θερμῶς». Κατήργησε τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τὸν διάβολον. Ἐξήλειψε τὸ ἀμειδὲς τοῦ θανάτου. Δηλαδὴ τὴν χωρὶς μειδίαμα σκοτεινὴν μορφὴν καὶ παρουσίαν τοῦ θανάτου. Ἡ ὁποία ὅταν ὑπάρχῃ, ἀμαυρώνει καὶ δηλητηριάζει ὅλην τὴν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τοῦ ἀνθρώπου.Δι’ αὐτό, ὅταν ἡ καρδία καὶ ἡ ἀγάπη μας εἶναι ἐστραμμέναι εἰς τὸν Θεάνθρωπον Κύριον, τὸν καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων τὴν ἐξουσίαν ἔχοντα, τότε ὅλα φωτίζονται καὶ μεταμορφώνονται. Καὶ ὅταν ὁ Ἀπόστολος προτρέπῃ νὰ μὴ στηριζώμεθα «ἐπὶ πλούτου ἀδηλότητι, ἀλλ’ ἐν τῷ Θεῷ τῷ ζῶντι, τῷ παρέχοντι ἡμῖν πάντα πλουσίως εἰς ἀπόλαυσιν» (Α΄ Τιμ. 6, 17), μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ἡ ἀληθινὴ ἀπόλαυσις τῆς ζωῆς εἶναι ἐκεῖνο ποὺ μᾶς δίδει ὁ Θεὸς καὶ ἡμεῖς τὸ δεχόμεθα μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ εὐχαριστίαν. Τότε τὸ ὀλίγον εἶναι πλούσιον ὡς εὐλογημένον· καὶ τὸ πρόσκαιρον καὶ στιγμιαῖον λάμπει μὲ φῶς αἰωνιότητος. Τότε, ὄχι μόνον αἱ χαραὶ τῆς ζωῆς ἔχουν κάτι ποὺ δὲν παρέρχεται. Ἀλλὰ καὶ αἱ δοκιμασίαι καὶ αἱ θλίψεις γίνονται ἀφορμαὶ θείας παρακλήσεως. Ἡ θεία οἰκονομία τῆς σωτηρίας μας εἶναι βεβαία. Εἶναι «ὁ βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οἰκονομῶν». Καὶ ἡ παρακαταθήκη τῶν κόπων μας ἐξησφαλισμένη, διότι «παρακατατιθέμεθα τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα» εἰς τὸν Θεάνθρωπον Κύριον. Δι’ αὐτό, ὅταν τὸ εὐαγγέλιον μᾶς παραπέμπῃ εἰς τὸν οὐρανόν, κυριολεκτεῖ. Μᾶς προσγειώνει εἰς τὴν πραγματικότητα τῆς γῆς ἡ ὁποία ἔγινεν οὐρανός. Αὐτὴν τὴν βεβαιότητα ζῇ καὶ ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία. «Διὰ τοῦ Σταυροῦ σου, Χριστέ, μία ποίμνη γέγονεν Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων καὶ μία Ἐκκλησία· οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀγάλλεται, Κύριε, δόξα σοι». Μᾶς χαρίζει τὴν δυνατότητα νὰ ζήσωμεν τὸ θαῦμα ὅτι ἡ γῆ ἔγινεν οὐρανός. Καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι. Αἱ ρίζαι τοῦ ἀνθρώπου εὑρίσκονται εἰς τὸν οὐρανόν. Χωρὶς τὴν Ἐκκλησίαν εἴμεθα μετέωροι καὶ ἀνέστιοι.Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι μας. Ὅσον ἐπιστρέφει ὁ ἄνθρωπος εἰς αὐτήν, τόσον ἐπιστρέφει εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἔρχεται εἰς ἑαυτόν. Ὅσον ἀπομακρύνεται, χάνεται καὶ ἐξαχρειοῦται.Ὅσον πλησιάζομεν τὴν Ἐκκλησίαν, αἰσθανόμεθα τὴν γνησιότητα τοῦ ἀληθινοῦ. Βλέπομεν τὸν οὐράνιον Πατέρα νὰ μᾶς περιμένῃ ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκίαν. Μᾶς πείθει ἡ αἴσθησις τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κάλλους. Ἡ παρουσία τῆς κραταιᾶς ἀγάπης ποὺ νικᾷ τὸν θάνατον. Καὶ ὄχι τοῦ φθαρτοῦ καὶ ἀμφιβόλου ποὺ ἐμπαίζει τὸν ἄνθρωπον.

Ἄς ἀκούσωμεν, λοιπόν, τὴν θείαν πρόσκλησιν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ πέλαγος τῆς νηστείας, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸν λιμένα τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀναστάσεως σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή , βθ΄

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος

διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ

Σήμερα, Κυριακή της Τυρινής, εν πληθούση Εκκλησία, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας ιερούργησε στο Καθολικό της Ιεράς Μονής μας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Ευχαριστίας, τέλεσε και το Μυστήριο της Ιερωσύνης, καθιστώντας Πρεσβύτερο και "οικονόμο των Μυστηρίων του Χριστού" τον Αιδεσιμ. π. Διονύσιο Τσουκαλά. Ο Ποιμενάρχης μας απευθυνόμενος προς τον χειροτονούμενο, του έκανε γνωστό ότι η βασικότερη αρχή που θα πρέπει πάντοτε να υπηρετεί, είναι η διακονία προς τον συνάνθρωπο, "υπέρ ου Χριστός ετύθη", όπως χαρακτιριστικά τόνισε. Επίσης, του τόνισε με έμφαση ότι πρέπει να συμπεριφέρεται πάντοτε με επιείκια προς τον πάσχοντα άνθρωπο,"το επιεικές γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις", ιδιαίτερα σήμερα όπου λόγω της εγωιστικής συμπεριφοράς μας, έχουμε αποξενωθεί από την πραγματική και ΜΟΝΗ πηγή της αυτοαγάπης, τον Σωτήρα Χριστό.

Καταλήγοντας, έκανε αναγωγή σε καθε μια από τις προπαρασκευαστικές Κυριακές του Τριωδίου, τόνίζοντας ότι ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει 1)να αποπέμψει τις φαρισαϊκές του συμπεριφορές, 2)να μιμηθεί της μετανοίας του ασώτου υιού για να μπορέσει μέσω αυτής να επιστρέψει στην Πατρική οικία, 3)να συμπάσχει καθημερινά με τον πονεμένο άνθρωπο, αφού μόνο κριτήριο της τελικής Κρίσεως θα είναι η αγάπη και 4)να μάθει να συγχωρεί, για να μπορέσει να συγχωρηθεί από τον εύσπλαχνο Πατέρα Θεό.

Η Θεία Χάρις... προχειρίζεται εις Πρεσβύτερον

Το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός, με τη συμμετοχή πολλών Ιερέων της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας και πλήθους ευσεβούς Λαού.

Ο Ποιμενάρχης μας ομιλεί.

"Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία..."

Η είσοδος των Ιερέων στο Αρχονταρίκι της Μονής

ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Α) Τί είναι η αποδεκάτωση του έτους και τί σχέση έχει με τη νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής;
Β) Γιατί νηστεύουμε;

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους;

Στην Π. Διαθήκη είχε ορίσει ο Θεός να προσφέρουν στο Ναό Του το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά τους. Έτσι οι Ισραηλίτες ελάμβαναν από το Θεό την ευλογία Του, η οποία τους βοηθούσε να έχουν κάθε προκοπή, να είναι ευτυχισμένοι και να ζουν πολλά χρόνια. Στην εποχή της Χάριτος οι ιεροί Πατέρες σκέφτηκαν αντί οι πιστοί να αφιερώσουν στον Κύριο υλικά πράγματα, να αφιερώσουν πιο πολύ τους εαυτούς των στην υπηρεσία Του κατά το ένα δέκατο του χρόνου της ζωής τους, ώστε στο διάστημα αυτό να ζουν με πιο έντονο πνευματικό τρόπο, να νηστεύουν, να προσεύχονται, να θρηνούν για τις αμαρτίες τους, να μετανοούν και να ζητούν το έλεος του Κυρίου, για να αξιωθούν στο τέλος μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να αναστηθούν και αυτοί στη νέα ζωή και να κληρονομήσουν την αιωνιότητα. Το ένα δέκατο του χρόνου είναι περίπου 36 ημέρες, όσες δηλαδή, είναι οι ημέρες της Τεσσαρακοστής. Οι εφτά Εβδομάδες έχουν 49 ημέρες. Επειδή τα Σάββατα και οι Κυριακές, που είναι 14 ημέρες, δεν νηστεύονται, γι’ αυτό αφαιρούνται και μένουν 35 ημέρες. Σ’ αυτές, όμως, προσθέτουν το Μ. Σάββατο, που νηστεύεται και έτσι οι νηστήσιμες ημέρες της Τεσσαρακοστής γίνονται 36, που είναι το ένα δέκατο του έτους.

Κατά το διάστημα αυτό οι πιστοί αφιερώνουν πιο πολύ τη ζωή τους στον Κύριο, αφού Εκείνον σκέφτονται, όταν προσεύχωνται, όταν νηστεύουν, όταν με δάκρυα τον παρακαλούν να τους ελεήσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους, για να αναστηθούν στη νέα ζωή, ώστε να κληρονομήσουν την αιωνιότητα. (επισκόπου Βελεστίνου Δαμασκηνού)
Στην Α' Οικουμενική Σύνοδο οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν την 40ήμερη αυτή νηστεία, κατά μίμηση της 40ήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο, ώστε προετοιμασμένοι με προσευχές και ελεημοσύνες, με νηστείες και αγρυπνίες, με δάκρυα και εξομολόγηση και καθαρή συνείδηση, να εορτάσουμε τις άγιες ήμερες των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Οι Πατέρες την συνδυάζουν, τέλος, με την ελεημοσύνη. Είναι, λένε, «ο αποδεκατισμός του έτους». Καθώς οι ημέρες της αυστηρής νηστείας είναι τριανταέξι και μισή ημέρα, το διάστημα αυτό είναι το ένα δέκατο της χρονιάς. Η λιτή δίαιτα του πιστού αυτό το διάστημα, τον βοηθάει να αποφύγει περιττά έξοδα και να τα διαθέσει στους εμπερίστατους αδελφούς.
Από το συναξάριον της Κυριακής της Τυρινής:«Πρέπει δε να ηξεύρωμεν ότι η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή του όλου χρόνου είναι ωσάν ένας αποδεκατισμός, διότι από την αμέλειά μας δεν προαιρούμεθα, ούτε πάντοτε να νηστεύωμεν ούτε να απέχωμεν από κακάς πράξεις, διά τούτο οι θείοι Απόστολοι και ύστερα από αυτούς οι Άγιοι Πατέρες παρέδωκαν εις ημάς αυτήν την Αγίαν Τεσσαρακοστήν ωσάν ένα θέρος ψυχών, διά να εξαλείψωμεν, διά μετανοίας και συντριβής, όσα κακά επράξαμεν όλον τον χρόνον, και διά τούτο, επειδή με τέτοιον σκοπόν και τέλος μάς την επαράδωκαν οι θείοι Απόστολοι, πρέπει και να την φυλάττωμεν ακριβέστερον από κάθε άλλην νηστείαν. Επειδή και τας άλλας τρείς, ήγουν των Αγίων Αποστόλων, την της Θεοτόκου, και του Σαρανταημέρου, η Εκκλησία μάς τάς παραδίδει, και χρέος έχομεν να τάς φυλάττωμεν. Όμως αυτή είναι πολύ τιμιωτέρα και θειοτέρα, πρώτον, διατί ο Χριστός, ο αρχηγός της ημετέρας σωτηρίας, υπέρ ημών ενήστευσεν αυτήν και τον πειράζοντα νικήσας εδοξάσθη. Δεύτερον, και διά τα Άγια Πάθη, τα οποία εις το τέλος λαμπρώς και θειοπρεπώς εορτάζομεν. Αλλά και ο Μωϋσής τεσσαράκοντα ημερονύκτια νηστεύσας τον νόμον έλαβε. Και ο προφήτης Ηλίας άλλας τόσας νηστεύσας, εν τω όρει τω Χωρήβ, ιδείν ηξιώθη τον Θεόν, ως ανθρώπω δυνατόν. Καί ο Δανιήλ ωσαύτως και άλλοι πάμπολλοι, όσοι παρά τω Θεώ εφάνησαν δόκιμοι , δια νηστείας αυτώ ευηρέστησαν».

Γιατί νηστεύουμε;

Νηστεύουμε για τον Χριστό. Κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία Του. Νηστεύουμε χωρίς να απολογούμαστε. Δεν το κάνουμε για να χάσουμε κιλά, δεν το κάνουμε για το "καλό της υγείας μας", αλλά για το καλό της ψυχής μας. Νηστεύουμε γιατί το πρότυπο μας είναι ο Χριστός και οι Άγιοι μας. Υπήρξε Άγιος που δεν νήστεψε; Υπήρξε κάποιος που δεν ωφελήθηκε με τη νηστεία; Η νηστεία δεν είναι μόνο αποχή από την τροφή. Είναι αποχή από τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Νηστεία είναι ένας συνδυασμός τροφής-ελεημοσύνης-προσευχής. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει ότι εκείνο που του γέμιζε την καρδιά ήταν όταν παράλληλα με την νηστεία του έκανε ελεημοσύνες για να γλυκάνει τον πόνο των δυστυχισμένων υπάρξεων της επαρχίας του. Για σκεφτείτε πόσο όμορφη εικόνα... Να ένα ωραίο παράδειγμα: Είναι μέρα νηστείας και πεινάς. Πόσο κάνει ένα σουβλάκι; 2ευρώ; Μην το φας και δώσε τα 2ευρώ στον πρώτο που σου ζητάει, στον πρώτο δυστυχισμένο, που θα δεις μπροστά σου. Χαμογέλασε του και πες του ένα καλό λόγο. Βάλτον στην προσευχή σου: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς και τον κόσμο σου". Κάντο με την καρδιά σου και δες τα αποτελέσματα... (www.orthodox-answers.gr)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Α΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΜΕΓ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Από την Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου ανακοινώθηκε το πρόγραμμα του Πνευματικού Πατρός και Επισκόπου μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, το οποίο έχει ως εξής:

Α) Την Κυριακή της Τυρινής, 1 Μαρτίου το πρωί, θα Λειτουργήσει στο Καθολικό της Ιεράς Μονής μας, όπου θα χειροτονήσει σε Πρεσβύτερο τον έως τώρα Διάκονο του Μητροπολιτικού Ναού π. Διονύσιο Τσουκαλά.

Β) Την ίδια μέρα, στις 6 το απόγευμα, θα χοροστατήσει στο Καθολικό της Μονής μας, κατά τον Α΄ Κατανυκτικό Εσπερινό και την Τελετή της Συγνώμης, που θα ακολουθήσει.

Γ) Στις 6 Μαρτίου, ημέρα Παρασκευή, στις 7 το βράδυ, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων, θα χοροστατήσει κατά την Ακολουθία των Α΄Χαιρετισμών.

Δ) Το Σάββατο, 7 Μαρτίου, ώρα 10 το πρωί, Ημέρα των Νεκρών, θα τελέσει Αρχιερατικό Μνημόσυνο στο Κεντρικό Κοιμητήριο της πόλης.

Ε) Την Α΄ Κυριακή των Νηστειών (της Ορθοδοξίας), 8 Μαρτίου το πρωί, θα Ιερουργήσει στο Καθολικό της Μονής μας, όπου θα χειροτονήσει σε Διάκονο τον κ. Κωνσταντίνο Κόκλα, σπουδαστή του Εκκλησιαστικό Ι.Ε.Κ. Καλαμάτας.

ΣΤ) Την ίδια ημέρα, ώρα 7 το βράδυ, στον Ναό της Αγίας Τριάδος πόλεως, θα χοροστατήσει -σύμφωνα με την τοπική παράδοση- στην Ιερά Παράκληση προς την Παναγία την Λαουρένταινα και στην Λιτάνευση της Εικόνας Της μέσα στο Ναό.

H Α΄και Β΄εύρεσις της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Η πρώτη εύρεση έγινε στη Μαχαιρούντα, γύρω από το χώρο πού ήταν το ανάκτορο του Ηρώδη. Αφού η Ηρωδιάς πήρε την αποτρόπαια ευχαρίστηση, να δει επί πινάκι την αιμόφυρτη κεφαλή του γενναίου προμάχου της ηθικής και της αλήθειας, διέταξε να την θάψουν σ' ένα μέρος εκεί κοντά, το οποίο πήγαινε και καταπατούσε από καιρό σε καιρό, για να ικανοποιεί το άσβεστο πάντοτε μίσος της. Στον τόπο εκείνο έμεινε θαμμένη, ώσπου την ανακάλυψαν δύο μοναχοί από την Ανατολή, στους οποίους επανειλημμένα φάνηκε σε όνειρο ο Πρόδρομος. Μετά το θάνατο των μοναχών αυτών, από χέρι σε χέρι χάθηκε. Βρέθηκε όμως πάλι, επί αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού.

Όπως βλέπουμε, των επιφανών ανθρώπων του μηνύματος του Ευαγγελίου, όχι μόνο οι ψυχές δεν χάνονται και πηγαίνουν εκεί πού η ουράνια δόξα τις καλεί, αλλά ο Κύριός μας, ούτε τα οστά των σωμάτων τους δεν αφήνει να χαθούν. Διότι με την αγία τους ζωή, αγίασαν ακόμα και αυτή την ύλη του σώματος, πού πρέπει να είναι το καθαρότατο δοχείο της ψυχής.

ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ

Το Τριώδιο αποτελεί το κινητό εκείνο τμήμα του εκκλησιαστικού έτους που προπαρασκευάζει για τον άξιο εορτασμό των Παθών και της Αναστάσεως με ανάλογα βιώματα, πνευματική καλλιέργεια και συμμετοχή, με αγώνα μετανοίας, προσευχής και νηστείας. Περιλαμβάνει δέκα Κυριακές. Από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι τον Εσπερινό του Μ. Σαββάτου. Διαιρείται σε δύο τμήματα.
Το προ της Νηστείας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου, Απόκρεω, Τυροφάγου) και της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μ. Εβδομάδας δηλαδή έξι εβδομάδες και μία (Α' Κυριακή των Νηστειών της Ορθοδοξίας, Β' Κυρ. Νηστειών- Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Γ' Κυρ. Νηστειών- Σταυροπροσκυνήσεως, Δ' Κυρ. Νηστειών Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος, Ε' Κυρ. Νηστειών- Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, Στ' Κυρ. Νηστειών- Βαΐων και η Μεγάλη Εβδομάδα).

Το Τριώδιο διαμορφώθηκε σε τελική μορφή γύρω στον 15ο αιώνα. Ονομάστηκε Τριώδιο γιατί οι Κανόνες κατά τις καθημερινές ακολουθίες του Όρθρου περιλαμβάνουν τρεις ωδές την η', θ' και μια από τις πρώτες ωδές.
Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου: Η συντριβή της καρδιάς και η ταπεινόφρονη αποφυγή του φαρισαϊκού εγωισμού ανοίγει τις πύλες της αληθινές μετάνοιας και του θείου ελέους.
Κυριακή Ασώτου: Τονίζεται το πνεύμα της μετάνοιας και το μεγαλείο της χριστιανικής ελευθερίας.
Κυριακή των Απόκρεω: Προηγείται το Ψυχοσάββατο υπέρ «πάντων των απ' αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Ακολουθεί την Κυριακή η υπόμνηση της μελλούσης κρίσεως και η προτροπή για μετάνοια. Ο Χριστός εμφανίζεται επί θρόνου δόξης.
Κυριακή της Τυροφάγου ή του απωλεσθέντος Παραδείσου της τρυφής: Μετά την προπαρασκευή των ψυχών προς μετάνοιαν αρχίζει και η σωματική συμμετοχή στη νηστεία.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή έχει βασικό χαρακτηριστικό της την εγκράτεια και τη νηστεία. Προβάλλει συνταρακτικά πρότυπα.
Α' Κυριακή των Νηστειών ή της Ορθοδοξίας. Το Σάββατο το παράδειγμα του Αγ. Θεοδώρου, που μας θυμίζει πόσο δυνατή είναι η ζωντανή πίστη. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας η αναστήλωση των εικόνων, η νίκη των καθαρών των πνευματικών ανθρώπων απέναντι σε κάθε πλάνη και αίρεση.
Β' Κυριακή των Νηστειών- Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά: Κεντρικό θέμα η νηστεία, η προσευχή και η έντονη άσκηση της ελεημοσύνης. Αυτά βοηθούν τον εσωτερικό καθαρμό. Πρότυπο ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς. Στο πρόσωπό του συγκεντρώνεται σοφία και γνώση που ανθίζουν από μια βαθειά ορθόδοξη πίστη.
Γ' Κυριακή των Νηστειών- της Σταυροπροσκυνήσεως.Τώρα υμνείται ο Σταυρός, ο «της εγέρσεως Χριστού τας αυγάς φωτοβολείν». Ο άνθρωπος τοποθετείται απέναντι στο Σταυρό. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού». Ο Σταυρός προβάλλεται ως στήριγμα και βοήθεια.
Δ' Κυριακή των Νηστειών- Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος. Μετά την άσκηση ο δρόμος της ανυψώσεως. Ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος προσφέρει την ανθρώπινη εμπειρία της μυστικής ανόδου.
Ε' Κυριακή των Νηστειών - της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Βαθειά συνειδητή μετάνοια. Πρότυπον η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, η πρώην αμαρτωλή, ασκήτρια της ερήμου για 47 ολόκληρα χρόνια. Την Τετάρτη ο Μέγας Κανόνας και την Παρασκευή ο Ακάθιστος Ύμνος.
ΣΤ' Κυριακή των Νηστειών- Βαΐων: ( Το Σάββατο η ανάσταση του Λαζάρου). Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα.
Μεγάλη Εβδομάδα: Είσοδος στο χώρο του μυστηρίου. Η Μεγ. Τεσσαρακοστή μάς προετοίμασε με τη χάρη του Θεού και τη δική μας προσπάθεια, στην ταπεινοφροσύνη, στη μετάνοια, στην προσοχή, την άσκηση, την νηστεία και προσευχή για τη συμμετοχή μας στη θεία Κοινωνία.

Λόγοι του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης.

Τι θα πει να είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας; Να τι θα πει, με απλά λόγια: Βλέπεις ένα φτωχό που ζητά ελεημοσύνη; Αναγνώρισε σ’ αυτόν τον αδελφό σου, και ελέησέ τον με την πεποίθηση ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον ίδιο τον Χριστό. Σε επισκέπτεται ένας άνθρωπος, γνωστός ή και άγνωστος; Δέξου τον πάλι όπως θα δεχόσουν τον Κύριο, αν σου χτυπούσε την πόρτα.Αγκάλιασέ τον με την αγάπη σου, φιλοξένησέ τον με χαρά και συζήτησε μαζί του πνευματικά θέματα.

Στον ορατό κόσμο, στη φύση, βλέπουμε όλη τη σοφία, την αγάπη και την παντοδυναμία του Θεού. Αυτά τα βλέπομε και μέσα στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και ακόμη, την απεριόριστη ευσπλαχνία του Θεού για τον αμαρτωλό άνθρωπο, που εκδηλώθηκε με την ενανθρώπιση, τα πάθη και την ανάσταση του μονογενούς Υιού Του, καθώς και με την παράδοση των ζωοποιών Μυστηρίων Του. Όποιος θέλει μπορεί να σωθεί μέσω των Μυστηρίων. Γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει σωτηρία.
Προς αυτήν όμως την Εκκλησία που σώζει, οι χριστιανοί έγιναν ψυχροί και αδιάφοροι, σαν να μην είναι βαπτισμένα μέλη της.
Τι παράξενο και ζοφερό φαινόμενο είναι αυτό;

Τι χρειάζεται κάθε μέρα και ώρα στον αμαρτωλό και ακάθαρτο άνθρωπο; Έλεος, κάθαρσις και αγιασμός. Πού ιδιαιτέρως προσφέρονται αυτά τα ουράνια δώρα; Στην Εκκλησία. Πότε; Κατά την τέλεση των ιερών ακολουθιών και των μυστηρίων. Είναι βέβαια δυνατόν να δίδονται σε κάθε τόπο και χρόνο, αλλά πουθενά τόσο πλούσια όσο στον ναό. Για τον λόγο αυτό ο ναός για τον χριστιανό είναι ό,τι πιο πολύτιμο, οίκος Θεού, «πηγή ύδατος ζώντος», τόπος παροχής του θείου ελέους και των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Ο Κύριος κατήλθε από τον ουρανό «σώσαι το απολωλός» (Ματθ. 18, 11) και θεμελίωσε πάνω στη γη την Εκκλησία Του. Μέσα σ’ αυτήν σώζονται όσοι ποθούν την σωτηρία, θεραπεύονται όσοι επιθυμούν την ψυχική και σωματική υγεία, φωτίζονται όσοι θέλουν να ελευθερωθούν από το σκοτάδι της αμαρτίας, ενισχύονται οι αδύνατοι, καθαρίζονται οι ακάθαρτοι, απαλλάσσονται όλοι οι πιστοί από τις δυστυχίες, τις συμφορές και την πνευματική φτώχεια, και πλουτίζουν κατά Θεόν με την μετάληψη των αχράντων μυστηρίων και την ένωση με τον Κύριο, που καλύπτει τη γύμνωση και την ασχήμια μας και ζωογονεί τις ψυχές μας.
Να γιατί έχει τόσο μεγάλη αξία για τον καθένα μας η Εκκλησία. Ωστόσο πολλοί άνθρωποι, αγαπώντας τη γη περισσότερο από τον ουρανό, φεύγουν από κοντά της και, ακόμα χειρότερα, την κακολογούν. Ω φτωχοί, δυστυχείς αδελφοί μου! Γνωρίστε τη σωτηριώδη δύναμη της αγίας Εκκλησίας μας και ελάτε πάλι κοντά της, σαν σε τρυφερή μητέρα, που αγαπά, σώζει και πρεσβεύει για μάς στον Θεό. Βλέποντας κανείς την επιφανειακή ευτυχία σας από τη ζωή που κάνετε, νομίζει ότι είστε υγιείς και αληθινά ικανοποιημένοι, ότι δεν έχετε ανάγκη από τα θεραπευτικά και αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας. Αυτό όμως είναι μόνο εξωτερικό. Στην ψυχή είστε άρρωστοι ή και νεκροί ακόμη.

Ο Χριστός είναι η Αγάπη. Γι’ αυτό κι εμείς, σαν μέλη της Εκκλησίας Του, πρέπει ν’ αγαπούμε τους αδελφούς μας όπως τον ίδιο τον εαυτό μας. Ν’ απομακρύνουμε από τις καρδιές μας τη φιλαυτία και την ιδιοτέλεια, τον φθόνο και την έχθρα, τη διχόνοια και την οργή, τη μνησικακία και την εμπάθεια. Να συγχωρούμε τους άλλους όπως θέλουμε να μάς συγχωρούν κι εκείνοι, να συγκαταβαίνουμε στις αδυναμίες τους, να τους βοηθούμε εγκάρδια και με προθυμία όταν μας χρειάζονται. Η αγάπη είναι το κυριότερο γνώρισμα των μελών της Εκκλησίας του Χριστού: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιω. 13, 35).
Κύριε, φύτεψε μέσα μας την αγάπη Σου, για να μη συλλογιώμαστε και να μην πράττουμε ποτέ το κακό!

Να έρχεσαι όσο μπορείς συχνότερα στον ναό του Θεού, να συμμετέχεις στις ακολουθίες για να δοξάζεις τον Κύριο ή να ζητάς το έλεός Του για την πνευματική σου αδυναμία, για την ψυχική σου φτώχεια και αμαρτωλότητα.
Κανείς τόσο δυνατά και τόσο ειλικρινά δεν θα πονέσει μαζί σου για την αδυναμία σου όσο η Εκκλησία. Όλα όσα δοκιμάζεις εσύ τα δοκίμασαν ακόμη και τα εκλεκτότερα τέκνα Της, έπασχαν πνευματικά όπως κι εσύ, αμάρταναν και έπεφταν όπως ακριβώς κι εσύ. Δεν σου κρύβει η Εκκλησία τη ζοφερή πραγματικότητα, ότι δηλαδή η θανατηφόρα επιδημία της αμαρτίας όλους τους άγγιξε και τους έφθειρε. Και όλα τα τέκνα της, για να γιατρευθούν, έκλαψαν πολύ, προσευχήθηκαν πολύ, πόνεσαν, αγωνίσθηκαν σκληρά, υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες μεγάλες.
Έχοντας κατά νουν όλα αυτά, θα είναι για σένα ευκολότερο να αγωνίζεσαι και να υπομένεις.

Στα πρόσωπα των αποστόλων, των μαρτύρων, των ιεραρχών, των οσίων και όλων των αγίων έχουμε τα παραδείγματα της ζωντανής πίστεως, της θερμής αγάπης και της υποταγής στο θέλημα του Θεού. Αλλά έχουμε και την απόδειξη ότι, αν θελήσουμε, μπορούμε κι εμείς να ευαρεστήσουμε τον Θεό, να σώσουμε τον εαυτό μας και να ελκύσουμε κοντά σ’ Εκείνον και άλλες ψυχές.
Η ύπαρξη των αγίων της Εκκλησίας μας αποτελεί τον ακατάπαυστο έλεγχο της δικής μας απιστίας, πνευματικής ραθυμίας, χλιαρότητας και αμετανοησίας. Γι’ αυτό και κατά την Δευτέρα και φοβερά παρουσία του Κυρίου μας «μείζον κρίμα ληψόμεθα»...

Η Εκκλησία είναι η μητέρα μας, αυτή που πρεσβεύει για μας, που μάς τρέφει πνευματικά, μάς φωτίζει στοργικά, μάς παρηγορεί στις δύσκολες ώρες. Είναι το απροσμάχητο τείχος, η κολυμβήθρα της καθάρσεως και του αγιασμού μας, η κιβωτός της σωτηρίας και της θεώσεώς μας. Αυτή είναι αληθινά ο πνευματικός αέρας που αναπνέουν οι ψυχές μας και ζωογονούνται, ανακαινίζονται και ισχυροποιούνται για ν’ αντιμετωπίσουν τους νοητούς εχθρούς.

Όταν προσεύχεσαι στον Θεό, γνώριζε ότι Αυτός είναι κοντά σου, «εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου» (Ρωμ. 10, 8). Σε αγαπά όσο κανείς άλλος στη γη και στον ουρανό, αφού είσαι παιδί Του, είσαι εικόνα Του. Γι’ αυτό κι εσύ με πολλή αγάπη να Τον επικαλείσαι, να Τον ευγνωμονείς και να Τον δοξάζεις, γιατί Εκείνος είναι η δύναμή σου, η ζωή σου και η δόξα σου.

Τι θαυμαστός πνευματικός πλούτος υπάρχει στην Εκκλησία! Πλούτος πίστεως, ελπίδος και αγάπης. Πλούτος σοφίας, χάριτος και θαυμάτων. Πλούτος ευσπλαχνίας, παρηγορίας και ειρήνης. Πλούτος καθάρσεως, αγιασμού και φωτισμού.
Ω, αν όλοι οι άνθρωποι εγνώριζαν αυτόν τον πλούτο και προσέτρεχαν στην Εκκλησία!

Μη λησμονείς ποτέ ότι κάθε στιγμή και για αναρίθμητα πράγματα είσαι χρεώστης στον Θεό: για κάθε αναπνοή, για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει, για κάθε μπουκιά ψωμιού, για κάθε καλή σκέψη, για κάθε άγιο αίσθημα, για κάθε αγαθό έργο, τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου. Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου, κατασιγάζει τα πάθη σου, σε φέρνει σ’ επικοινωνία με τον ουρανό.
Πιο πολύ όμως πρέπει να ευγνωμονείς τον Κύριο επειδή πρώτα σου χάρισε τη ζωή, τη βιολογική ύπαρξη, και έπειτα σε αναγέννησε με το άγιο βάπτισμα, σε ένωσε με το σώμα της Εκκλησίας, σε έκαμε παιδί Του, έτσι «ώστε ουκέτι ει δούλος, αλλ’ υιός ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» (Γαλ. 4, 7).

Πουθενά τόσο βαθειά και ολοκληρωτικά δεν ερχόμαστε σε συναίσθηση και αυτογνωσία όσο μέσα στον ναό, γιατί εδώ είναι ιδιαίτερα αισθητή η παρουσία του σώζοντος Θεού και ενεργεί με ανερμήνευτο τρόπο η χάρις Του. «Ο Θεός γαρ εστιν ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν υπέρ της ευδοκίας» (Φιλιπ. 2, 13). Με τη βοήθεια των ευχών, των ύμνων και των αναγνωσμάτων, ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του σ’ όλη του τη γυμνότητα, διαπιστώνει την αδυναμία του, την πνευματική του φτώχεια, την αθλιότητα και άκρα αμαρτωλότητά του. Από την άλλη πλευρά συναντάται με την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού, την άκρα αγαθότητά Του, την πανσοφία και την παντοδυναμία Του.

(Από το Βιβλίο «Ο ουρανός στη γη» Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης Εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Ο άγιος Χαράλαμπος καταγόταν από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Γεννήθηκε στα τέλη του 1ου αιώνα μ. Χ. και μαρτύρησε σε ηλικία 113 ετών. Όταν ξέσπασε διωγμός εναντίον των Χριστιανών, στα χρόνια του Σεπτιμίου Σεβήρου, κάποια πνευματικά τέκνα του αγίου Χαραλάμπους προσπάθησαν να τον πείσουν να φύγη, για να μη συλληφθή. Εκείνος, φυσικά, αρνήθηκε, γιατί είναι αδύνατο στον καλό ποιμένα να εγκαταλείψη το ποίμνιό του την ώρα του κινδύνου και γιατί ήταν έτοιμος κάθε στιγμή για την ομολογία και το μαρτύριο. Συνελήφθη και βασανίσθηκε απάνθρωπα, αλλά αντιμετώπισε τα φρικτά βασανιστήρια με θαυμαστή ανδρεία, αφού προηγουμένως ομολόγησε με παρρησία την πίστη του. Αρκετοί στρατιώτες, από αυτούς που διατάχθηκαν να βασανίσουν τον γέροντα Ιερέα, βλέποντάς τον να υπομένη τα απάνθρωπα βασανιστήρια με τόση γενναιότητα, αλλά και με απίστευτη ηρεμία, καθώς και τα θαύματα που έγιναν με την προσευχή του, πίστεψαν στον Χριστό και τον ομολόγησαν Κύριο και Θεό τους. Ο έπαρχος θορυβήθηκε από την ομαδική μεταστροφή και διέταξε να τον αφήσουν ελεύθερο. Αργότερα, ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να αντέξη την παρρησία και την ανδρεία του γέροντα, διέταξε τον αποκεφαλισμό του.
Λαμβάνοντας αφορμή από τον βίο και την πολιτεία του αγίου Χαραλάμπους, θα θέλαμε να τονίσουμε τα εξής:
Πρώτον. Το όνομα Χαράλαμπος είναι σύνθετο. Αποτελείται από το ουσιαστικό χαρά και το ρήμα λάμπω. Πραγματικά, ο άγιος Χαράλαμπος ήταν ένα φωτεινό πρόσωπο, στο οποίο ακτινοβολούσε η τέλεια χαρά. “Η τέλεια χαρά εδράζεται στην ταπεινοφροσύνη, ενώ η εισαγωγική χαρά δεν είναι απαλλαγμένη από την φαντασία” (άγιος Διάδοχος Φωτικής). Ήταν ειρηνικός, γαλήνιος και με χαρούμενη διάθεση, ακόμα και κατά την ώρα των φρικτών βασανιστηρίων.
Η χαρά δεν είναι απλό συναίσθημα, αλλά καρπός του Αγίου Πνεύματος, που δίδεται ως δωρεά σε εκείνους, οι οποίοι με την μυστηριακή ζωή και την άσκηση καθάρισαν τον νού και την καρδιά τους από τα πάθη και κατεσκήνωσε μέσα τους η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η χαρά συνδέεται στενά με την ταπεινοφροσύνη και την μετάνοια. Όταν ένας άνθρωπος μετανοή και επιστρέφη στον Θεό, τότε χαίρεται και πανηγυρίζει όλος ο ουρανός, οι Άγιοι και οι Άγγελοι. “Χαρά γίνεται εν ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι”. Αλλά και ο ίδιος όταν μετανοή ειλικρινά λαμβάνει την άφεσιν των αμαρτιών του και γεύεται την χάρη του Αγίου Πνεύματος, ανάλογα με την δεκτικότητά του.
Η χαρά συνδέεται και με την ανιδιοτελή αγάπη, που είναι και αυτή καρπός του Αγίου Πνεύματος. Στην παραβολή του Ασώτου υιού, που είπε ο Χριστός, βλέπουμε καθαρά το πόσο στενά συνδέεται η χαρά με την αληθινή αγάπη. Όταν ο άσωτος υιός επιστρέφη στην πατρική οικία, την Εκκλησία, ο Πατέρας του, ο άγιος Τριαδικός Θεός, τρέχει να τον προϋπαντήση με ανοικτές αγκάλες. Τον ντύνει με την λαμπρή στολή της θεία Χάριτος, του δίδει το δακτυλίδι της υιοθεσίας, θυσιάζει το σιτευτό μοσχάρι, τον μονογενή Του Υιό, και χαίρουν και ευφραίνονται.
Όταν ο άνθρωπος κυριαρχείται από τα πάθη και κυρίως από το ολέθριο πάθος της υπερηφανίας, δεν μπορεί να χαρή πραγματικά την ζωή του. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε ότι ο άνθρωπος θα υποφέρη στην ζωή του μέχρι να αποκτήση ταπείνωση. Ο μεγάλος αδελφός της παραβολής, στην οποία αναφερθήκαμε, δεν μπόρεσε να χαρή μαζί με τον Πατέρα του και τον αδελφό του, επειδή δεν αγαπούσε αληθινά. Η αγάπη του ήταν ψεύτικη και εμπαθής, αφού ήταν κυριευμένος από τα πάθη της υπερηφανείας και του φθόνου.
Δεύτερον. Ο άγιος Χαράλαμπος δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του την ώρα του κινδύνου. Έτσι συμβαίνει με τους γνήσιους μαθητές του Χριστού. Δεν θυσιάζουν τους άλλους για να ζήσουν αυτοί, αλλά θυσιάζονται υπέρ του ποιμνίου τους, για το οποίο, άλλωστε, κοπιούν καθημερινά με μεγάλη αυταπάρνηση και προθυμία.
Οι Άγιοι αντιμετωπίζουν στην ζωή τους πολλούς και μεγάλους πειρασμούς, αλλά και πενθούν για τα πάθη και τις αμαρτίες τους. Όμως δεν λυπούνται άμετρα χωρίς ελπίδα, ούτε και χαίρονται άμετρα, αλλά εγκρατεύονται και στην χαρά και στην λύπη, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι “η πολλή λύπη οδηγεί την ψυχή στην απελπισία, όπως και η πολλή χαρά την οδηγεί στην υπερηφάνεια. Και ότι το ενδιάμεσο μεταξύ της λύπης και της χαράς είναι η ελπίδα” (Άγιος Διάδοχος Φωτικής). Έπειτα, η Χάρις του Θεού παρηγορεί και ευφραίνει την ψυχή που ταπεινώνεται και θρηνεί για τις αμαρτίες της.
Πολλές φορές, “σκεπτόμενοι συνεχώς το μέλλον χάνουμε το παρόν και δεν χαιρόμαστε αληθινά την ζωή μας”. (Άγιος Νεκτάριος). Η εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού διώχνει την αγωνιώδη μέριμνα και το άγχος, που μας μαυρίζουν κυριολεκτικά την ζωή και δεν μας επιτρέπουν να χαιρόμαστε αληθινά.
Συνήθως παραπονούμαστε ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε, δεν μας επιτρέπει να χαρούμε αληθινά την ζωή μας, λές και φταίνε οι άλλοι για τα πάθη, τα λάθη και τις αποτυχίες μας. Εάν η ζωή μας είναι παράδεισος ή κόλαση γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι άλλοι, αλλά εμείς οι ίδιοι, γιατί οι συνάνθρωποί μας δεν είναι η κόλασή μας, όπως υποστηρίζουν οι άθεοι υπαρξιστές, αλλά η χαρά μας. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, όταν συναντούσε κάποιον άνθρωπο τον αποκαλούσε χαρά του. Αντί άλλου χαιρετισμού, του έλεγε: “Χριστός Ανέστη χαρά μου”.
Τέλεια χαρά δεν είναι δυνατόν να υπάρξη χωρίς την ταπείνωση και την αγάπη. Άλλωστε, η σωτηρία μας περνάει μέσα από την ταπείνωση, την μετάνοια και την ανιδιοτελή αγάπη για τους συνανθρώπους μας, τους ελαχίστους αδελφούς του Χριστού. (www.paremvasis.gr)

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Γνωστοποιείται ότι στην Ιερά Μονή Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, κάθε Σάββατο 9-10 π.μ., παραδίδονται σε νέους, ΔΩΡΕΑΝ μαθήματα Βυζαντινής και Επτανησιακής μουσικής.

Πληροφορίες στο τηλ. 6942935807.