ΜΟΝΗ ΣΤΡΟΦΑΔΩΝ & ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΝ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ, Ο ΡΥΣΑΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΔΟΥΛΗΝ ΣΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΗΝ ΜΟΝΑΧΗΝ ΕΚ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΖΩΗΣ".

2010-11-26T16:33:00.002+02:00

"Οι απερισπάστως εν Χριστώ ζην εφιέμενοι τούτο το σχηματι περιεβαλλέσθωσαν ω Παχώμιε!"

(Άγγελος Κυρίου προς τον Μέγα Παχώμιο)

-"Τί προσήλθες αδελφή, προσπίπτουσα τω αγίω θυσιαστηρίω, και τη αγία Συνοδία ταύτη;"

-"Ποθούσα τον βίον της ασκήσεως τίμιε Πάτερ"

"Είπεν ο Κύριος. Είτις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν,

καί αράτω τόν σταυρόν αυτού καί ακολουθείτω μοι"

"Φως Χριστού Φαίνει Πάσι"

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ;

Φως μοναχοίς άγγελοι. Φως δε πάντων ανθρώπων μοναδική Πολιτεία, είναι η ζωή κατά μίμηση των Αγγέλων, αυτή στήριξε και στηρίζει την Οικουμένη και ο άνθρωπος, ο χριστιανός που ενδύεται το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα είναι άξιος πολλών επαίνων και μακαρισμών.

Όταν κάποιος, λοιπόν, προσέρχεται για να αφιερώσει τη ζωή του εξ όλης της ψυχής και της διανοίας του στο Νυμφίο Χριστό τότε χαίρεται και αγάλλεται ο ουρανός και πανηγυρίζει ο κόσμος των Αγγέλων γιατί ένας ακόμα άνθρωπος τάχθηκε να μιμηθεί τη ζωή τους. Ο μοναχός και η μοναχή κινούνται μέσα στην ιερή προσμονή του Ουράνιου Νυμφίου τους. Ζουν και κινούνται σε μια πνευματική όαση με το νοσταλγικό λόγο «ελθέτω χάρις και παρελθέτω ο κόσμος ούτος». Και μαζί με τον κόσμο παρέρχεται το όνομα το παλαιό και λαμβάνει νέο όνομα, διότι αφού εγκαταλείπει τον παλαιό άνθρωπο και ενδύεται το νέο άνθρωπο.

Την ώρα της μοναχικής κουράς προσέρχεται ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή ανυπόδητος, ασκεπής, φορώντας μόνο έναν απλό λευκό χιτώνα και δηλώνοντας έτσι ότι όλα τα περιττά και κοσμικά τα απέρριψε και είναι έτοιμος να ενδυθεί το τιμημένο ράσο και τα άγια ρούχα του μοναχού.

Κατά τη μοναχική κουρά ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή, ενδύεται το λέντιον (ή ζωστικό ή αντερί) το οποίο είναι μαύρου χρώματος, που συμβολίζει το χιτώνα της ευφροσύνης και της αγαλλιάσεως αντί της γυμνώσεως και της καταισχύνης, την οποία φορέσαμε με την παρακοή μας και αντί της φθοράς και του θανάτου που μας προξένησε αυτή η παρακοή και την οποία φθορά αναιρεί το μοναχικό σχήμα με την υπακοή και τον ενάρετο βίο. Ο χιτώνας αυτός ονομάζεται χιτώνας δικαιοσύνης γιατί η λέξη δικαιοσύνη σημαίνει κάθε αρετή και ο μοναχός φορώντας το οφείλει να γίνει πρόθυμος για κάθε αρετή. Μάλιστα το μαύρο χρώμα του σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι πάντοτε οχυρωμένος πίσω από το πένθος για την αμαρτία και την ξενιτεία για τον κόσμο.

Έπειτα ζώνεται γύρω απ’ τη μέση του δερμάτινη ζώνη «εις νέκρωσιν σώματος και ανακίνισιν πνεύματος». Η ζώνη αποτελεί σημείον σωφροσύνης, καθαρότητας και νεκρώσεως των κινήσεων της σάρκας κι επίσης σημείον ισχύος εναντίον των παθών και παράλληλα στήριξη στις πράξεις των εντολών.

Κατόπιν, ο μοναχός ή η μοναχή φορά τα σανδάλια, που όπως λένε τα λόγια της μοναχικής κουράς, με τα οποία ετοιμάζεται να εφαρμόσει και να διάδοση το ευαγγέλιο της ειρήνης. Επίσης, τα σανδάλια αυτά τον προφυλάσσουν για να μην προσκρούσουν τα πόδια του και να μην δαγκωθεί από το νοητό όφι, αλλά να επιβαίνει πάνω σ’ αυτούς και να καταπατεί λέοντα και δράκοντα δηλαδή τα κρυφά και φθονερά θηρία της κακίας. Με τα σανδάλια αυτά θα τρέχει κατευθείαν την οδό του Ευαγγελίου μέχρις ότου φτάσει στους Ουρανούς, εκεί που είναι το πολίτευμα των μοναχών, κατά τον Απόστολο Παύλο.

Κατόπιν ενδύεται το παλλίον (εξώρασο) του μεγάλου και αγγελικού σχήματος και όπως λέγει στη μοναχική κουρά το ενδύεται ως στολή αφθαρσίας και σεμνότητος και ως σημείο της σκέπης του Θεού για την ευλαβή του ζωή αιώνια σε εκείνον ο οποίος θα το λάβει και αποτελεί τη θεία περιβολή που του χαρίζει το Άγιο Πνεύμα.

Κατόπιν ενδύεται το κουκούλιον της ακακίας ως περικεφαλαία ελπίδος για τη σωτηρία μέσω της εκ Θεού επισκιάσεως της χάριτος, αλλά και για την ύψωση του νου του μέσω της ταπεινοφροσύνης και της ακακίας όπως ακριβώς είναι τα άδολα νήπια, αλλά και για τη Θεού φύλαξη και περίθαλψη της κεφαλής με όλα τα αισθητήρια. Το κουκούλιο κρέμεται μπροστά και πίσω, εκεί όπου βρίσκεται το λογιστικό και η καρδιά.

Τελευταία, ενδύεται το μανδύα, ο οποίος θεωρείται το τελειώτατον ένδυμα και το περιεκτικό όλων, σημαίνει δε τη φυλακτική και σκεπαστική δύναμη του Θεού, ταυτόχρονα το συνεσταλμένο ευλαβές και ταπεινό της Μοναχικής ζωής, ενώ το ότι δεν έχει μανίκια σημαίνει ότι καθ’ όλη τη ζωή του όλα τα μέλη του είναι νεκρά για κάθε κοσμική εργασία και αμαρτία. Αφήνει μόνο ελεύθερο το κεφάλι το οποίο βλέπει προς το Θεό και φρονεί τα θεία και ανατρέχει μόνο προς το Θεό. Αλλά, όπως είπαμε και πριν, ακόμα και το κεφάλι του μοναχού ή της μοναχής είναι σκεπασμένο με το κουκούλιο για να μη θεωρηθεί ότι έχει ασκεπή και ακάλυπτα τα αισθητήρια.

Στο σύνολό τους, όλα τα ρούχα του μοναχού εικονίζουν τη νέκρωση του Χριστού μας. Ως τάφος εικονίζεται ο μανδύας και ως εντάφια τα υπόλοιπα ρούχα. Ο ανάλαβος και το Μεγάλο Σχήμα δηλώνουν ότι είναι εσταυρωμένος ο μοναχός για τον κόσμο, όπως άλλωστε το υποσχέθηκε. Το κουκούλιο του εικονίζει το σουδάριο κι έτσι όλος ο μοναχός μιμείται με το σχήμα του τον σταυρωθέντα Δεσπότη του, ο oποίος πέθανε και τυλίχτηκε στα σπάργανα και στο σουδάριο.

Σε όλη του τη ζωή πλέον, ό,τι φορά, θα του υπενθυμίζει ότι συνεσταυρώθηκε με το Χριστό και συνεκρώθηκε μαζί Του και οφείλει να αγωνιστεί για να συναναστηθεί και να συνανυψωθεί και να αναφανεί συγκληρονόμος της πατρικής Βασιλείας και των αγαθών των ετοιμασμένων προ καταβολής κόσμου...

Αφίχθη στη Ζάκυνθο ο νέος Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ.Ιωάννης!!!

2010-11-10T20:13:00.001+02:00

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά, η Αδελφότητα της Ιεράς Αυτοκρατορικής Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, υπό τον Καθηγούμενό Της Αρχιμανδρίτη Διονύσιο, υποδέχθηκε τον νέο Ζακύνθιο Επίσκοπο Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη (Τσαφταρίδη), στο Καθολικό της Μονής, όπου προσκύνησε το Ιερό Λείψανο του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου.

Τον υποδέχθηκαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζακύνθου κ.Χρυσόστομος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος και αρκετοί συμπολίτες μας. Μετά την προσκύνηση του Ιερού Λειψάνου παρατέθηκε κέρασμα στο αρχονταρίκι της Μονής.

Η Αδελφότητα ολόθερμα εύχεται στο Θεοφιλέστατο κ.Ιωάννη, καλή Διακονία στον Αμπελώνα του Χριστού, στις εσχατιές της Αφρικανικής ηπείρου, που παροικεί η Εκκλησία της Μοζαμβίκης.

Ο Θεοφιλέστατος Μοζαμβίκης στο Αρχονταρίκι της Μονής

Ο Σεβ. Ζακύνθου προσφωνεί τον Θεοφιλέστατο

Οι Ζακύνθιοι Επίσκοποι Φωτικής κ. Διονύσιος και Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης

Ο Θεοφ. αντιφωνεί το Μητροπολίτη Ζακύνθου

Ο Μητροπολίτης με τους Επισκόπους, τον Βουλευτή Ζακύνθου και τον Δήμαρχο Αρτεμισίων

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από τους εορτασμούς της μνήμης του Οσίου Γεωργίου του νέου ομολογητού (1901-1959), στο Μοναστήρι Του Αναλήψεως του Χριστού Σίψας Δράμας.

2010-11-10T19:55:00.000+02:00

Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης εν ζωή

Το Καθολικό της Μονής

Ο προεξάρχων της Ιεράς Αγρυπνίας Σεβ. Καστορίας κ. Σεραφείμ

Η Λειψανοθήκη του Οσίου

Τα χαριτόβρυτα λείψανά Του

Νεότερη εικόνα του Οσίου

Περισσότερα για το Συναξάρι του Οσίου πατήστε εδώ.

Συμμετοχή της Εκκλησίας της Ζακύνθου στην KB' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη για θέματα Αιρέσεων και Παραθρησκείας.

2010-11-10T19:33:00.000+02:00

Η ΚΒ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας πραγματοποιήθηκε, υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερωνύμου, στο Δημοτικό Ωδείο της Λάρισας, από 1 έως 3 Νοεμβρίου 2010, με τη φιλόξενη φροντίδα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου και υπό την Προεδρία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου, Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων, με θέμα: «Μορφές και εκφράσεις του σύγχρονου Αποκρυφισμού».

Η Συνδιάσκεψη, μετά το πέρας των εργασιών της, συνέταξε και ενέκρινε ομοφώνως κείμενο Πορισμάτων, στα οποία, μεταξύ των άλλων τονίζει ότι:

"Η πρόοδος των θετικών επιστημών και η είσοδος της τεχνολογίας στη ζωή της ανθρωπότητας δημιούργησαν σε πολλούς την άλογη υπόνοια, ότι οι φυσικοί νόμοι δεν αφήνουν περιθώρια για παρουσία και παρέμβαση του Θεού στη ζωή μας και για την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Έτσι πολλοί άνθρωποι, για την ικανοποίηση των θρησκευτικών αναζητήσεων τους, που είναι έμφυτες και ανεξίτηλες, εστράφησαν σε μια δήθεν νέα μορφή θρησκείας, πιο προσιτή στο πνευματικό πλαίσιο της εποχής, και οδηγήθηκαν στον πνευματισμό, στη μαγεία και σε άλλα θρησκευτικά μορφώματα, που όλα μαζί ονομάζονται αποκρυφισμός.

Συνήθως ο προπαγανδισμός των αποκρυφιστών για προσέλκυση οπαδών γίνεται με μια γλώσσα εντελώς μοντέρνα και με όρους από τη σύγχρονη τεχνολογία και τη σύγχρονη αθεϊστική φιλοσοφία. Με τον τρόπο αυτό, αρκετοί άνθρωποι, και μάλιστα νέοι, αποκομμένοι από την αληθινή χριστιανική πίστη, λόγω χαλάρωσης της εκκλησιαστικής ζωής, στρέφονται συχνά στον αποκρυφισμό, αναζητώντας απαντήσεις στα υπαρξιακά τους προβλήματα.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο για να λύσει τα έργα του διαβόλου, δηλαδή όλες τις μορφές δαιμονικής λατρείας και μαγείας, και για να μας απομακρύνει από την πλάνη της ειδωλολατρίας.

Αντίδοτο στη «γοητεία» της μαγείας και της παραθρησκείας είναι η συνειδητή στροφή προς τον Χριστό, που είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Όποιος αναζητεί την Αλήθεια και τη γνωρίζει, ελευθερώνεται, γιατί μόνο η Αλήθεια ελευθερώνει".

Την Εκκλησία της Ζακύνθου, με εντολή του Σεβασμ. Μητροπολίτου Ζακύνθου, εκπροσώπησε ο Παν. Αρχιμ. Δανιήλ Μπιάζης, υπεύθυνος του Γραφείου επί των Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου.

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΛΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Η "ΜΕΛΛΟΝΤΟΛΟΓΙΑ"!

2010-10-11T11:57:00.000+03:00

Κι ὅμως, ἀστρολόγοι καί ἀφελεῖς ἐπιμένουν

π. Κυριακοῦ Τσουροῦ

Γραμματέως τῆς Σ.Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αἱρέσεων

Κάποτε οἱ ἀστρολόγοι ἦσαν οἱ ἀστρονόμοι. Σήμερα μέ τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀστροφυσικῆς, οἱ ἀστρολόγοι θά ἔπρεπε νά ἔχουν μπῆ «στόν πάγκο τοῦ κατεργάρη». Κι ὅμως, κάθε ἄλλο, εἶναι στήν πρώτη γραμμή. Δέν ὑπάρχει ἐφημερίδα, περιοδικό, κανάλι, σταθμός, πού νά μήν ἔχει τόν ἀστρολόγο του, ὁ ὁποῖος καθημερινά κάνει τίς «ἐπιστημονικές» προβλέψεις του. Τά ἄστρα ἔχουν μπῆ γιά τά καλά στή ζωή μας. Κατά καιρούς δημοσιεύονται πληροφορίες, ὅτι ἄνθρωποι τῆς δημόσιας ζωῆς, πού κατευθύνουν τίς τύχες τῶν ἀνθρώπων, συμβουλεύονται ἀστρολόγους. Στίς συνομιλίες ἀλληλογνωριμίας ἀπό τά πρῶτα καί τά πιό «σοβαρά» ἐρωτήματα εἶναι τό «τί ζώδιο εἶσαι»;

Δέν ὑπάρχει χρονιά πού νά μή κληθοῦν στά κανάλια, τίς παραμονές τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ἀστρολόγοι γιά νά «προβλέψουν» τά μελλούμενα μέσα στό νέο χρόνο. Πρᾶγμα πού παράγινε τίς παραμονές τοῦ 2000. Αὐτή τή φορά πραγματική τρέλλα κατέλαβε ἀστρολόγους καί ἀφελεῖς. Ὑστερία καί πανικός κυριάρχησαν ὁλόκληρο τό 1999, μέ φόντο τό περίφημο Millenium.

Οἱ προβλέψεις, ἀκόμη καί γιά τήν συντέλεια τοῦ κόσμου, ἔκαναν πολλούς νά ἀτενίζουν τήν πρωτοχρονιά τοῦ 2000 μέ ἀγωνία, μέ φόβο γιατί, τάχα, κάτι τό συγκλονιστικό θά συνέβαινε. Μερικοί, κάτω ἀπό τίς «σίγουρες προβλέψεις» τῶν ψευδοπροφητῶν, ἑτοιμάστηκαν νά θυσιαστοῦν προκειμένου ν' ἀνταμώσουν τόν Χριστό ἐνωρίτερα. Δυστυχῶς μερικούς ἀπ' αὐτούς δέν τούς πρόλαβαν, ἔπεσαν θύματα τῆς ἀφελείας τους. Ἔφυγαν καί δέν εἶδαν τήν ἀπάτη πού μερικοί ἐπιτήδειοι, τόσο ἔντεχνα, τούς εἶχαν στήσει, διηγούμενοι “βεβήλους καί γραώδεις μύθους» (Α΄ Τιμ. δ΄ 7).

Καί τό πιό περίεργο εἶναι ὅτι ἡ ἐξάπλωση τῆς ἀστρολογίας συμβαίνει σέ μιά ἐποχή, πού ἔχει ἀποδειχθῆ τό ἀσυμβίβαστο τῆς ἐπι-στημονικῆς γνώσεως καί ἰδιαίτερα τῆς ἀστροφυσικῆς, μέ τήν ἀστρολογία. Παραπαίει, δηλαδή, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μεταξύ ὀρθολογισμοῦ καί ἀποκρυφισμοῦ, ἐπιστήμης καί μαγείας. Καί ὅμως οἱ ἐπιστημονικοφανεῖς ἰσχυρισμοί τῶν ἀστρολόγων καταρρίπτονται καθημερινά, τόσον ἀπό ἐπιστήμονες εἰδικούς, ὅσον καί ἀπό τήν πραγματικότητα, ἡ ὁποία διαψεύδει ἐκείνους πού θέλησαν μέ «σιγουριά» νά προβλέψουν τό μέλλον μέσα ἀπό τά ἄστρα. «Ἡ ἀστρολογία δέν εἶναι ἐπιστήμη, ἀλλά ἀπάτη. Οἱ ἀστρολόγοι δέν εἶναι ἐπιστήμονες, ἀλλά τσαρλατάνοι πού χρησιμοποιοῦν τήν ἀφέλεια κάποιων γιά νά χρηματίζονται», λέει ὁ καθηγητής τῆς ἀστροφυσικῆς Διον. Σιμόπουλος (ἐφημ. Αὐγή 3.8.97).

Οἱ ἀστρολόγοι, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἐπιμένουν νά μιλοῦν γιά «ἐπιστήμη» καί «ἐπιστημονική κατάρτιση», γιά «διπλώματα» ξένων καί ἑλληνικῶν «σχολῶν διεθνοῦς φήμης». Τά περιοδικά εἶναι γεμᾶτα μέ δημοσιεύσεις ὅπως: «Ψυχοερευνητής - Μέντιουμ - ἀστρολόγος κ. .....», «ἐπίτιμος διδάκτωρ Κέντρου Ψυχικῶν Ἐρευνῶν», πού ὑπόσχονται τήν «λύση» κάθε οἰκογενειακοῦ, οἰκονομικοῦ, αἰσθηματικοῦ, ἐπαγγελματικοῦ προβλήματος καί μάλιστα «ἀπό μακρά ἀπόσταση».

Πράγματι, πρόκειται περί ἀνησυχητικοῦ κοινωνικοῦ φαινομένου εὐρείας κλίμακας, πού προκαλεῖ μεγάλους προβληματισμούς, ἄν ληφθῆ μάλιστα ὑπ' ὄψη ὅτι ἡ ἀστρολογία «εἶναι μιά ἰδεολογία τῆς ἐξάρτησης, πού προετοιμάζει ἔμμεσα τά πνεύματα τῶν ἀνθρώπων γιά τήν ἀποδοχή ὁλοκληρωτικῶν πιστεύω» (Τεοντόρ Ἀντόρνο). Καί τοῦτο διότι τό ἄτομο στήν ἀστρολογία ὑποτάσσεται τυφλά σ'ἕνα πολύπλοκο καί δεσμευτικό σύστημα ἐπιταγῶν καί νόμων πού καθορίζουν τήν ζωή του, τίς πράξεις του, τίς ἀποφάσεις του. Ἀποφάσεις πού μπορεῖ νά ἀφοροῦν στήν παιδεία (ἄν εἶναι ἐκπαιδευτικός), στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων (ἄν εἶναι γιατρός), στά ἐθνικά θέματα (ἄν εἶναι πολιτικός) κ.ο.κ.

Τά ἄβουλα ἄστρα, τά ἀνύπαρκτα ζώδια, πού ἄλλοτε εἶναι δώδεκα καί ἄλλοτε δεκατρία (μέ τόν Ὀφιοῦχο), γίνονται οἱ συντελεστές τῆς κοινωνικῆς καί τῆς προσωπικῆς ζωῆς μας. Τό ἄτομο, ἀντί νά ἀναλάβη τίς εὐθῦνες του, ἀντί νά ἀναπτύξη τίς δυνατότητές του, ἐγκαταλείπεται ἄβουλα στό «πεπρωμένο» του. Αὐτό πού τοῦ καθόρισαν,λέει, τά ἄστρα τήν στιγμή τῆς γεννήσεώς του. Ἔτσι γίνεται ἐπικίνδυνο γιά τόν ἑαυτό του καί γιά τό κοινωνικό σύνολο. Εἶναι πεπεισμένο ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε ἄλλο ἀπ' αὐτό πού εἶναι καθορισμένο, ἀπ' αὐτό «πού λένε τά ἄστρα». Εἶναι «φυσικός νόμος». Τί φρίκη!! Ὁ καυχώμενος γιά τήν ἐλευθερία του σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι δοῦλος καί δέσμιος τῶν προλήψεών του καί ζῆ σέ μιά κατάσταση σχιζοφρένειας.

Παρατηρεῖ ὁ ἀστρονόμος τοῦ Ἀστεροσκοπείου Ἀθηνῶν κ. Νικ. Ματσόπουλος: «Ἔχω τήν αἴσθηση πώς οἱ ἄνθρωποι πού προστρέχουν στούς ἀστρολόγους, ἔχουν ἀδυναμία νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη τῶν πράξεών τους ἤ τήν παχυλή ἀμάθεια, πού κατακλύζει τήν σημερινή κοινωνία» (Πειραϊκή Ἐκκλησία Ἰαν. 1999, σελ.43). Καί ὁ π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος συμπληρώνει: «Ἡ ἐξάρτηση εἶναι ἀπόλυτη. Ὁ ἄνθρωπος πού θά πέσει θῦμα τῆς ἀστρολογίας χάνει κάθε ἴχνος προσωπικότητας· δέν παίρνει ποτέ ἀποφάσεις μέ βάση τήν προσωπική του ἐκτίμηση, δέν συμμετέχει στή λήψη ἀποφάσεων πού ἀφοροῦν τή ζωή του ἤ καί τήν εὐθύνη πού συνεπάγεται ἡ ὑπεύθυνη θέση πού τυχόν κατέχει μέσα στήν κοινωνία. Ἀναμένει τή "σωτηρία" ἀπό τήν "ἀνάγνωση" τῶν συνδυασμῶν τῶν ἄστρων καί τῶν "ζωδιακῶν σχέσεων", ἀκόμη κι ἄν πρόκειται γιά λεπτομέρειες τῆς καθημερινῆς ζωῆς» (Ὁ ἀποκρυφισμός στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τεῦχ.Α΄ σελ.23).

Καί δέν εἶναι μόνον αὐτά. Περιουσίες ὁλόκληρες ἐξανεμίζονται, γιατί οἱ ἐνδιαφερόμενοι πληρώνουν ὅσα-ὅσα γιά νά ἔχουν στό χέρι τό «γραφτό» τους καί νά μήν...ἀνησυχοῦν. Ἔτσι ἀνάλογα μέ τήν ζήτηση αὐξάνεται καί ἡ προσφορά. Συνωστισμός ἀναρίθμητων μελλοντολόγων, δεκάδων χιλιάδων μέντιουμ, ἀστρολόγων, καφετζούδων, χαρτορικτρῶν, μάντεων καί πάσης φύσεως «ἐρευνητῶν». Ἀνυπολόγιστα ποσά διακινοῦνται καί μάλιστα ἀφορολόγητα. Οἰκογένειες καί περιουσίες καταστρέφονται καθημερινά.

Γιά νά δώσουμε ὅμως πιό συγκεκριμένο χαρακτῆρα σ' αὐτό τό ἄρθρο μας ἄς πάρωμε ἀπό τόν Τύπο, ἐπιλεκτικά, μερικά μόνον χτυπητά, «σπαρταριστά» θά ἔλεγα, παραδείγματα πού ἀποδεικνύουν καθαρά πώς οἱ ἀστρολόγοι, ἐκεῖνο τουλάχιστον πού δέν μποροῦν νά προβλέψουν εἶναι ἡ διάψευση πού συνήθως ἀκολουθεῖ τίς «προβλέψεις» τους:

Ἄς μή πᾶμε πολύ παλιά. Ἄς πᾶμε μόνο μερικά χρόνια πρίν σέ «προβλέψεις σίγουρες» τῶν ἀστρολόγων. Σύμφωνα λοιπόν μέ τίς προβλέψεις αὐτές, τό 1984, θά ἔπρεπε νά ἔχουν πεθάνει ὁ Χαφέζ Ἀλ Ἄσσαντ τῆς Συρίας καί ὁ Γιασέρ Ἀραφάτ (ὑγεία νά ἔχουν οἱ ἄνθρωποι) (δημοσίευμα τῆς 10.2.84).

Ἤδη ἀπό τό 1986 (20 Νοεμβρίου) ἡ κ. Τζούλη Πιτσούλη, πού ἀρέσκεται νά προβάλη νεοεποχίτικα καί ἀποκρυφιστικά θέματα, σέ ἄρθρο της στό περιοδικό ΕΝΑ ἀναφέρεται στίς «προφητεῖες» τοῦ περίφημου Νοστράδαμου (16ος αἰώνας). Σύμφωνα μ' αὐτές μέσα στά 13 τελευταῖα χρόνια τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἔπρεπε νά ἔχει γίνη ὁ 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος, «οἱ Ἄραβες καταλαμβάνουν τήν Χίο, τήν Μυτιλήνη καί τήν Ρόδο. Κατακτοῦν τή Θράκη, τήν Μακεδονία καί σταματοῦν στήν Ἄρτα». «Οἱ Σοβιετικοί εἰσβάλλουν στή Δ. Γερμανία καί στήν Ἰταλία». «Σύρραξη Ἑλλάδας - Τουρκίας καί ἦττα τῆς Τουρκίας». «Ἐπαναφορά τῆς Γαλλίας στή μοναρχία» καί «ἀπόβαση τῶν Ἀμερικανῶν στήν Πορτογαλλία» κ.ἄ. πολλά. Ὁ καθένας ἄς δώσει μόνος του τήν ἀπάντηση.

Τό 1996 θά ἔπρεπε, κατά τήν ὁραματίστρια (μέντιουμ) κ. Μ.Π., νά ἐνταχθῆ ἡ Κύπρος στήν Κοινότητα, νά ἀνακαλυφθῆ τό φάρμακο γιά τήν καταπολέμηση τοῦ AIDS, νά ἀποχωρήση «βίαια ἤ ὄχι» ὁ Μπόρις Γιέλτσιν (ἐφημ. Λοιπόν, 4.1.96).

Κατά τό μέντιουμ τῆς Ἑταιρίας Ψυχικῶν Ἐρευνῶν Ε.Α., τό 1996 ἔπρεπε ὁ «Κωνστ.Μητσοτάκης νά ἀποχωρήση ἀπό τή Ν. Δημοκρατία καί νά ἱδρύση δικό του κόμμα μέ ἀρχηγό τήν Ντόρα Μπακογιάννη», καί ὁ «ἀρχηγός τῆς Πολιτικῆς Ἄνοιξης νά ἑνώσει τίς δυνάμεις του μέ ἐκεῖνες τῆς Ν. Δημοκρατίας» (ἐφημ. Λοιπόν 4.1.96). Καί βρισκόμαστε στό 2000.

Τό 1999, κατά τόν ἀστρολόγο Π.Π., εἶχε προβλεφθεῖ ὅτι «κάποιο χωριό τῆς Ἀχαΐας θά πάθη καθίζηση, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές σέ ἔμψυχο καί ἄψυχο ὑλικό», ἐνῶ «ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης θά συναντηθῆ μέ τόν Πάπα, προκειμένου νά ἑνωθοῦν οἱ δύο ἐκκλησίες, γεγονός πού θά προκαλέση τήν ἀντίδραση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας» (ἐφημ. Βραδυνή, 25-27.12.98).

Ἐξ ἄλλου, γιά τήν περίφημη γιά τίς «προβλέψεις» της κ. Λ., γιά τό 1999 εἶχαν προβλεφθῆ «ἡ εἴσοδος τῆς κ. Λιάνη στήν πολιτική ζωή τῆς χώρας» (τόν Μάρτιο), «μιά ἀπόπειρα δολοφονίας κατά ὑψηλοῦ προσώπου» (τόν Ἰούνιο), «δημοψήφισμα γιά τήν ΟΝΕ» (τόν Νοέμβριο). Ἐπίσης θάνατος τῆς Λίζ Τέϊλορ καί γάμος Καρόλου καί Καμίλλας (μέσα στό ἴδιο ἔτος).

Τέλος, ἡ μελλοντολόγος Π.Δ. εἶχε προβλέψει ὅτι μέσα στό 1999 «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος (ἐννοεῖ Ἀθηνῶν) μέ προγραμματισμό καί ὄχι μέ ἀφέλεια, θά λάβει τή θέση Μακαρίου καί θά ἐπέμβει στήν πολιτική» (ἐφημ. Βραδυνή, 25-27.12.98).

Δυστυχῶς, γιά ὅλους αὐτούς τούς «προφῆτες» τό 1999 πέρασε καί μέ τό «παλιό» καί μέ τό «νέο» ἡμερολόγιο.

Μή ξεχνᾶμε ὅμως καί τό τί ἔγινε μέ τήν 4η Ἰουλίου, πού θά γινόταν τό τέλος τοῦ κόσμου, κατά τήν ὀργάνωση HUE, καί τήν 11η Αὐγούστου, πού κατά τούς Ραελικούς τοῦ Βοριλόν θά συνέβαιναν τά γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως (περιοδικό Bulles, 62) καί παρά λίγο τήν γλιτώσαμε. Ἀλλά καί τούς Ἀνησυχοῦντες Χριστιανούς, πού διάλεξαν τήν Ἀττική γιά νά συναντήσουν τόν Χριστό, κ.ο.κ. Δέν παρέλειψαν βεβαίως οἱ δημοσιογράφοι, «σεκοντάροντας» τούς ἀστρολόγους, νά μᾶς ὑπενθυμίσουν τίς «προφητεῖες» τοῦ Νοστράδαμου. Τόν 7ο μῆνα τοῦ 1999, εἶχε λέει προφητεύσει, ὅτι θά ἐρχόταν "ἀπό τόν οὐρανό ἕνας Βασιληᾶς τοῦ Τρόμου", πού κατά τόν ἑρμηνευτή τοῦ Νοστράδαμου κ. Ροϊλόν αὐτό ἐσήμαινε τήν ἔναρξη τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, ἀφοῦ «ὁ Βασιληᾶς τοῦ Τρόμου» πού «ἔρχεται ἀπό τόν Οὐρανό» σημαίνει ἕναν πυρηνικό πύραυλο πού πέφτει στήν Ἀμερική!!

Τό ἴδιο περίπου εἶχε προβλέψει καί ὁ Τσέϊν Τάο ἀπό τήν Ταϊβάν. Καί παλαιότερα στίς ἀρχές τοῦ αἰώνας μας ὁ «κοιμώμενος προφήτης», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν, Ἔντγκαρ Κέϊσι, προφήτευσε «τήν καταστροφή ἑνός μεγάλου τμήματος τῆς γῆς τό 1998, τό ξέσπασμα τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου τό 1999 καί τό τέλος τοῦ πολιτισμοῦ τό 2000».

Σ' αὐτό τό τελευταῖο συμφωνοῦσε μέ τόν Μίλλερ τῶν Ἀνησυχούντων Χριστιανῶν, μέ τό Τάγμα τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἥλιου καί ἐν μέρει μέ τόν Ντέϊβιντ Κορές, ὁ ὁποῖος θά ἐπέστρεφε στή γῆ στίς 6.8.1999 «γιά νά ἀναστήση τούς νεκρούς καί νά κρίνη τίς ψυχές καί νά οἰκοδομήσει ἕνα ἐπίγειο βασίλειο στήν Ἱερουσαλήμ».

Ὅλα αὐτά τά ἐπικίνδυνα φαινόμενα, τῶν ἐπίδοξων «προφητῶν» καί μελλοντολότων, πού πολλαπλασιάστηκαν ἐν ὄψει τοῦ 2000, ὡδήγησαν τίς Ἀρχές πολλῶν χωρῶν νά λάβουν δραστικά μέτρα τόν περασμένο χρόνο, στίς ΗΠΑ δέ συστήθηκε τό Ἀμερικανικό Ἰνστιτοῦτο «Παρατηρητήριο τῆς Χιλιετίας» γιά τήν παρακολούθηση αὐτοῦ τοῦ φαινομένου.

Καί τώρα, πού βρισκόμαστε γιά τά καλά μέσα στό 2000, τί θά ποῦν ὅλοι αὐτοί οἱ πάσης φύσεως «προορατικοί», προφῆτες, μελλοντολόγοι καί «ἐπιστημονικοί ἀστρολόγοι»; Πῶς ἆραγε ξεγελάστηκαν τόσο πολύ στίς «ἐπιστημονικές» τους προβλέψεις; Στούς λογαριασμούς τῶν χρόνων τά ἔμπλεξαν ἤ τά ἄστρα τούς ξεγέλασαν; Τά «ζώδια» (ἤ ἀλλιῶς «ζωΐδια», μικρά ζῶα), τά ἀνύπαρκτα στήν πραγματικότητα καί ἀνίκανα κατά τούς ἐπιστήμονες ἀστρονόμους νά ἐπιδράσουν στή ζωή μας καί πολύ περισσότερο στίς ἀποφάσεις μας, φταῖνε ἤ οἱ ἐπιτήδειοι πού τά χρησιμοποιοῦν γιά τούς ἀφελεῖς;

Καί τοῦτοι οἱ τελευταῖοι, οἱ ἀφελεῖς ὀπαδοί καί χρηματοδότες ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπιτήδειων, ἆραγε ἔβαλαν μυαλό ἤ θά συνεχίσουν ἀδιόρθωτοι νά πληρώνουν τήν ἀφέλειά τους, πιστεύοντας σέ πονηρούς ἀνθρώπους, πού χρησιμοποιοῦν συχνά ἀκόμη καί εἰκόνες, σταυρούς, κομποσχοίνια καί διάφορα «ἁγιάσματα», γιά νά παγιδεύουν ὅσους μπλέκουν τήν πίστη μέ τήν δεισιδαιμονία και τήν εἰδωλολατρία;

Πάντως, ἕνα συμπέρασμα βγαίνει σίγουρο: πώς δέν μποροῦν νά προβλέψουν οἱ ἀστρολόγοι τήν διάψευσή τους, τήν ἀποτυχία τους καί τό ἐπαγγελματικό ρεζίλεμά τους. Ἐκτός ἐάν τίς συμπτώσεις καί τά ὀφθαλμοφανῆ συμπεράσματα, πού κάθε κοινός νοῦς μπορεῖ νά τά προβλέψη, τά θεωροῦν οἱ ἀστρολόγοι γιά «ἐπιτυχίες» τους.

Αὐτά εἶναι μόνον γιά ἀφελεῖς καί δέν ἔχουν ἀσφαλῶς καμμία σχέση μέ τήν ἰδιότητα τοῦ γνήσιου καί σωστοῦ Χριστιανοῦ.

2010-07-16T11:37:00.000+03:00

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13 Ιουλίου 2010, στα Γραφεία της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, Ημερίδα υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου, με φορέα την Ειδική Συνοδική Επιτροπή Παρακολουθήσεως Ευρωπαϊκών Θεμάτων με την συνεργασία της Συνοδικής Επιτροπής Κοινωνικής Προνοίας και Ευποιίας, της Μ.Κ.Ο. «ΑΓΑΠΗ» της Εκκλησίας της Ελλάδος και των Γραφείων των Αντιπροσωπειών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα.

Σκοπός της Ημερίδας ήταν η ενημέρωση των Κληρικών και των Εκκλησιαστικών Υπαλλήλων-Στελεχών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, των Ιερών Μητροπόλεων του Λεκανοπεδίου Αττικής, της Πελοποννήσου, των Νήσων Ιονίου και των Νήσων Αιγαίου Πελάγους της Εκκλησίας της Ελλάδος, επί θεσμικών θεμάτων της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σήμερα και υπό τον γενικό τίτλο: «Φτώχεια» και «Κοινωνικός Αποκλεισμός», με την ευκαιρία της ανακηρύξεως από την Ευρωπαϊκή Ένωση του έτους 2010 ως έτους των ως άνω κοινωνικών φαινομένων.

Την Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου εκπροσώπισαν ο Παν. Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Μπιάζης και ο κ. Νικόλαος Κεφαλληνός.

Εκπρόσωπος της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων στο νησί μας.

2010-07-11T17:16:00.001+03:00

Σήμερα, Κυριακή 11 Ιουλίου 2010, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής μας, ιερούργησε ο Πανοσ. Αρχιμανδρίτης κ. Θεόφιλος Λεμοντζής, Δρ. Θ και τακτικό μέλος της μονίμου Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων και Παραθρησκείας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος κήρυξε και τον Θείο λόγο.

Ο π. Θεόφιλος, ευρισκόμενος για λίγες ημέρες στο νησί μας, θα έχει συνεργασία με τον υπεύθυνο του Γραφείου Αντιαιρετικού αγώνα της Ιεράς Μητροπόλεώς μας π. Δανιήλ Μπιάζη, για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας.

Ο π. Δανιήλ θα ενημερώσει τον π. Θεόφιλο για την δραστηριότητα των διαφόρων αιρετικών στο νησί μας και θα συζητήσουν από κοινού προτάσεις για την ποιμαντική αντιμετώπιση της δράσης τους.

Εσπερινός στο γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής, στον Καλλιτέρο.

2010-07-06T23:52:00.001+03:00

Με την παρουσία του Θεοφιλ. Επισκόπου Φωτικής κ. Διονυσίου και του Εφημερίου της Ενορίας Αγίας Τριάδος πόλεως π. Αντωνίου Καλόφωνου, των αδελφών της Μονής π. Δανιήλ και π. Σεραφείμ, του καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής κ. Αντωνίου Κλάδη και άλλων Ιεροψαλτών, καθώς και με την προσέλευση πλήθους φιλάγιων Χριστιανών, πραγματοποιήθηκε απόψε το απόγευμα ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός στο Μετόχι της Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, ο Ναός του οποίου τιμάται στην Αγία Μεγαλομάρτυρα Κυριακή.

2010-07-05T00:58:00.001+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Την Τετάρτη 7 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, εορτάζει το Μετόχι της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου και ο

Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής

Καλλιτέρου Ζακύνθου

Οι Ιερές Ακολουθίες θα πραγματοποιηθούν ως εξής:

Τρίτη 6 Ιουλίου, ώρα 20.00 μ.μ.

ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ.

Τετάρτη 7 Ιουλίου, 08.00 π.μ.
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ
ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

Εκ της Ιεράς Μονής

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ "ΒΛΑΧΕΡΑΙΝΑΣ" ΣΤΟ ΑΡΓΑΣΙ.

2010-07-02T11:49:00.002+03:00

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, είναι από το χθεσινή Ακολουθία του Πανηγυρικού Αρχιερατικού Εσπερινού και της σημερινής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, στον ιστορικό προσεισμικό Ναό της "Βλεχέραινας", στο Αργάσι. Σε όλες τις Λατρευτικές Συνάξεις προεξήρχε ο Θεοφιλ. Φωτικής κ. Διονύσιος, με τη συμμετοχή του Εφημερίου της ενορίας Αργασίου π. Παναγιώτη Πόθου και ευλαβών Ιερέων.

Η Εικόνα της "Βλαχέραινας"

Το ιστορικό Εκκλησάκι

Κατάλοιπα παλαιάς πηγής

Εσπερινή Ακολουθία

Λιτάνευση της Παναγίας κατά το έθιμο

Ο χορός των Ιεροψαλτών

Στο υπαίθριο Αρχονταρίκι του Ναού

Ο Θεοφιλέστατος με τον Εφημέριο και τους συνεργάτες του.

Φωτοστιγμές Λειτουργικής ζωής, από τον Εορτάζοντα Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στο Μουζάκι Ζακύνθου.

2010-06-29T12:31:00.000+03:00

Χθές, Δευτέρα 28 Ιουνίου, στον εορτάζοντα Ναό των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Θεοφ. Επισκόπου Φωτικής κ.Διονυσίου, με την παρουσία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Πανοσ. Αρχιμανδρίτου κ. Διονυσίου και ευλαβών Ιερέων. Στο τέλος του Εσπερινού, τον πανηγυρικό της ημέρας, εκφώνησε ο Ιερολ. Αρχιδιάκονος κ. Σεραφείμ.

Την επομένη ημέρα, Τρίτη 29 Ιουνίου, κύρια ημέρα της εορτής, Ιερούργησε ο Θεοφιλέστατος Φωτικής κ. Διονύσιος, ο Καθηγούμενος της Μονής και ευλαβείς Ιερείς, με την παρουσία πλήθους λαού, που με ευλάβεια προσήλθαν για να επικαλεσθούν τις Πρεσβείες των Αποστόλων.

2010-06-29T11:45:00.000+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Την Πέμπτη 1 Ιουλίου, εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, εορτάζει το Μετόχι της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου και ο

Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων

ΑμπελοκήπωνΖακύνθου

(περιοχή αεροδρομίου)

Οι Ιερές Ακολουθίες θα πραγματοποιηθούν ως εξής:

Τετάρτη 30 Ιουνίου, ώρα 20.00 μ.μ.

ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ.

Πέμπτη 1 Ιουλίου, 08.00 π.μ.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

Εκ της Ιεράς Μονής

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

2010-06-19T01:49:00.001+03:00

Για μία ακόμη φορά, η νεοφανής προτεσταντική οργάνωση «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» έχει προγραμματίσει μία νέα προσηλυτιστική καλοκαιρινή εξόρμηση, το χρονικό διάστημα 22-29 Ιουλίου 2010, στους νομούς Αρκαδίας και Λακωνίας, με την ονομασία «Ιησούς του Ναυή 3».

Πρόκειται για μια από τις εκατοντάδες αιρετικές ομάδες, που προέκυψαν από τις πολλαπλές διασπάσεις του Προτεσταντισμού. Υπενθυμίζομε ότι η εν λόγω νεοπροτεσταντική οργάνωση, όπως η ίδια έχει δηλώσει, θεωρεί την Ορθόδοξη Πίστη «πνευματικά δεσμά αιώνων».

Με αφορμή αυτό το γεγονός, τονίζομε ότι η Ορθόδοξη Πίστη δεν είναι χθεσινό κατασκεύασμα, δεν αποτελεί ιδεολόγημα μιας κινήσεως, αλλά είναι η ίδια η Αποστολική παρακαταθήκη (Γαλ. α 11-12. Α Κορ. ιε , 1-3). Γι' αυτή την πίστη ο απόστολος Παύλος τονίζει με έμφαση στους Γαλάτες: «Εάν ακόμα και άγγελος από τον ουρανό κηρύξει σε σας άλλο ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα» (Γαλ. α 8-9). Δηλαδή, μας προτρέπει να μην ακούμε κανέναν που δεν έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη.

Αυτή την πίστη ζουν και διαφυλάττουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως μέλη του Σώματος του Χριστού, και φυσικά δεν έχουν ανάγκη νεοφανών προτεσταντικών οργανώσεων ούτε προσκεκλημένων και αυτοχειροτονημένων «κηρύκων» από το εξωτερικό.

2010-06-03T02:03:00.000+03:00

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ

Ο "ΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΦΡΟΝΙΜΟΣ ΔΟΥΛΟΣ"...

Η ιστορία των λεγόμενων "μαρτύρων του Ιεχωβά" αρχίζει το 1881, οπότε ο Αμερικανός έμπορος Κάρολος Ρώσσελ ίδρυσε μια ιδιωτική επιχείρηση (Σκοπιά 1995 σελ. 197). Το 1884 ιδρύθηκε ως νομικό πρόσωπο η "Φυλλαδική εταιρεία Σκοπιά της Σιών" που το 1896 μετονομάστηκε σε "Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά", ενώ το 1955 πήρε το σημερινό της όνομα "Βιβλική και φυλλαδική εταιρεία Σκοπιά της Πενσυλβανίας". Οι οπαδοί του Ρώσσελ, οι "Σπουδαστές των Γραφών", θεωρούσαν το εξάτομο έργο του "Χαραυγή της Χιλιετηρίδος", τις τωρινές "Γραφικές Μελέτες", σπουδαιότερο κι απ' την Αγία Γραφή (3, σελ. 13). Εκεί η "Σκοπιά" παρουσιαζόταν στον αναγνώστη σαν μια εμπορική επιχείρηση, η οποία εκπροσωπεί ένα ταμείο (3, σελ. 14). Όμως το 1938, ο επόμενος πρόεδρος Ι. Ρόδερφορντ μετέβαλε τη μετοχική εταιρεία σε θεοκρατία, υποχρέωσε τους "Σπουδαστές των Γραφών" να αντικαταστήσουν τη μελέτη της Αγίας Γραφής και την προσευχή με τη διάδοση των εντύπων της "Σκοπιάς" από σπίτι σε σπίτι ("έργο"), γιατί αυτό ήταν τάχα η "αγνή λατρεία του Ιεχωβά", και να υπογράψουν κείμενο που μεταξύ άλλων έγραφε: "Εμείς, η ομάς του λαού του Θεού... αναγνωρίζουμε ότι η κυβέρνησις του Θεού είναι καθαρή θεοκρατία... και ότι "Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ" είναι ο ορατός εκπρόσωπος του Κυρίου πάνω στη γη"...

Η εταιρεία διοικείται από το "κυβερνών σώμα" που εδρεύει "στα κεντρικά γραφεία... στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης", και αποτελείται από 10, δήθεν πνευματικού "κεχρισμένους Χριστιανούς" αδελφούς του Ιησού, οι οποίοι "κυβερνιώνται θεοκρατικά..."("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 195). στο μεταξύ, οι εκδόσεις αυτής της αμερικάνικης εταιρείας - της οποίας οι μέτοχοι, σύμφωνα με το καταστατικό, πρέπει να είναι από 500 έως 300, και μόνο Βορειοαμερικανοί (3, σελ. 13) - έχουν εξαπλωθεί σ' όλο τον κόσμο χάρη σε αυτούς που την θεωρούν "κυβέρνηση του Ιεχωβά"!

ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η "ΣΚΟΠΙΑ";

Οι διδασκαλίες της "Σκοπιάς" τροποποιούνται συνεχώς. Μπορούμε λοιπόν να τις χωρίσουμε σε μεταβλητές και αμετάβλητες. Μέχρι στιγμής, αμετάβλητες είναι οι εξής:

* Η εταιρεία "Σκοπιά" είναι ο "πιστός και φρόνιμος δούλος" που "δίδει εν καιρώ" "πνευματική τροφή" στους υπηρέτες του Θεού ("Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον Παράδεισο στη γη", σελ. 193) και αποτελεί την "τάξη του Ιωάννη", είναι δηλ. ανάλογη με τον Ιωάννη το Θεολόγο!

* Οι Κεχρισμένοι της (το κυβερνών σώμα της) είναι "μια αυθεντική προφητική τάξις Χριστιανών" (Σκοπιά, 1 Ιουνίου 1973).

* Η θρησκεία "...έλαβε την αρχή της από τον Διάβολο και χρησιμοποιήθηκε έκτοτε όλους τους χρόνους από αυτόν, για να εξαπατήσει τους ανθρώπους και να τους απομακρύνει από τη λατρεία του Παντοδυνάμου Θεού" ("Θεοκράτεια", σελ. 20, 21).

* "Ο Σατανάς είναι πράγματι ο αόρατος άρχοντας όλων των εθνών του κόσμου!" ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 17). "Ο κόσμος του Σατανά είναι αυτή η οργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία που υπάρχει έξω από την ορατή οργάνωση του Θεού", δηλ. έξω από την Σκοπιά. ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 209).

* Ο "πατριωτισμός... είναι το πνεύμα αυτού "του Σατανά" ("Tο τετελεσμένον μυστήριον", εκδ. 1923, σελ. 309). Tου Σατανά είναι και οι σημαίες, οι εθνικοί ύμνοι κ.τ.λ.

* Η "Σκοπιά" δεν δέχεται την Αγία Τριάδα, παρά μόνο το Θεό Πατέρα, και λέει πως όποιος δεν τον αποκαλεί "Ιεχωβά", θα καταφαγωθεί η σάρκα του και θα διαλυθεί ενώ θα στέκει στα πόδια του! ("Από τον απολεσθέντα Παράδεισο", σελ. 209). Όμως, λέξη "Ιεχωβά" δεν υπάρχει. Πρόκειται για λάθος προφορά του "τετραγράμματου", δηλ. των συμφώνων της φράσης "Εγώ ειμί ο Ων". Οι Ιουδαίοι λόγιοι το 500 - 1000 μ.Χ. συνδύασαν τα σύμφωνα αυτά με τα φωνήεντα της λέξης "Αδονάι" (άλλο όνομα του Θεού στην Εβραϊκή), και βρήκαν την ξεχασμένη σωστή προφορά, που είναι "Γιαχβέ". Η εταιρεία το ξέρει αυτό (!) και επιμένει στο λάθος: "Μολονότι διατιθέμεθα να θεωρήσωμε την προφορά "Γιαχ-βε" ως την πιο ορθή, διετηρήσαμε τη μορφή "Ιεχωβά" λόγω της εξοικειώσεως του λαού με αυτή από τον 14ον αιώνα"("Σκοπιά", 1 Νοεμ. 1960, σελ. 502).

* Η Σκοπιά λέει πως ο Θεός έχει άφθαρτο σώμα με μάτια, αυτιά, χέρια, πόδια κ.τ.λ. ("Πάντα δοκιμάζετε", σελ. 216). Περιορίζεται "στους ουρανούς", απ' όπου "μπορεί να εξαποστείλει το άγιο πνεύμα του, την ενεργό δύναμή του, και να κάνει ό,τι θέλει ακόμα κι όταν βρίσκεται πολύ μακριά". ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 37).

* Tο Άγιο Πνεύμα θεωρείται ως απρόσωπη "δημιουργική δύναμη του Θεού", παρ' ότι ο Χριστός αποκαλύπτει ότι έχει όνομα ("εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος"), και παρ' ότι σε πολλά χωρία της Αγίας Γραφής προσκαλεί, προσεύχεται, μιλά, αποστέλλει ανθρώπους κ.τ.λ. (βλ. Πράξ. ιγ΄ 2, ι΄ 19-20 κ.λπ.), όπως μόνο ένα πρόσωπο κάνει.

* Για τη "Σκοπιά", "το ότι η ψυχή ζει μετά το θάνατο είναι ένα ψέμμα που το είπε ο Διάβολος"("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 88, 89). Κατά συνέπεια, η ύπαρξη αγίων και η δράση τους στη ζωή μας παρουσιάζεται ως άλλο ένα ψέμμα του διαβόλου.

* "Ο διάβολος υποστήριξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να αυτοκυβερνηθούν με επιτυχία, χωρίς τη βοήθεια του Θεού" κι ότι "μπορούσε να απομακρύνει από τον Θεό όλους τους απογόνους του Αδάμ και της Εύας". Ο Θεός δεν κατέστρεψε το Σατανά για να μην αφήσει "ερωτήματα στις διάνοιες των αγγέλων γύρω", αλλά του έδωσε διορία 6000 χρόνια "να προσπαθήσει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του". Αυτό είναι το περίφημο "επίμαχο ζήτημα". ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 20).

* Πάντα κατά την εταιρεία, ο Χριστός ήρθε στη γη για να διαψευσθεί ο διάβολος και ν' αποκατασταθεί το γόητρο του Θεού(!): "Ο πρωταρχικός σκοπός του Ιεχωβά είναι όχι η σωτηρία των ανθρώπων, αλλά η δικαίωση του δικού του ονόματος ή όπως θα λέγαμε σήμερα, η δικαίωση της κυριαρχίας του" ("Διαγγελείς της Βασιλείας", σελ. 167).

* Δευτερεύων σκοπός της θυσίας του Χριστού είναι "να λάβουμε το δώρο της αιώνιας (σωματικής) ζωής στη δίκαιη νέα τάξη του Θεού". ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 63).

* Η "Σκοπιά" παρουσιάζει τον άναρχο Υιό του Θεού ως το πρώτο κτίσμα, που αποτέλεσε "το ισοδύναμο του τέλειου ανθρώπου Αδάμ" ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 62, 63), και ως... αδελφό του Σατανά! "Εν αρχή ο Θεός είχε δύο υιούς. Αυτοί οι δύο υιοί ονομάζοντο Λόγος και Εωσφόρος... Αν και ο Εωσφόρος δεν ήταν τόσο ευνοούμενος όσο ο Λόγος, όμως μαζί με το Λόγο ήσαν προσδιορισμένοι ως ο πρωινός αστήρ"("Ελευθερία", σελ. 26, 33) (8, σελ. 93). Ισχυρίζεται ότι δεν αναστήθηκε το σώμα του Χριστού αλλά το πνεύμα του, που έγινε... αρχηγός της ουράνιας κυβέρνησης του Ιεχωβά, η οποία ιδρύθηκε το 1914 στους ουρανούς!

* "Πολύ σύντομα ο Χριστός και οι ουράνιοι άγγελοί του θα αναλάβουν δράση για να απαλλάξουν τη γη απ' όλες τις τωρινές κοσμικές κυβερνήσεις" ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 68).

* "... το αμπέλι της γης θα αφανιστεί... τα ουράνια στρατεύματα, που ακολουθούν τον Ιησού στον τελικό πόλεμο ενάντια στο σύστημα πραγμάτων του Σατανά... είναι εκείνοι που πατούν το αμπέλι της γης... θα λάβει χώρα εξόντωση (των μη οπαδών της "Σκοπιάς"). Το ποτάμι αίματος... είναι πολύ βαθύ, φτάνει μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων... Η καταστροφή θα είναι πλήρης... είθε να μην πατηθούμε με το αμπέλι της γης όταν θα εκτελεστεί η δυσμενής κρίση του Ιεχωβά" ("Αποκάλυψη, το μεγαλειώδες αποκορύφωμά της πλησιάζει", σελ. 212-215).

* "Η επιβίωσις θα εξαρτηθεί από το αν εκλέξουμε συνετά μια αληθινή θρησκεία (δηλ. αυτήν της "Σκοπιάς", που πρώτα έλεγε ότι οι θρησκείες προέρχονται από το Σατανά) διότι όλες οι άλλες θρησκείες (και οι οπαδοί τους!) θα απολεσθούν"("Ξύπνα", 22-12-1958). Για να γλυτώσουμε, πρέπει να μας σημειώσει στο μέτωπο ο άνθρωπος που έχει το καλαμάρι του γραμματέα, δηλ. η Σκοπιά (Σκοπιά, 15-4-1984, σελ. 17), και επιπλέον:

1) να μην "κυβερνώμεθα με δημοκρατικούς τρόπους και μεθόδους", αλλά "το θείο θέλημα" να "ρέει σ' εμάς μόνο θεοκρατικά μέσω της από τον Θεό παρεχομένης ηγεσίας του "πιστού και φρονίμου δούλου"".

2) "να μένωμε άγρυπνοι με την υπηρεσία μας και τις οικονομικές μας συνεισφορές στην Εταιρεία Σκοπιά", γιατί "ο Ιεχωβά έχει κάνει πάρα πολλά για μας μέσω της αντιπροσωπείας αυτής". ...Πρέπει "να συνεισφέρουμε από τα χρήματά μας και τον χρόνον μας για την επέκταση του παγγηΐνου έργου του κηρύγματος. Από τους πόρους μας σε χρόνο και χρήμα ας δίνωμε γενναιόδωρα"(Σκοπιά, 15 Οκτ. 1960). Δεκτά "ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής, ανώνυμες και ονομαστικές μετοχές, ομολογίες, έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου, τραπεζικά ομόλογα, κληρονομιές κ.ά. περιουσιακά στοιχεία" (Σκοπιά, 1 Νοεμ. 1997).

* 3) χρειάζεται "βαθύτατος σεβασμός και ολόκαρδη υπακοή" στην "εταιρεία, καθώς διευθύνεται από το άγιο πνεύμα του Θεού" (Σκοπιά, 15 Οκτ. 1960). "...το να πράττωμε ό,τι λέγει η οργάνωση, σημαίνει να πράττουμε ό,τι αυτός (ο Ιεχωβά) λέγει. Αντίστασις στην οργάνωση είναι αντίσταση σ' αυτόν" (Σκοπιά, 1-8-1959).

Η εταιρεία χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες, στους 144.000 που θα βρίσκονται στον ουρανό και μόνοι αυτοί αποτελούν την Εκκλησία (σ' αυτούς ανήκει και η ηγεσία της) και στον όχλο, και διδάσκει δύο αναστάσεις:

α) μία για όσους από τους 144.000 είχαν πεθάνει, που έγινε δήθεν το 1918. Υποτίθεται ότι έκτοτε ο καθένας από τους 144.000 που πεθαίνει ανασταίνεται αμέσως στους ουρανούς σαν πνεύμα.

β) Μία για τον πολύ όχλο μετά τον Αρμαγεδώνα.

* Οι του όχλου θα δοκιμαστούν ζώντας για 1000 χρόνια στη γη υπό την κυβέρνηση του Ιεχωβά, δηλ. τον Ιησού, και τους 144.000, που θα διοικούν από τους ουρανούς. Θα εργάζονται και θα παντρεύονται, αλλά ο Ιεχωβά θα κάνει να πάψουν κάποια στιγμή να τεκνοποιούν για να μην υπάρξει υπερπληθυσμός! Στο τέλος των 1000 ετών, ο Σατανάς θα λυθεί και θα πλανήσει τα έθνη. Όσοι δείξουν ακεραιότητα, θα ζήσουν για πάντα στη γη. Επίσης η εταιρεία απορρίπτει όλα τα μυστήρια. Για τη θεία κοινωνία διδάσκει ότι ο άρτος και ο οίνος είναι σύμβολα, που όμως μπορούν να πάρουν μόνο οι 144.000 που έχουν ουράνια ελπίδα, ενώ ο πολύς όχλος απλά παρατηρεί.

* Η τιμητική προσκύνηση των αγίων και της Παναγίας χαρακτηρίζεται ως ειδωλολατρία.

Άγγελοι και γυναίκες. Άλλες δευτερεύουσες διδασκαλίες είναι:

* "Ορισμένοι άγγελοι... προσέλαβαν σάρκινα σώματα. (Αλήθεια πού τα βρήκαν;) Τότε ήρθαν στη γη για σεξουαλικές σχέσεις με τις όμορφες γυναίκες" (!) και γέννησαν τους γίγαντες ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 93, 94).

* Οι τρεις Μάγοι οδηγήθηκαν στη Βηθλεέμ από το διάβολο! Θα συνεργάζονταν, λέει, με τον Ηρώδη για το φόνο του Χριστού! ("Η κιθάρα του Θεού", σελ. 101, 104).

ΑΓΩΓΟΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ, Ή ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ;

Η εταιρεία Σκοπιά δηλώνει πως είναι "...ο μόνος συλλογικός αγωγός του Θεού για τη ροή της βιβλικής αληθείας στους ανθρώπους επάνω στη γη..." (Σκοπιά, 15 Οκτ. 1960), και πως "ο Ιεχωβά ποτέ δεν κάνει λάθος... είναι συνεπής, αξιόπιστος και αληθινός στο λόγο του" (Σκοπιά 1954, σελ. 327). Όμως η δογματική αστάθεια στα κείμενά της δείχνει ότι είτε ο Θεός δεν πληροφορεί σωστά τον αγωγό του, είτε ότι τον αγωγό τον μεταχειρίζεται κάποιος άλλος - κατά την εταιρεία, ο ίδιος ο Σατανάς! Ακολουθούν λίγες μόνο από τις μεταβλητές διδασκαλίες της:

1. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ - ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Επί προεδρίας Ρώσσελ, το ευαγγέλιο της "Σκοπιάς" ήταν ότι το 1874 έγινε η... Δευτέρα Παρουσία, (Β΄ τόμος γραφικών μελετών, σελ. 277) ενώ το 1878 ο "Ιεχωβά" με τον Χριστό ίδρυσαν τη Βασιλεία στους ουρανούς και αναστήθηκαν οι κεκοιμημένοι εν Ιησού (Γ΄ τόμος γραφικών μελετών, εκδ. 1920, σελ. 348). Το 1914, με τον Αρμαγεδώνα η εξουσία της "κυβέρνησης του Ιεχωβά" θα απλωνόταν σε ολόκληρη τη γη (Γ΄ τόμος γραφικών μελετών, εκδ. 1920, σελ. 139).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. Ο Ρόδερφορντ δίδασκε ότι το 1918 ο Θεός θα καταστρέψει τις χριστιανικές εκκλησίες ("το τετελεσμένον μυστήριον", αγγλ. εκδ., σελ. 485) και ότι οι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ θα ανασταίνονταν το 1925 ("εκατομμύρια ζώντων...", σελ. 77). Μέχρι το 1925, δεχόταν όπως ο Ρώσσελ την εγκαθίδρυση της βασιλείας το 1878, αλλά την 1-1-1925, τη μετέφερε στο 1914, λέγοντας ότι θα επεκταθεί στη γη αφού εκλείψει η γενεά των ανθρώπων που ζούσαν το 1914. Ομοίως ο καθαρισμός του ναού και η ανάσταση των αριστέων μεταφέρθηκαν στο 1918. Οι επισκέψεις των "μαρτύρων" στα σπίτια χώριζαν τα ερίφια από τα πρόβατα μέχρι τον Αρμαγεδώνα του... 1975.

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Σε συγκέντρωση στη Ριζούπολη το 1975, απεσταλμένοι της Σκοπιάς δήλωσαν ότι ποτέ δεν όρισαν ημερομηνίες (!) Αργότερα κατηγορήθηκαν για τις ημερομηνίες οι... αρθρογράφοι της "Σκοπιάς" (που ελέγχονται από την εταιρεία).

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Στη Σκοπιά 15-10-1995, η γενεά του 1914 σημαίνει την πονηρή και μοιχαλίδα γενεά που υπάρχει σε κάθε εποχή, κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία και κανείς δεν πρέπει να ασχολείται με χρονολογίες!

2. ΟΙ ΥΠΕΡΕΧΟΥΣΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Στο "Σχέδιον των αιώνων" (τόμος Α΄, σελ. 302), διαβάζουμε ότι οι "υπερέχουσες εξουσίες" του Ρωμ. ιγ΄ 1 είναι "αι του παρόντος κόσμου κυβερνήσεις".

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. Το 1929, η πρώτη εκδοχή χαρακτηρίζεται "διαστροφή της Γραφής"! Αι "υπερέχουσαι εξουσίαι" είναι η εταιρεία και οι κυβερνήσεις είναι "οι πολιτικοί επίσημοι της ορατής οργανώσεως του Σατανά" ("Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"). "Ο Σατανάς επλάνησε τους ανθρώπους, καταπείσας αυτούς να πιστεύσουν ότι το "θηρίον" (η πολιτική εξουσία) αποτελεί τας "υπερεχούσας εξουσίας"" ("Φως"). Άρα μέχρι το 1929 η "Σκοπιά" ήταν "αγωγός" του Σατανά!

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Στις 15 Μαρτίου του 1963, η "Σκοπιά" ξαναγυρνά στη "διαβολική διδασκαλία" του 1929, παραπέμποντας στο "Θείον σχέδιον των αιώνων": "Οι "υπερέχουσες εξουσίες" έχουν το πλαισίωμά τους λογικά στον κόσμο που είναι έξω από την εκκλησία" (δηλ. την εταιρεία)!

3. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΧΑΗΛ;

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Στον Γ΄ τόμο των "Γραφικών Μελετών" ("Ελθέτω η βασιλεία σου", σελ. 63), διαβάζουμε: "Μιχαήλ (όπερ σημαίνει "όστις ως Θεός" ή ο εκπροσωπών τον Θεόν), είναι το αποδιδόμενον ενταύθα όνομα εις τον μέγαν ημών λυτρωτήν", τον Χριστό. Η Αγία Γραφή αποδεικνύει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού δεν είναι άγγελος (π.χ. Εβρ. α΄ 5 "Διότι προς τίνα των αγγέλων είπε ποτέ, Υιός μου είσαι εσύ..." κ.ά.), όμως η εταιρεία δεν αρκείται μόνο σ' αυτό το λάθος:

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. Το 1917, στο "τετελεσμένον μυστήριον" ανασκευάζει: "Ο Μιχαήλ - "Όστις ως Θεός", ο Πάπας. - Γ΄ 63", μας λέει, ενώ στο Γ΄ 63 ο Ρώσσελ λέει Μιχαήλ τον Χριστό, όχι τον πάπα! (Μάλιστα στο Β΄ τόμο, σελ. 407, γράφει: "...η Παπωσύνη είναι ο Αντίχριστος, ο άνθρωπος της Ανομίας").

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Μερικά χρόνια μετά, στην "Δημιουργία", διαβάζουμε ότι "ο τίτλος "Μιχαήλ"... ανήκει ειδικώς... εις τον Υιόν του Θεού"!

4. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; (Εβρ. α΄ 6)

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. "Είναι καθήκον των πιστών να λατρεύουν τον Ιησού Χριστό" ("Σκοπιά της Σιών", αγγλική έκδοση, 15 Ιουλίου 1898).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. "Μη συμπεραίνετε ότι οι Χριστιανοί πρέπει να λατρεύουν το Χριστό. Δεν είναι αυτό που δίδαξε" ("Σκοπιά", αγγλική έκδοση, 15 Ιουλίου 1959).

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Το 1970 στην αναθεωρημένη έκδοση της ΜΝΚ (μετάφραση του νέου κόσμου) διαβάζουμε ότι ο Χριστός πρέπει να λατρεύεται!

ΤΕΤΑΡΤΗ (!) ΕΚΔΟΧΗ. Στην αναθεώρηση του 1971 (και του 1984) της ΜΝΚ, διαβάζουμε ότι ο Χριστός δεν λατρεύεται!

5. Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Η "μετάγγισις αίματος ανθρώπου εις άνθρωπον, προς πρόληψιν θανάτου" είναι "μικρά τις θυσία υπέρ του πλησίον. Εάν ο Χριστός έθεσε την ψυχήν του - ζωήν του υπέρ του ανθρωπίνου γένους, δεν χρεωστούμε και ημείς μέρος της ενεργείας της ζωής μας, ήτις είναι εις το αίμα μας, να διαθέσωμεν υπέρ του πλησίον μας;"(αγγλική έκδοση της Σκοπιάς, 15 Απρ. 1909).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. "Η Βίβλος μας λέει να "απέχετε από... αίματος" (των ζώων που θυσιάστηκαν σε ειδωλολατρικούς θεούς)... η αποχή από το αίμα σημαίνει ότι δεν πρέπει να βάλετε καθόλου αίμα στο σώμα σας"(!) ("Μπορείτε να ζείτε...", σελ. 216). "Οι μεταγγίσεις αίματος μπορούν να καταστρέψουν την προσωπικότητα του ατόμου... είναι μετάγγιση χαρακτηριστικών προσωπικότητας"(Σκοπιά, αμερικάνικη έκδοση, 15-5-1962, σελ. 302). "Η ηθική ασθένεια, οι σεξουαλικές διαστροφές, τα συμπλέγματα κατωτερότητας, τα μικροεγκλήματα, εμφανίζονται πολύ συχνά μετά από μεταγγίσεις αίματος"(αμερικάνικη "Σκοπιά", 15-9-1961, σελ. 563-564). (6)

6. Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Υποτίθεται ότι "ο Πάστωρ Ρώσσελ, ως αντίτυπον του Ιεζεκιήλ, ενετάλη να είπη εις τους Εβραίους, οίτινες ήσαν... εις την αιχμαλωσίαν της Μυστικής Βαβυλώνος, του χριστιανικού κόσμου, ότι... ο λόγος του Θεού υποδείκνυε...

* την εγκαθίδρυσιν (εις τα Ιεροσόλυμα) της παγκοσμίου εβραϊκής κυριαρχίας εφ' ολοκλήρου του κόσμου...

* την συνάθροισιν... πάντων των Εβραίων όλων των αιώνων, εκ της αιχμαλωσίας του θανάτου - εκ του τάφου - δια να ζήσωσιν... εις την επίγειον φάσιν της Βασιλείας του Θεού..." ("το τετελεσμένον μυστήριον", σελ. 698)

"Η έναρξις της επιγείου φάσεως της Βασιλείας κατά το τέλος του 1914... θα συνίσταται... εκ των αναστάντων αγίων ανδρών της αρχαιότητος" (των "αριστέων" Ιωάννου Βαπτιστού, Αβραάμ, Ισαάκ κ.ά.) οι οποίοι "ευρέθησαν άξιοι να γίνωσιν υπουργοί επίγειοι και αντιπρόσωποι της πνευματικής Βασιλείας"("Η μάχη του Αρμαγεδώνος", σελ. 565). "Η Ιερουσαλήμ θα γίνει η πρωτεύουσα του κόσμου...". "Με τους τελείους τότε ραδιοτηλεφωνικούς σταθμούς... ο Αβραάμ θα διευθύνει τις υποθέσεις της γης εκ του όρους Σιών" ("Η επιθυμητή κυβέρνησις", σελ. 33).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. Όμως μετά το Ρώσσελ η γραμμή άλλαξε: Η "σύναξις πληθών γηγενών ή φυσικών "ορθοδόξων" Ιουδαίων σε μια λεγόμενη "Αγία γη" (την Παλαιστίνη) με το σύνθημα του "Σιωνισμού"... προήρχετο από το πνεύμα του πρωτίστου εχθρού του Ιεχωβά, δηλαδή του Σατανά, ο οποίος έχει εξαπατήσει ολόκληρη την οικουμένη" (Σκοπιά, 1 Οκτ. 1955), μαζί με τον... αγωγό του Ιεχωβά.

7. Η... ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΓΚΙΖΑΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ. Ο Ρώσσελ πίστευε στη "Μαρτυρία του εκ λίθων Μάρτυρος και προφήτου του Θεού, της Μεγάλης Πυραμίδος της Αιγύπτου", την οποία κατά την γνώμη του έχτισε ο... Μελχισεδέκ. τον αριθμό 1914 τον έβγαλε μετρώντας με τον αγγλικό δάκτυλο από την είσοδο της πυραμίδας μέχρι το θάλαμο του βασιλέως, και τον αριθμό 144.000 μετρώντας την ανηφορική στοά προς τον βασιλικό θάλαμο, που τάχα εξεικόνιζε τον θρόνο του Ιεχωβά (!) ("Ελθέτω η βασιλεία σου", σελ. 355, 377-421). (5)

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ. Όμως μετά ο Ρόδερφορντ εξέφρασε άλλη γνώμη: "Κανείς σήμερον ας μη προσθέτει εις την προφητείαν του λέγων, ότι είς σωρός λίθων εις την γην της Αιγύπτου αποτελεί μάρτυρα του Θεού". ("Φως", Τόμος 2ος, σελ. 302).

8. ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

Σήμερα η Σκοπιά αποκαλεί τις εικόνες είδωλα και απαγορεύει την προσκύνησή τους. Παλαιότερα όμως έλεγε ότι ο Θεός επιτρέπει την απλή τιμή (Σκοπιά 1-2-81, σελ. 28).

9. Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

Εδώ και χρόνια η εταιρεία διδάσκει ότι ο Χριστός πέθανε πάνω σε πάσσαλο και στη "μετάφραση του Νέου Κόσμου" η λέξη Σταυρός έχει αντικατασταθεί με τον όρο "ξύλο βασανισμού". Όμως μέχρι το 1932 φορούσαν σταυρό. Ο Ρώσσελ ζητούσε από τους οπαδούς του να είναι στρατιώτες του Σταυρού (βλ. και "Άγγελο της Λαοδικείας"), ενώ στα έντυπά τους υπήρχε ο σταυρός - έμβλημα των μασόνων Ναϊτών ιπποτών! (Βλ. 6, φωτογραφίες σελ. 92-101).

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ... ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!

"Επειδή (η εταιρεία Σκοπιά) δεν είναι αλάνθαστη, ούτε ποτέ ισχυρίστηκε ότι είναι (μα, δεν είναι ο μόνος συλλογικός αγωγός ροής της βιβλικής αλήθειας;) από καιρό σε καιρό χρειάζεται να γίνονται διορθώσεις. Αν το πνεύμα του Ιεχωβά ενεργούσε με τον ίδιο τρόπο που ενεργούσε και στους συγγραφείς της Αγ. Γραφής, ... τότε δε θα υπήρχε... ανάγκη μελλοντικών διορθώσεων... Αλλ' επειδή το πνεύμα δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο σήμερα, γίνονται μερικές διορθώσεις από καιρό σε καιρό". Δηλαδή για τα λάθη της εταιρείας φταίει το... Άγιο Πνεύμα. "Καμμιά άλλη οργάνωσις δεν έδειξε αυτή την ευκαμψία στο να αλλάσση τις απόψεις της", καμαρώνει η "Σκοπιά"!

"Στις Παροιμίες δ΄ 18 αναφέρει: "Η οδός όμως των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φως το φέγγον επί μάλλον και μάλλον, εωσού γίνει τελεία ημέρα". Ενόσω το φως είναι ακόμη αμυδρό, μπορεί να είναι ορατή η γενική διαμόρφωσις ενός αντικειμένου, αλλά οι λεπτομέρειές του δεν είναι πάντα ευδιάκριτες. Καθώς δεν αυξάνει το φως, οι λεπτομέρειες αυτές μπορούν να διακρίνωνται με περισσότερη διαύγεια και λαμβάνεται έτσι μια διορθωμένη άποψις... (Ώστε είναι "απόψεις" και όχι προφητείες;) όταν υπάρχει μεγαλύτερη διαύγεια και κατανόησις, διακρίνονται νέες αλήθειες και κάτι που εφαίνετο άλλοτε πολύ λογικό, μπορεί να χρειάζεται αναθεώρηση"(Σκοπιά, 15 Σεπτ. 1957, σελ. 358-359). Εδώ η Σκοπιά κρύβει ότι:

1. το εν λόγω εδάφιο μιλά για την αύξηση των δικαίων στην αγιότητα και όχι για αλληλοαναιρούμενες ερμηνείες της Γραφής.

2. το φως αποκαλύπτει λεπτομέρειες των αντικειμένων, δεν αλλάζει τα αρχικά περιγράμματά τους.

3. Ακόμα περισσότερο, το φως δεν κάνει τις "απόψεις" μας να αλλάξουν δυό και τρεις και τέσσερις φορές, ταυτιζόμενες με παλιότερες απόψεις του... σκότους!

4. Η αλήθεια του Θεού παραδόθηκε "άπαξ τοις αγίοις" (επ. Ιούδ. 3) και είναι αμετάβλητη, όπως και ο ίδιος ο Θεός. τα μεταβλητά είναι "διδασκαλίες και εντάλματα ανθρώπων" (Ματθ. ιε΄ 10).

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ

"Αν βάλεις το βάτραχο κατευθείαν στο βραστό νερό, φεύγει αμέσως, ενώ αν τον ζεστάνεις σιγά - σιγά βράζει ζωντανός χωρίς να το καταλάβει". Βάσει αυτού του υποδείγματος (7, σελ. 21, 22), η Σκοπιά παγιδεύει σταδιακά τα θύματά της με τις παρακάτω τακτικές:

1. Απόκρυψη της αληθινής ταυτότητας και λειτουργίας της οργάνωσης: Οι "μάρτυρες" εμφανίζονται ως Χριστιανοί, ενώ Χριστιανοί είναι μόνον όσοι ομολογούν το Χριστό "Θεό αληθινό εκ Θεού αληθινού". Εμφανίζονται ως ερευνητές των Γραφών, ενώ στην πραγματικότητα δέχονται μόνο την ερμηνεία της "Σκοπιάς" για τη Γραφή και τους είναι απαγορευμένη η προσωπική έρευνα. ("Εν τούτοις, μην προσπαθείτε να ερμηνεύσετε τις Γραφές. Ο Θεός είναι ο ερμηνευτής. Η εταιρεία Σκοπιά είναι το μέσον", λέει το Θεοκρατικό βοήθημα για τους διαγγελείς της βασιλείας) (3, σελ. 39).

2. "Βομβαρδισμός αγάπης": Φέρονται με προσχεδιασμένη συμπάθεια και καλοσύνη, που η οργάνωση αποκαλεί "πολεμικό δόλο". Έτσι, πολλοί που ζητούν ζεστασιά και αγάπη εξαρτώνται συναισθηματικά.

3. Κατηγορίες κατά της διδασκαλίας και των λειτουργών της Εκκλησίας. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την εξύψωση της οργάνωσης.

4. Αναγόρευση της οργάνωσης σε μόνο γνήσιο εκπρόσωπο του Θεού. Αυτό νομιμοποιεί κάθε πράξη, διδασκαλία και απαίτησή της.

5. Εξύψωση των οπαδών σε μόνους γνήσιους "Χριστιανούς", δηλαδή κολακεία.

6. Καλλιέργεια ανταγωνισμού μεταξύ των μελών, με την καταγραφή της "απόδοσης" του κάθε οπαδού σε ειδικό δελτίο, που υποβάλλεται κάθε μήνα στη συνάθροιση. "Κάθε "αδελφός" αξιολογείται και εκτιμάται μέσα στην οργάνωση ανάλογα με τα νούμερα που καταγράφονται στο ατομικό του "Αρχείο Ευαγγελιζομένων" (7 σελ. 19, 20 και 9, σελ. 15). Ακολουθούν μέθοδοι πνευματικής τρομοκρατίας και ελέγχου της σκέψης, όπως:

7. Διαβολοποίηση του κόσμου έξω από την οργάνωση, και οποιουδήποτε διαφωνεί με αυτήν: Έτσι ο οπαδός "κλείνει τ' αυτιά του" σε όσους προσπαθούν να του ανοίξουν τα μάτια, θεωρώντας τους όργανα του Σατανά.

8. Διαβολοποίηση της κριτικής σκέψης: Κάθε αμφιβολία για την εταιρεία εκλαμβάνεται από "τάση ατελών ανθρώπων", που "κινδυνεύουν πνευματικά", έως... δαιμονισμός! (6, σελ. 152 και 9, σελ. 15).

9. Καλλιέργεια του διλήμματος "αγία οργάνωση ή κόσμος του Σατανά": Έτσι, ο οπαδός που θέλει να αποδεσμευθεί φοβάται τον "έξω κόσμο". Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά μόνο θέματα του περιοδικού "Ξύπνα", το 1976: "Η άνοδος των αυτοκτονιών", "Ξυλοδαρμός των συζύγων", "Όταν σας σταματήσει ένας εγκληματίας"(!), "Το μεγαλύτερο παγκόσμιο ποσοστό ανεργίας", "Φονείς και φόνοι", "Το διαζύγιο", "Πολιτική τρομοκρατία", "Το σχολικό έγκλημα αυξάνει", "Η σύγχρονη πείνα", "Κλοπή - μια βιομηχανία σε άνθηση", "Βία στα σχολεία: Ληστείες, βιασμοί, φόνοι", "Παιδιά εγκληματίες, διαρρήκτες", "Θάνατοι πυροσβεστών, μεταλλωρύχων, αστυνομικών" κ.ά. παρόμοια, συνοδευμένα με τρομακτική εικονογράφηση, που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τις χαρούμενες εικόνες της "Νέας Τάξης του Ιεχωβά". (7, σελ. 29).

10. Καλλιέργεια άγχους και ενοχών: Η Σκοπιά καλεί το κάθε θύμα της να "σώσει το Θεό", ν' αποδείξει Αυτόν αληθινό και το διάβολο ψεύτη, με "κατώτατα όρια" που υπερβαίνουν τις δυνατότητές του: μελέτη 4 τευχών περιοδικών το μήνα, προετοιμασία πέντε εβδομαδιαίων συναθροίσεων όπου θα λάβει μέρος, κατανάλωση τουλάχιστον 10 ωρών το μήνα στον "αγρό", διεύθυνση μίας τουλάχιστον γραφικής μελέτης, συμμετοχή στις συνελεύσεις περιοχής και περιφερείας, κ.ά.(!) συν το "κοσμικό επάγγελμα" που συντηρεί τον ίδιο και την οικογένειά του, αφού τα παραπάνω γίνονται αμισθί. Ο οπαδός δεν καταφέρνει να τα προλάβει όλα, οπότε γεμίζει άγχος κι ενοχές απέναντι στον "Ιεχωβά", που παρ' όλα αυτά τον ανέχεται... (9, σελ. 15).

11. Έλλειψη ελεύθερου χρόνου: Όλες αυτές οι υποχρεώσεις δεν αφήνουν χρόνο για σκέψη και έρευνα (9, σελ. 15).

12. Άμεση πίεση από τους ανώτερους στην ιεραρχία (που κι αυτοί πιέζονται από άλλους ανώτερους), όταν η "απόδοση" είναι χαμηλή (9, σελ. 15).

13. Διαρκής υπενθύμιση του Αρμαγεδώνα...

ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ!

"Όσοι γίνονται αποστάται... αφήνουν το όνομά τους για κατάρα και αποβάλλονται για να έχουν το μέρος των με τους υποκριτάς, οι οποίοι τελικά εκτελούνται στον Αρμαγεδώνα. (!) Ο θάνατός τους δεν προξενεί θλίψιν μεταξύ της κοινωνίας του νέου κόσμου του Θεού, επειδή είναι καταραμένοι λόγω της υποκρισίας, της αποστασίας και της παρακοής των αποκόπτονται από κάθε μέλλουσα ζωή" ("Νέος Ουρανός και νέα γη").

Πριν "αποστατήσει" ένας οπαδός, περνάει από "θεοδικεία" που δεν έχουν ακροατήριο, έχουν όμως θύματα από συγκοπές, εγκεφαλικά κ.ά. που παθαίνουν οι κατηγορούμενοι. Οι "αποστάτες" συκοφαντούνται συστηματικά και η επαφή μαζί τους απαγορεύεται - πράγμα που ευθύνεται και για αυτοκτονίες ακόμα (4, σελ. 19).

Συχνά "αποστάτες" καταγγέλλουν παρακολουθήσεις, παρενοχλήσεις, μέχρι και απόπειρες δολοφονίας από πρώην "αδελφούς"... (7, σελ. 24 και 26). Καθόλου παράξενο, αφού στο βιβλίο "Επιβίωση", σελ. 126-127, η ύπουλη δολοφονία του Σισάρα από την Ιαήλ, την ώρα που κοιμόταν, θεωρείται καλό παράδειγμα!

Οι "αποστάτες" συχνά ξέρουν πολλά, όπως ο Γουΐλιαμ Σνελ, που το 1925 μετέφρασε τη συζήτηση των Ρόδερφορντ, Ρ. Μάρτιν και των άλλων επικεφαλής της Σκοπιάς με τους επικεφαλής του γερμανικού τμήματος, σχετικά με τον αντίκτυπο των προφητειών για τον Αρμαγεδώνα και την επιστροφή των Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ το 1925. Γνώριζαν από πριν ότι ήταν ψευδοπροφητείες! Ο Ρόμπερτ Μάρτιν είπε: "Προτείνω να ασχοληθούμε αποκλειστικά με τη μαζική παραγωγή βιβλίων και να εξαναγκάσουμε όλη την αδελφότητα να επιδοθεί στην ανάγνωση βιβλίων. να τους απασχολήσουμε για να ξεχάσουν τις αποτυχίες κι έτσι σύντομα θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις απογοητεύσεις αυτές όπως ένας εξαπατημένος εραστής που εγκαταλείφθηκε από τη μέλλουσα σύζυγό του και που σύντομα βρίσκει μια άλλη ερωμένη"(6, σελ. 173).

ΤΙΝΟΣ ΔΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο "ΔΟΥΛΟΣ";

Ο Ρώσσελ χρησιμοποίησε κατά κόρον μασονικούς όρους (όπως "Μέγας αρχιτέκτων", "χρυσή εποχή" και "Ιεχωβά", που μόνον οι μασόνοι και οι "μάρτυρες" προτιμούν από το "Γιαχβέ", βλ. 6, σελ. 43-83 και 89-90) και μασονικά σύμβολα όπως ο πύργος (σκοπιά), το έμβλημα των μασόνων Ναϊτών ιπποτών, ο αιγυπτιακός φτερωτός ηλιακός δίσκος (σύμβολο του 33ου βαθμού!) και η πυραμίδα (6, σελ. 87, 100, 122, 137), έφτιαξε μια πυραμίδα για τάφο του (6, σελ. 142) και πίστευε στην ανωτερότητα της λευκής φυλής - για καιρό οι μαύροι "σπουδαστές των γραφών" υποχρεώνονταν σε χωριστές συναθροίσεις. Μασονικός ήταν και ο Σιωνισμός του, αφού δεν είχε εβραϊκή καταγωγή όπως πολλοί νομίζουν, και συχνά οι "μελέτες" των οπαδών του και οι ομιλίες του γίνονταν σε μασονικές στοές (6, σελ. 39-41).

Είχε δηλώσει ότι πλησίαζε τις γυναίκες (6, σελ. 81) σαν μέδουσα, ενώ καταγγέλθηκε για σεξουαλική παρενόχληση γυναικών υπαλλήλων του. Γι' αυτό το λόγο τον χώρισε η σύζυγός του. Περίεργα πράγματα για ένα προφήτη... Ο Ρόδερφορντ, νομικός που αυτοαποκαλείτο "δικαστής" επειδή κάποτε αντικατέστησε ένα κανονικό δικαστή (3, σελ. 14), έγραφε ότι άγγελοι μετέδιδαν στο μυαλό του πληροφορίες από ένα Θεό που ζούσε στο άστρο Αλκυόνη, στις Πλειάδες! (διδασκαλία του Ρώσσελ, βλ. αμερικάνικη "Σκοπιά", 15-5-1895 και 1-12-1896) (6, σελ. 172). Τέτοια πληροφορία ήταν πως οι εμβολιασμοί είναι... δαιμονικοί! (6, σελ. 154).

Επί 30 χρόνια χρησιμοποιούσε και προωθούσε ειδικό πίνακα για επικοινωνία με πνεύματα (Ouija board, βλ. 6, σελ. 174, 175). Υποστήριζε τη Μασονία (6, σελ. 181, 182) μέχρι που "ανακάλυψε" ότι "πολλά στοιχεία... συνδέουν τον Ελευθεροτεκτονισμό με το δαιμονισμό" ("Χρυσή Εποχή", 3-9-1930) (6, σελ. 176). Μέχρι σήμερα, η εταιρεία χαρακτηρίζει τη Μασονία και το Σιωνισμό ως σατανικά. Ακόμα κι αν είναι ειλικρινής, είναι φανερό ότι οι θεωρίες της Σκοπιάς περί άρνησης της στράτευσης, σατανικότητας του έθνους, κ.τ.λ., εξυπηρετούν θαυμάσια τους σκοπούς της Μασονίας, αλλά και της "Νέας Τάξης", που θέλει να καταργήσει τα έθνη κάτω από μια παγκόσμια εξουσία. ας σημειωθεί εδώ ότι η Σκοπιά χρησιμοποιεί συχνά τον όρο "Νέα Τάξη" του Θεού..." (π.χ. στο 1, σελ. 63).

Ακόμα δεν δέχεται ότι ο Αντίχριστος είναι πρόσωπο που θα παραστήσει το Χριστό, αλλά ερμηνεύει τα θηρία της Αποκάλυψης ως έθνη και οργανισμούς (βλ. 2, σελ. 192-198), και το 666 ως "κατάλληλο όνομα για το γιγαντιαίο πολιτικό σύστημα του κόσμου" που ήδη υπάρχει, κι όχι ως "όνομα ανθρώπου", όπως διευκρινίζει ο Ιωάννης (βλ. 2, σελ. 196). Άρα οι οπαδοί της μπορούν θαυμάσια να παραπλανηθούν από τον Αντίχριστο. Όσο για τα "προφητευμένα" έτη, παραδόξως το 1914 οι μυστικές εταιρείες μεθόδευσαν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, το 1926 λανσάρισαν τον Ινδό Κρισναμούρτι ως νέο... Χριστό και το 1975 δημοσιοποίησαν το σχέδιο της "Νέας Εποχής". Σύμπτωση;

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ

Ο Δρ. Τζέρυ Μπέρμαν στο βιβλίο του "Η πνευματική υγεία των μαρτύρων του Ιεχωβά" αναφέρει ότι οι "μάρτυρες":

1. Υποφέρουν από υψηλά ποσοστά κατάθλιψης και ψυχικής ασθένειας, περισσότερο από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

2. Ζουν τη ζωή τους υπό το φόβο των δαιμόνων. Κάθε τι κακό που κάνουν τείνουν να το δικαιολογούν "ο διάβολος με έκανε να το κάνω". Βλέπουν το Σατανά να ελέγχει τους ανθρώπους σαν πιόνια, να έχει περισσότερη εξουσία από το Θεό, και τον θεωρούν υπεύθυνο:

α) για τα προβλήματα που δεν κατανοούν,

β) για την έλλειψη υπακοής και οργανωτικού ζήλου,

γ) για τις πνευματικές ασθένειες και τις τάσεις αυτοκτονίας (6, σελ. 150-152).

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

"Ήμασταν πάντα τόσο προσανατολισμένοι προς τους δαίμονες που ανέπτυξα ένα τρομερό φόβο γι' αυτούς. Όταν αρρώσταινα, αισθανόμουν καταπιεσμένος ή είχα τάσεις αυτοκτονίας, αναζητούσα απεγνωσμένα στο σπίτι κάποια αντικείμενα που θα μπορούσαν να είναι δαιμονισμένα. Κάποτε αφαίρεσα την εικόνα ενός μικρού κοριτσιού που ήταν κρεμασμένη στο δωμάτιο των ξένων, διότι είχε "έντονα" μάτια. Σ' ένα πλακάκι του μπάνιου απεικονιζόταν ένας Ινδιάνος να χορεύει. Σκέφτηκα πως ήταν κάποιος θεός τους, και το αφαίρεσα. Ένα βράδυ ξύπνησα τρομοκρατημένος στη σκέψη ότι όλα τα βότανα στο φαρμακείο ήταν ναρκωτικά... τα πέταξα, μαζί με τις ασπιρίνες και το σιρόπι για το βήχα..." (6, σελ. 151).

ΑΛΛΑ ΚΟΛΠΑ

Η Σκοπιά διατάζει τους οπαδούς της να ζητούν από όσους επικαλούνται τις περικοπές στα βιβλία της, (που αποκαλύπτουν τις αντιφάσεις της), φωτοτυπίες των εκδόσεων. Αν τις φέρουν, τότε οι "μάρτυρες" ζητούν τα πρωτότυπα κείμενα. Αν τα φέρουν κι αυτά, ισχυρίζονται ότι πρόκειται για νοθευμένες εκδόσεις του "πονηρού δούλου", των αποστατών! (3, σελ. 38). Πολλές παλιές εκδόσεις έχουν αποσυρθεί, ώστε να πνιγεί η αλήθεια.

Παραπομπές

1. Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον Παράδεισο στη γή, εκδ Σκοπιά.

2. Αποκάλυψη, το μεγαλειώδες αποκορύφωμά της πλησιάζει, εκδ. Σκοπιά

3. Πίσω από το προσωπείο της Σκοπιάς, π. Α. Αλεβιζόπουλου.

4. Αντιμετώπιση των αιρέσεων και της παραθρησκείας, του ιδίου, εκδ. Διάλογος.

5. Σιωνισμός και μάρτυρες του Ιεχωβά, Χρ. Βακίπουλου.

6. Ο δούρειος ίππος της Μασονίας, Φριτζ Σπρινγκμάιερ, εκδ. Στερέωμα.

7. Λύκοι βαρείς, αρχιμ. Πολυκάρπου Γιάνναρου, εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου.

8. Φωτιά, π. Ιγνατίου Καπνίση, εκδ. Ορθόδοξη Κυψέλη.

9. Περιοδικό Διάλογος τ.10

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ http://www.egolpion.net/

2010-06-01T12:34:00.000+03:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Ἀριθμ. Πρωτ. 111 Ζάκυνθος, 30 Μαΐου 2010

ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν Εὐσεβῆ Λαό

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ζακύνθου

Ἀγαπητοί μου,

Τήν ἀνάγκη νά ἐπικοινωνήσω μαζί σας μοῦ ἐπέβαλε ἡ εὐθύνη μου, ὡς πνευματικοῦ σας πατέρα, γιά νά σᾶς ἐνημερώσω ἐπί τοῦ σοβαρωτάτου προβλήματος τῆς δράσεως τῶν διαφόρων Αἱρετικῶν στήν περιοχή μας.

1. Κατά τά τελευταῖα ἔτη παρατηρεῖται ἀνοδική πορεία τῶν δραστηριοτήτων διαφόρων αἱρετικῶν. Δέν εἶναι μόνον οἱ γνωστοί σέ ὅλους μας «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» (ἤ, καλύτερα, «Χιλιαστές»), ἀλλά καί ἄλλες καινούργιες ὁμάδες, προερχόμενες καί ἐλεγχόμενες ἀπό τό ἐξωτερικό. Ἔρχονται μέ ἔνδυμα προβάτου, ὅμως πρόκειται γιά λύκους ἅρπαγες. Στήν Μητρόπολή μας καταφθάνουν συνεχῶς περιστατικά ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι παγιδεύονται στά δίκτυα τους καί χάνουν τόν προσανατολισμό τους. Ἐπίσης, ἔχει διευρυνθεῖ ἡ φαντασία τῶν ψευδόχριστων αὐτῶν στό νά ἀναζητοῦν τρόπους ἐπαφῆς καί ἐπικοινωνίας πρός ἄγραν θυμάτων. Γιά τόν λόγο αὐτόν, παρακαλῶ, ἔχετε ὑπόψη Σας τά ἑξῆς:

α) Ἐπειδή ὅλοι μιλοῦν γιά τόν Χριστό, προκειμένου νά εἰσδύσουν στό νοῦ καί στήν ψυχή σας, γιά νά τά μεταβάλουν ὕστερα, ὅπως ἐπιδιώκουν, μή δέχεσθε νά διδάσκεσθε περί πίστεως ἀπό ἀγνώστους ἤ ἀμφιβόλου προελεύσεως πρόσωπα. Νά γνωρίζετε ὅτι ὅποιος ὁμιλεῖ περί τοῦ Χριστοῦ, δέν σημαίνει ὅτι πιστεύει καί στόν Χριστό. Ἀπορρίψατε κάθε ἔντυπο, πού θά φθάσει στά χέρια σας καί ἔχει ὕποπτη προέλευση καί διάθεση.

β) Στήν περιοχή μας ἔχουν ἀρχίσει νά ἐμφανίζονται καί νά δροῦν, ἐκτός ἀπό τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, τούς Πεντηκοστιανούς ἤ παραφυάδες τους (Ἐκκλησίες τῆς Πεντηκοστῆς, Βαπτιστές, κ.λ.π), Σύλλογοι ἤ Σωματεῖα μέ κλήση στόν ἐσωτερισμό τῆς λεγόμενης «Νέας Ἐποχῆς», πού δέν ἔχουν προκάλυμμα χριστιανικό, ἀλλά φιλοσοφικό, ἀρχαιοελληνικό, μουσικό, νεανικό. Οἱ κινήσεις αὐτές δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τόν Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία. Ὅταν γίνεται λόγος γιά «ἐσωτερισμό», «ἀνακάλυψη τοῦ ἐγώ», «ἀνακάλυψη τῆς ζωῆς», «ἀναζήτηση ἐξωγήινων ὄντων» καί περί ἄλλων ἀσαφῶν ἐννοιῶν, ἀμέσως θά πρέπει νά αὐτοπροστατεύεσθε. Σταθῆτε μακριά τους, ἄν δέν θέλετε νά ἐμπλακῆτε σέ περιπέτειες.

γ) Σᾶς καλῶ νά παραμείνετε ἐνταγμένοι στήν πατροπαράδοτη Ὀρθόδοξη Πίστη μας, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐκφράζεται στήν καθημερινότητά μας διά τῆς λατρευτικῆς ζωῆς καί μάλιστα τήν συμμετοχή μας στά ἱερά Μυστήρια. Μελετῆστε τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

2. Γιά νά ἀντιμετωπίσει ἡ Ἱ. Μητρόπολή μας ὅλα αὐτά τά ἐνσκύψαντα ἐπί τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος πνευματικά δεινά, ἔχει ἤδη συστήσει ἕνα Γραφεῖο ἐπί τῶν Αἱρέσεων καί τῆς Παραθρησκείας (Ἀντιαιρετικό Γραφεῖο), τό ὁποῖο, σέ συνεργασία μέ τό Γραφεῖο ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐνημερώνεται σχετικῶς ἐπί τῶν συναφῶν θεμάτων. Γι’ αὐτό, Σᾶς παρακαλῶ, ἐάν ὑποπέσει στήν ἀντίληψή σας ὁποιαδήποτε ὕποπτη αἱρετική δραστηριότητα στόν χῶρο Σας, νά ἐνημερώνετε τόν Ἐφημέριο τῆς Ἐνορίας σας καί ἐκεῖνος τήν Ἱερά Μητρόπολη.

Ἀγαπητοί μου,

Οἱ καιροί εἶναι χαλεποί. Ἄς μείνουμε ἑνωμένοι στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία ἔχει καί ὑπηρετεῖ τήν «παρακαταθήκην τῶν ὑγιαινόντων λόγων» τῶν Ἀποστόλων καί τοῦ Κυρίου.

Διάπυρος εὐχέτης σας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛ. ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΩΤΙΚΗΣ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

2010-05-17T10:32:00.000+03:00

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ

2010-05-04T02:10:00.000+03:00

Ανάμεσα στους χιλιάδες των αγίων που τιμά και γεραίρει η Εκκλησία μας, εξέχουσα θέση έχει το αγιώτατο ζεύγος των μαρτύρων Τιμοθέου και Μαύρας που γιορτάζουμε στις 3 Μαίου και οι οποιοι κατάγονταν από τη θηβαίδα της Αιγύπτου. Ο Άγιος Τιμόθεος γεννήθηκε στο χωριό Παναπέων της Θηβαίδος, από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, που από μικρό παιδί τον γαλούχησαν με τα νάματα της πίστεως στον αληθινό θεό. Όταν ήλθε στην κατάλληλη ηλικία, πήρε για σύζυγό του την Μαύρα, κόρη ευσεβών γονέων ωραιότατη στην εμφάνιση, με σωφροσύνη και καλοσύνη, αλλά κυρίως με μεγάλη πίστη και αγάπη στο θεό. Ο Αρχιερέας της Θηβαίδος, βλέποντας τη θαυμαστή ζωή του Αγίου, τον διάλεξε και τον τίμησε με το αξίωμα των κληρικών, τον χειροτόνησε Ιερέα και του ανέθεσε την διακονία να διδάσκει και να κατηχεί τους χριστιανούς, ώστε να γίνονται δυνατοί στην πίστη και να μη δειλιάζουν στους διωγμούς καί στα βάσανα, διότι βρισκόμαστε στον 3ο αιώνα, την εποχή του Διοκλητιανού, όπου μαίνονταν οι φοβερώτεροι διωγμοί.

Με περισσό ζήλο,ο Άγιος Τιμόθεος δίδασκε και εμψύχωνε τον λαό του θεού, αλλά και έφερνε στην αληθινή πίστη τους ειδωλολάτρες που εγκατέλειπαν την ασέβεια και βαπτίζονταν στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Δεν πέρασαν 20 μέρες από την ημέρα που τελέστηκε ο γάμος των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας και ο ηγεμόνας της Θηβαίδας Αρριανός συνέλαβε τους Αγίους και τους πρόσταξε να φέρουν μπροστά του όλα τα Ιερά βιβλία με σκοπό να τα κάψει. Ο Άγιος Τιμόθεος αρνήθηκε να του τα δώσει και τότε άρχισαν τα φρικτά του βασανιστήρια. Του τρύπησαν με πυρακτωμένα σίδερα τα αυτιά και μετά τον δέσανε στον φρικτό τροχό, που τα καρφιά που είχε ξέσκιζαν τις σάρκες του μάρτυρα, αλλά ο Τιμόθεος παρέμενε καρτερικός σε όλα αυτά και δεν αρνιόταν την πίστη του. Ώσπου, με θαυμαστή επέμβαση ο τροχός σταμάτησε, ελευθερώθηκε ο Τιμόθεος από τα δεσμά του και μπροστά στα μάτια όλων, όλες οι πληγές του θεραπεύτηκαν.

Μπροστά σε αυτό το θέαμα πολλοί από αυτούς που παρακολουθούσαν τα φρικτά μαρτύρια του πίστεψαν στον θεό και ζητούσαν να γίνουν αμέσως χριστιανοί. Αλλά ο ηγεμόνας Αρριανός όχι μόνον δεν μεταμελήθηκε, αλλά διέταξε να δέσουν μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό του μάρτυρα και να τον τριγυρίζουν σε όλη την πύλη και κατόπιν να τον κρεμάσουν από ένα δέντρο. Βλέποντας ότι ο άγιος τα υπέμενε όλα με καρτερία, τον έκλεισε στη φυλακή κι έβαλε στον στόχο να μεταπείσει την Αγία Μαύρα, κολακεύοντας την και παροτρύνοντας την να λατρεύσει τα είδωλα. Εκείνη όμως αρνήθηκε να υποκύψει στις απειλές του κι ομολογούσε μόνον την αγάπη της στον Χριστό. Ο ηγεμόνας ακούγοντας την ομολογία της άναψε από θυμό κι αμέσως διέταξε να κόψουν τα πλούσια μαλλιά της και όλα της τα δάκτυλα. Και η Αγία Μαύρα, αντί να κλαίει και να σφαδάζει από τους πόνους, προσευχόταν στο Χριστό και Τον ευχαριστούσε για τα μαρτύρια που την αξίωσε να περάσει για χάρη Του. Βλέποντας την ανδρεία της ψυχή, ο τύρρανος πρόσταξε να γεμίσουν ένα μεγάλο καζάνι με βραστό νερό και να ρίξουν γυμνή την Αγία σ' αυτό για να καεί. Ο θεός όμως, ο οποίος διέσωσε και τους τρεις παίδες από την κάμινο την καιομένη στη Βαβυλώνα, δρόσισε το νερό κι έτσι η Αγία παρέμεινε αβλαβης.

Ο Αρριανός, πιστεύοντας ότι οι δήμιοι δεν έβρασαν το νερό όπως τους είχε πει, διέταξε την Αγία Μαύρα να του ρίξει νερό στα χέρια από το καζάνι πού βρισκόταν η ίδια, αλλά τα χέρια του ζεματίστηκαν κι εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους και τα εγκαύματα. Ο κόσμος που παρακολουθούσε τα φρικτά βασανιστήρια, θαύμαζε την αόρατη εκείνη δύναμη που έδινε κουράγιο και υπομονή στην Αγία. Καταλαβαίνοντας ο ηγεμόνας ότι είχε γελοιοποιηθεί αρκετά, διέταξε τους δήμιους να κατασκευάσουν δύο σταυρούς, έναν για τον Τιμόθεο κι έναν για την Μαύρα και να τους στήσουν στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Οι δύο νέοι, όταν άκουσαν ότι θα θανατωθούν δια του σταυρού, χάρηκαν κι ευχαριστούσαν τον θεό διότι τους αξίωσε να μαρτυρήσουν με τον ίδιο τρόπο που έχυσε το Τίμιο Αίμα Του ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Πήραν τότε οι δήμιοι τους Αγίους και τους οδήγησαν στον τόπο της καταδίκης. Εκεί οι Άγιοι αγκάλιαζαν ο καθένας τον σταυρό του, τον φιλούσε και τον εγκωμίαζε. Κατόπιν, με λαχτάρα, ξάπλωσαν ο καθένας στον δικό του σταυρό και οι δήμιοι τους σταύρωσαν. Έμειναν πάνω στο σταυρύ εννέα μέρες. Και οι δύο εμψύχωναν ο ένας τον άλλον, προσεύχονταν και χαίρονταν, έχοντας τον νου τους στραμμένο στον Ουρανό. Ακόμη και πάνω στο σταυρό, ο διάβολος προσπαθούσε να τους ξεγελάσει με οπτασίες, αλλά ο Χριστός έστειλε άγγελο δίπλα τους που τους ενεθάρρυνε και τους έδειξε με θαυμαστύ τρόπο αυτά που τους περίμεναν κοντά στη δόξα του θεού. Έτσι, γεμάτοι χαρά κι αγαλλίαση, παρέδωσαν στον Χριστό κι αγαπημένο τους Νυμφίο, οι μακάριοι μάρτυρες Τιμόθεος και Μαύρα την ψυχή τους στις 3 Μαίου. Κάποιοι χριστιανοί έδωσαν χρήματα στους στρατιώτες και πήραν τα σώματα των μαρτύρων, τα οποία έθαψαν με τιμές και ευλάβεια. Τα λείψανα τους τελούν άπειρα θαύματα σε όσους τους τιμούν και τους επικαλούνται.

Περικαλλής ναός έχει κτιστεί στο χωριό Μαχαιράδο της Ζακύνθου, στο οποίον προστρέχουν εκεί οι πιστοί που τιμούν το ευλαβές ζεύγος των μαρτύρων και λαμβάνουν ότι με πίστη ζητούν από εκείνους. Επίσης στην Ηλιούπολη Αθηνών υπάρχει περικαλλής ναός των Αγίων, αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Το μαρτύριο τους ήταν φοβερό και βλέποντας το όχι μόνον οι άνθρωποι, αλλά ακόμα και οι άγγελοι σίγουρα εξεπλάγησαν. Γι' αυτό και ο στεφοδότης Χριστός μας στον ουρανό τους στεφάνωσε ενδόξως και στη γη ενεργεί διαμέσου των λειψάνων τους άπειρα θαύματα. Σε μας μένει το μεγάλο παράδειγμα του μαρτυρίου τους και της ομολογίας τους, μένοντας εκστατικοί και παίρνοντας παράδειγμα ακόμα και για την καθημερινή μας ζωή, βλέποντας τον φθαρτό πηλό να υπομένει τόσα βάσανα και μαρτύρια, ακόμα και τη φρικτή σταύρωση, αντλώντας όλη αυτή την δύναμη από την αγάπη και την πίστη προς το Νυμφίο Χριστό μας.Η μνήμη τους εορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Μαίου. ( http://kapernaoum.blogspot.com/2008/04/3_19.html )

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως ζεύγος ομόζυγον, και ξυνωρίς θαυμαστή, Τιμόθεε πάνσοφε, και Μαύρα νύμφη Χριστού, ενθέως ηθλήσατε, σύμμορφοι γαρ οφθέντες, των παθών του Κυρίου, δόξης ακατάλυτου, ηξιώθητε άμφω, πρεσβεύοντες τω Σωτήρι, υπέρ των ψυχών ημών.

Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία, στον εορτάζοντα Ναό των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, στο χωριό Μαχαιράδο, τελέσθηκαν χθές και σήμερα ο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός και η Αρχιερατική Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβασμ. Μητροπολίτου μας κ.Χρυσοστόμου.

Στον Εσπερινό, το Θείο λόγο κήρυξε ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Δανιήλ Μπιάζης, την ομιλία του οποίου παραθέτουμε στη συνέχεια.

«Ἥπλωσε Χριστός χεῖρας ἐν Σταυρῷ πάλαι. Ἥπλωσε καί νῦν Μαύρα σύν Τιμοθέῳ».

Με αυτούς τους περιεκτικούς σε νόημα στίχους, σχετικά με τον τρόπο του μαρτυρίου των σήμερα τιμωμένων Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, Σεβασμιότατε Πάτερ και Δέσποτα, ο Ιερός Συναξαριστής αρχίζει να ξεδιπλώνει τις μεγάλες αυτές φυσιογνωμίες των πρώτων χριστιανικών αιώνων, περιγράφοντας τους διωγμούς και τις ταλαιπωρίες, τα βασανιστήρια και τον μαρτυρικό θάνατο των αγίων. Δύο προσωπικοτήτων που έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεως και με το άγιο αίμα τους πότισαν το αειθαλές δένδρο της ευσεβείας.

Αλήθεια, ποιός μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα των φρικτών μαρτυρίων που υπέστησαν οι άγιοι;

Ποιός δεν θαυμάζει τον ανίκητο ηρωισμό και τον πλούτο της αρετής Τους;

Γι’ αυτό κι εμείς σήμερα, το πλήρωμα της Τοπικής μας Εκκλησίας, με προεξάρχοντα της πανηγύρεως Εσάς Σεβασμιότατε Γέροντα, με σεβασμό βαθύτατο εδώ, στον από την πυρκαγιά δεινώς καταστραφέντα Ιερό Ναό των Αγίων μαρτύρων Τιμοθέου και Μαύρας, υποκλινόμαστε μπροστά στους αγίους αυτούς Μάρτυρες, τους οποίους προβάλλει η Εκκλησία μας σαν τους αψευδέστερους μάρτυρες της δύναμης του Αγίου Πνεύματος και της ζωντανής παρουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο.

Γεννημένοι οι Άγιοι σε δύσκολα χρόνια απηνών διωγμών για την πρώτη Εκκλησία, κατόρθωσαν, μέσα σε αυτό το δύσκολο κοσμικό περιβάλλον, να νικήσουν τις επιθυμίες τους, περνώντας στο χώρο της ελευθερίας και της αφθαρσίας που χαρίζει στον άνθρωπο η εν Χριστώ ζωή.

Αλλά τί είναι στην πραγματικότητα η αγιότητα, όπως την ζει και την πιστεύει η Εκκλησία δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια;

Η αγιότητα είναι η συνεχής και ολοζώντανη φανέρωση του Χριστού μέσα στο Σώμα του, την Εκκλησία και τον κόσμο. Η αγιότητα δεν είναι ένα ιδανικό, ένας κανόνας, έστω για ορισμένους μόνο. Είναι κλήση προς όλους μας. Η αγιότητα είναι η παρουσία του αναστημένου Χριστού ανάμεσά μας. Είναι η ολοκλήρωση της εν Χριστώ ζωής. Αυτή την αγιότητα ενσάρκωσαν και οι μάρτυρες Τιμόθεος και Μαύρα οι οποίοι έγιναν οι φίλοι του Θεού, οι «σφόδρα ἠγαπημένοι», αλλά και δικοί μας σύντροφοι, συμπαραστάτες, προστάτες και βοηθοί στην πορεία μας προς τον ουρανό. Στο πρόσωπο Τους η αγιότητα αποτελεί μια ζωντανή πραγματικότητα και όχι μια όμορφη, ίσως και αξιοσέβαστη, αλλά θεωρητική διδασκαλία.

Αυτό εννοούσε και ένας άγιος της Εκκλησίας μας όταν έλεγε: «ἀγάπησον τους ἁγίους, ἵνα ἐλεηθῆς δι’ αυτῶν». Γιατί η εν Χριστώ σωτηρία έχει πραγματοποιηθεί εν Αγίω Πνεύματι στα πρόσωπα των Αγίων της εκκλησίας μας, οι οποίοι αποτελούν τους καρπούς της συνεχούς και διαρκούς παρουσίας του Παράκλητου στην εκκλησία, τη ζωή του κόσμου και τη δόξα των ανθρώπων.

Σήμερα όμως, αγαπητοί μου, πώς θεωρούμε τους αγίους;

Οι περισσότεροι άνθρωποι –και μάλιστα δυστυχώς εμείς οι της εκκλησίας-, νομίζουμε τους Αγίους σαν κάποια διαφορετικά όντα με υπερφυσική φυσιογνωμία. Όπως τους βλέπουμε στις εικόνες που προσκυνάμε στα προσκυνητάρια των εκκλησιών, εξαϋλωμέ-νους και φωτολουσμένους με τα φωτοστέφανα, τους θεωρούμε πολύ μακρινούς και ξένους από την τετριμμένη καθημερινή μας ζωή. Έφτασαν βέβαια στο «καθ’ ὁμοίωσιν» οι Άγιοι και έγιναν ουράνιοι άνθρωποι, προηγουμένως όμως πέρασαν μέσα από τον κόσμο της παρούσας ζωής. Κάθε άγιος είναι «εἰς ἐξ ἡμῶν». Να το πούμε απλά, η αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κοινωνία του Αγίου Πνεύματος και μίμηση του Χριστού και η ιστορία κάθε αγίου, όπως και των αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, μας διαβεβαιώνει και μας πιστοποιεί ότι από τότε που ήλθε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής το Άγιο Πνεύμα στη γη, ανέβηκε ο άνθρωπος στην αγκαλιά του Θεού.

Τα θαύματα μάλιστα των αγίων είναι επακόλουθο της χάρης του Χριστού που μετέχουν, και είναι πάντοτε αποτέλεσμα της πίστης των ανθρώπων που επικαλούνται τους Αγίους του Θεού. Τέτοιων μεγάλων θαυμάτων μάλιστα έχει γευθεί στο διάβα των χρόνων και το χωριό του Μαχαιράδου αλλά και ολόκληρο το νησί μας, του οποίου οι φιλάγιοι κάτοικοι αγαπούν, επικαλούνται και τιμούν ιδιαιτέρως τους μάρτυρες Τιμόθεο και Μαύρα μαζί με τη χορεία των λοιπών Ζακυνθίων αγίων.

Σεβασμιότατε,

Στον αγώνα του μαρτυρίου τριών ειδών άνθρωποι ακολουθούν το Χριστό.

Στην πρώτη τάξη ανήκουν εκείνοι που Τον ακολουθούν μόνο με το λογισμό τους, στέκονται μακριά, θαυμάζουν, αλλά δεν παίρνουν την απόφαση να πιάσουν στα χέρια τους τα όπλα της πίστης και της αφοσίωσης στο θέλημα του Θεού, γιατί τους εμποδίζει η ψυχρότητα και η απραξία τους να μιμηθούν το Χριστό.

Στη δεύτερη τάξη ανήκουν εκείνοι που βγαίνουν στον πόλεμο, αλλά πολεμούν όπως τους αρέσει. Μεταχειρίζονται πολεμικά μέσα που εκείνοι θεωρούν σωστά και όχι εκείνα που είναι σύμφωνα με τα θέλημα του Θεού και τη ζωή της Εκκλησίας μας. Νομίζουν ότι με την ιδιορρυθμία και την υπερηφάνεια θα νικήσουν.

Στην τρίτη τάξη ανήκουν εκείνοι που μιμούνται οντολογικά το παράδειγμα του Χριστού. Σε αυτούς ανήκουν και οι Μεγαλομάρτυρες Τιμόθεος και Μαύρα που σήμερα και αύριο τιμούμε. Είναι οι πνευματικοί μας πρόγονοι, είναι οι πραγματικοί ήρωες, είναι τα πρότυπα που πρέπει να μιμηθούμε. Ας ξεκινήσουμε σήμερα κιόλας, αποτινάσσοντας κάθε τι που μας κρατά δεμένους στη γη και ας κάνουμε την υπέρβαση της αγιότητας πράξη στη ζωή μας. Χριστός Ανέστη!

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

2010-04-22T15:17:00.002+03:00

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ των ετών 280-285 μ.Χ., πιθανότατα στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό, στρατηλάτη στο αξίωμα, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Γερόντιο. Εκεί, σε ένα μοναστήρι της περιοχής, ο Άγιος δέχθηκε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας του Αγίου, Γερόντιος, καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται, ότι γεννήθηκε στον Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και αργότερα έγινε χριστιανός. Η σύζυγός του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και καταγόταν από τον γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης. Όπως αναφέρουν οι πηγές, η οικογένεια του Αγίου, Όταν εκείνος ήταν σε μικρή ηλικία, μετοίκησε στην Λύδδα, λόγω του θανάτου του πατρός του.

Σε νεαρή ηλικία ο Γεώργιος κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε για την τόλμη και τον ηρωϊσμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Λίγο αργότερα ο Διοκλητιανός τον έκανε Δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμητος στο τάγμα τον Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς· «πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπώς διαπρέψας του των σχολων μετά ταυτα πρώτου τάγματος κόμης κατ’ εκλογήν προεβλήθη». Στις αρχές του 303 μ.Χ. ο Άγιος συλλαμβάνεται και ακολουθεί το μαρτύριο.

Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτισθούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου, και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός δεν το περίμενε και έφριξε με την στάση του Γεωργίου. Τότε άρχισε για τον Άγιο μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων, αλλά και θαυμάτων, που έφεραν πολλούς ειδολολάτρες στη χριστιανική πίστη. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους.

Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στην Δύση.

Μετά τον μαρτυρικά θάνατο του Αγίου μαρτύρησαν και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος και άλλοι τέσσερις μαζί. Την μνήμη τους τιμά η Εκκλησία στις 24 Απριλίου.

Βλέπουμε, ότι με κέντρο την ημέρα του μαρτυρίου του Αγίου, δημιουργείται μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, ένας εορτολογικός κύκλος, ο οποίος καλλιεργείται περισσότερο από τα Τυπικά της Κωνσταντινούπολης, που ξεκινά στις 20 Απριλίου και τελειώνει στις 24 του αυτού μηνός. Ο εορτολογικός αυτός κύκλος δείχνει την περίοπτη θέση του Μάρτυρος στην ζωή της Εκκλησίας.

Κατά την Εκκλησία μας, ο ένδοξος αυτός μεγαλομάρτυρας είναι ο μαργαρίτης ο πολύτιμος, ο αριστεύς ο θείος, ο λέων ο ένδοξος, ο αστήρ ο πολύφωτος, του Χριστού οπλίτης, της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος. (www.xfe.gr)

Απολυτίκιο

Ως των αιχμαλωτων ελευθερωτης, και των πτωχων υπερασπιστης,

ασθενουντων ιατρος, βασιλεων υπερμαχος, Τροπαιοφορε Μεγαλομαρτυς Γεωργιε,

πρεσβευε Χριστω τω Θεω, σωθηναι τας ψυχας ημων.

Στο νησί μας εορτάζουν με κάθε επισημότητα τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου,

η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, στα ορεινά του νησιού,
καθώς και οι ενορίες

Αγ. Γεωργίου Βασιλικού και Χουρχουλιδίου.

2010-04-04T10:33:00.000+03:00

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΦΟΡΟ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

(Αγίου Γρηγορίου Νύσσης)

1. «Είναι δοξασμένος ο Θεός» (Λουκ. α΄ 68). Ας πούμε επαινετικά λόγια σήμερα στο Μονογενή Θεό, τον δημιουργό των ουρανίων πραγμάτων, Αυτόν που έσκυψε στις μυστικές εκτάσεις της γης και με τις φωτεινές ακτίνες Του φώτισε όλη την οικουμένη. Ας πούμε ύμνους σήμερα για την Ταφή του Μονογενή, την Ανάσταση του Νικητή, τη χαρά του κόσμου, τη ζωή όλων των εθνών (Ιωαν. ιστ΄ 20, Λουκ. β΄ 10). Ας υμνήσουμε σήμερα αυτόν που φόρεσε την αμαρτία (Β΄ Κορ. ε΄ 21). Ας πούμε εύφημα λόγια σήμερα στο Θεό Λόγο, που ντρόπιασε τη σοφία του κόσμου (Α΄ Κορ. α΄ 20) επιβεβαίωσε την πρόρρηση των Προφητών, συγκέντρωσε τον όμιλο των Αποστόλων, διέδωσε την πρόσκληση της Εκκλησίας και τη Χάρη του Πνεύματος. Διότι να η απόδειξη, εμείς, που κάποτε ήμασταν ξένοι από τη βαθειά γνώση του Θεού (Εφ. β΄ 13,19), γνωρίσαμε τον Θεό και εκπληρώθηκε το γραμμένο, «θα θυμηθούν και θα στραφούν στον Κύριο όσοι κατοικούν στις άκρες της γης και θα πέσουν να τον προσκυνήσουν όλες οι φυλές των εθνών» (Ψαλμ. κα΄ 28).

2. Τι να θυμηθούν; Την παλιά πτώση, τη νέα ανάσταση, την αρχαία παράβαση και τη μετά διόρθωση, τον θάνατον της Εύας, τη γέννηση της Παρθένου Μαρίας, την αποκατάσταση των εθνών, τη συγχώρηση των αμαρτωλών, την πρόρρηση των Προφητών, το κήρυγμα των Αποστόλων, την αναγέννηση της κολυμβήθρας (Ιωαν. ε΄ 1-30), την είσοδο στον παράδεισο, την επιστροφή στους ουρανούς, το δημιουργό που αναστήθηκε, Εκείνον που ξεντύθηκε όσα δεν του έπρεπαν, Εκείνον που με τη θεϊκή Του μεγαλοσύνη μετέτρεψε το φθαρτό σε αφθαρσία. Και ποια είναι αυτά που τα απομάκρυνε, γιατί δεν του έπρεπαν; Εκείνα που είπε ο Ησαΐας: «Τον είδαμε και δεν είχε ομορφιά ούτε κάλλος, αλλά το πρόσωπό Του ήταν ατιμασμένο και στερημένο από ωραιότητα πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους» (Ησ. νγ΄ 2-3).

3. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν συναναστρεφόταν τους ασεβείς Ιουδαίους, που τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη και δαιμονισμένο (Ιωαν. η΄ 48). Όταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης και όσοι τους γέννησε το σκοτάδι, κρατούσαν αυτόν που δε χωράει πουθενά για να τον θανατώσουν. Δεν έλεγε άδικα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος γι’ αυτούς, «Εσάς που σας γέννησαν οι οχιές, ποιος σας συμβούλευσε να ξεφύγετε τη μελλοντική οργή;» (Ματθ. γ΄ 7). Διότι πραγματικά θα μείνει πάνω τους η οργή του Θεού.

4. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν τον αντιμετώπιζαν Αυτόν, το βλαστό της επιείκειας, με ραπίσματα και ζητούσαν απαντήσεις με όρκους από Αυτόν, που είναι ο δικαστής των όρκων (Μαρκ. ιδ΄ 65).

5. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν δίκαζαν το δικαστή και έκριναν τον Κριτή του κόσμου, όταν ο δούλος ρωτούσε και ο Κύριος σιωπούσε, το φως ησύχαζε και το σκοτάδι θριαμβολογούσε, το δημιούργημα έδειχνε θράσος και ο Δημιουργός έδειχνε υπομονή.

6. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν οι ταύροι χτυπούσαν με τα κέρατα και ο ταύρος στεκόταν ήσυχος, όταν το λιοντάρι ωρυόταν και οι ταύροι στέκονταν αγέρχοι, όπως έχει γραφεί στους ψαλμούς, «Με περικύκλωσαν πολλά και με τριγύρισαν ταύροι καλοθρεμμένοι. Άνοιξαν το στόμα τους εναντίον μου, όπως το λιοντάρι που αρπάζει και ωρύεται» (Ψαλμ. κα΄ 12).

7. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν γάβγιζαν τα σκυλιά και ο Δεσπότης έδειχνε ανοχή. Όταν οι λύκοι άρπαζαν και το πρόβατο δεν έφερνε αντίσταση. Όταν ο ληστής δεχόταν πρόσκληση στη ζωή, ενώ η ζωή του κόσμου συρόταν στο θάνατο. Όταν έβγαζαν εκείνη την άτακτη και ολέθρια φωνή, «θάνατος, θάνατος, σταύρωσέ Τον. Το αίμα Του πάνω μας και στα παιδία μας» (Ιωάν. ιθ΄ 15, Ματθ. κζ΄ 25), οι φονιάδες του Κυρίου και των προφητών, οι θεομάχοι, οι μισόθεοι, οι υβριστές του νόμου, οι πολέμιοι της χάριτος, οι εχθροί της πίστεως, οι συνήγοροι του διαβόλου, τα γεννήματα των εχιδνών, οι ψιθυριστές, οι κατήγοροι, οι σκοτισμένοι στη διάνοια, η ζύμη των Φαρισαίων (Ματθ. ιστ΄ 6, Μαρκ. η΄ 15, Λουκ. ιβ΄ 1), το συνέδριο των δαιμόνων, οι μιαροί, οι κακότατοι, οι ψιθυριστές, οι μισόκαλοι. Και δίκαια φώναζαν «θάνατος, θάνατος, στάυρωσέ Τον», διότι τους βάραινε η παρουσία της Θεότητος με σάρκα και τους στενοχωρούσε ο έλεγχος για τον τρόπο της ζωής τους. Είναι συνήθεια οι αμαρτωλοί να μισούν τη συναναστροφή με τους δικαίους.

8. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν φραγγέλωσαν και βασάνισαν το άγιο σώμα Εκείνου που υπέφερε τα πάθη με τη θέλησή Του, για να θεραπεύσει τις παλιές πληγές των αμαρτημάτων μας. Όταν σήκωνε το ξύλο του Σταυρού επάνω στους ώμους Του, τρόπαιο κατά του διαβόλου. Όταν φορούσαν αγκάθινο στεφάνι σ’ Εκείνον που στεφανώνει όσους πιστεύουν σ’ Αυτόν. Όταν έντυσαν με πορφύρα περιπαιχτικά Αυτόν που χαρίζει αφθαρσία σε όσους ξαναγεννιούνται με νερό και Πνεύμα Άγιο (Ιωαν. γ΄ 5, Ματθ. κζ΄ 48). Όταν κάρφωσαν στο ξύλο του Σταυρού Αυτόν που είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου.

9. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν οι στρατιώτες θριάμβευαν περιπαίζοντας το Δεσπότη της ουρανίας στρατιάς των Αγγέλων.

10. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν έδεσαν σε καλάμι σπόγγο γεμάτο ξύδι και Τον πότισαν και έδιναν χολή σ’ Αυτόν που τους έρριξε το μάνα (Εξ. ιστ΄ 13-15). Όταν έσπαζαν οι πέτρες και σκιζόταν το καταπέτασμα του Ναού κατάπληκτα από το θράσος των ασεβών. Όταν ο ήλιος πενθούσε και ντυνόταν το σκοτάδι σαν σάκο, πενθώντας την πτώση των Ιουδαίων. Διότι η ημέρα θρηνούσε τις συμφορές των Ιουδαίων, όταν η Ζωή, δηλαδή ο Χριστός, ήταν κρεμασμένος ανάμεσα σε δύο Ληστές, και ο ένας Τον χλεύαζε και Τον κατηγορούσε, ο δε άλλος με τη μετάνοιά του άρπαζε τον Παράδεισο (Λουκ. κγ΄ 39-43).

11. Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν το σώμα παραδινόταν για να ταφεί.

12. Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν οι στρατιώτες Τον φύλαγαν και η γη έκρυβε Αυτόν που στήριξε τη γη επάνω στα νερά (Γεν. α΄ 9). Όταν οι Απόστολοι κρύβονταν, μην μπορώντας να υποφέρουν τους πολλούς πειρασμούς.

13. Όμως πρόσεχε, αγαπητέ, τα θαύματα του Θεού και τα κατορθώματα της χαράς που ήλθε μετά το πάθος. Ο ατιμασμένος μεταβαλλόταν σε ένδοξο και η χαρά του κόσμου ανασταίνεται άφθαρτη μαζί με το σώμα. Τότε είχε ωδίνες τοκετού η γη και κυοφόρησε η ημέρα. Και ο θάνατος απέβαλε τη ζωή των όλων. Διότι δεν ήταν δυνατόν ο θάνατος να κρατήσει Εκείνον που κρατά τα πάντα με το λόγο Του.

14. Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, τη μετά από τρεις ημέρες ανάσταση του Χριστού, που προξένησε την αιώνια ζωή. Διότι, όπως ακριβώς η Θεοτόκος Μαρία δε δοκίμασε παρθενικές ωδίνες ανύμφευτης κόρης, αλλά με τη θέληση του Θεού και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος γέννησε το Δημιουργό των αιώνων, το Θεό Λόγο που προέρχεται από το Θεό, έτσι και η γη από την κοιλιά της, καταργώντας τις ωδίνες του θανάτου (Πραξ. β΄ 24) άφησε, όταν διατάχθηκε, ελεύθερο τον Κύριο των Ιουδαίων. Γιατί δεν μπορούσε να κρατά σώμα το οποίο φέρνει την αθανασία. Σκεπτόμενος, λοιπόν, ο προφήτης Δαβίδ την αποκατάσταση του μεγαλείου, την κατάργηση του θανάτου, την ελευθερία όταν πριν ήταν δούλοι, φωνάζει και λέει: «Βασίλευσε ο Κύριος, φόρεσε το μεγαλείο Του» (Ψαλμ.πβ΄1).

15. Ποιο μεγαλείο ντύθηκε ο Κύριος; Την αφθαρσία, την αθανασία, τον όμιλο των Αποστόλων, το στεφάνι της Εκκλησίας. Δεν προδίδει πλέον ο Ιούδας, δεν απειλεί πλέον ο Καϊάφας, δεν οπλίζεται πλέον ο Ηρώδης για να σφάξει τα παιδιά, δε δικάζει πλέον ο Πιλάτος, ούτε φυλακίζουν πλέον οι Ισραηλίτες. Το φθαρτό έγινε άφθαρτο κι Εκείνος που Τον θεωρούσαν μόνο απλό άνθρωπο, αποδείχθηκε αληθινός Θεός. Γι’ αυτό και εμείς φωνάζουμε: «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;» (Α΄ Κορ. ιε΄ 55). «Ο Κύριος βασίλευσε, φόρεσε το μεγαλείο Του, ντύθηκε και ζώσθηκε δύναμη» (Ψαλμ. πβ΄1). Δύναμη λέει το σχέδιο σωτηρίας με την ένσαρκη παρουσία Του, γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό από αυτήν. Ο ασώματος νίκησε με το σώμα Του τους δαίμονες, με το σταυρό καταπολιόρκησε τις εχθρικές δυνάμεις.

16. Δηλαδή, επειδή στην αρχή συγκλόνιζε τη γη η αμαρτία, όταν αναστήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όπως προείπε, τη στερέωσε με το ξύλο του Σταυρού, για να μη βαδίζει πλέον στον γκρεμό της καταστροφής, ούτε να τη δέρνουν οι Χειμώνες της πλάνης. Και μάρτυρα σ’ αυτά που λέμε ας φέρουμε τον μακάριο Παύλο, που λέει τα εξής: «Αυτό το φθαρτό πρέπει να ντυθεί αφθαρσία, και αυτό το θνητό πρέπει να ντυθεί αθανασία» (Α΄ Κορ. ιε΄ 53). Γι’ αυτό και ο ψαλμωδός λέει: «Είναι έτοιμος από τότε ο θρόνος Σου, Εσύ υπάρχεις αιώνια» (Ψαλμ. πβ΄ 2), και ο Δανιήλ: «Η βασιλεία Σου είναι βασιλεία όλων των αιώνων, ας γεμίσουν από ευφροσύνη πολλά νησιά» (Ψαλμ. πστ΄ 1), γιατί σ’ Αυτόν ανήκει η δοξολογία και η δύναμη στους ατέλειωτους αιώνες. Αμήν.

2010-04-02T13:24:00.000+03:00

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

(Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου)

«Ο Κύριος Ιησούς και Θεός μας χωρίς να φταίει σε τίποτε ραπίσθηκε, ώστε οι αμαρτωλοί που θα τον μιμηθούν, όχι μόνον να λάβουν άφεση των αμαρτιών τους, αλλά και να γίνουν συγκοινωνοί στη θεότητά του με την υπακοή τους.

Εκείνος ήταν Θεός κι έγινε για μας άνθρωπος. Ραπίσθηκε, φτύστηκε και σταυρώθηκε, και με όσα έπαθε ο απαθής κατά τη θεότητα είναι σαν να μας διδάσκει και να λέει στον καθένα μας:

«Αν θέλεις, άνθρωπε, να γίνεις Θεός, να κερδίσεις την αιώνια ζωή και να ζήσεις μαζί μου, πράγμα που ο προπάτοράς σου, επειδή το επεδίωξε με κακό τρόπο, δεν το πέτυχε, ταπεινώσου, καθώς ταπεινώθηκα κι εγώ για σένα– απόφυγε την αλαζονεία και την υπερηφάνεια του δαιμονικού φρονήματος, δέξου ραπίσματα, φτυσίματα, κολαφίσματα, υπόμεινέ τα μέχρι θανάτου και μην ντραπείς.

Αν όμως εσύ ντραπείς να πάθεις κάτι χάρη των εντολών μου, καθώς εγώ ο Θεός έπαθα για σένα, θα θεωρήσω κι εγώ ντροπή μου το να είσαι μαζί μου κατά την ένδοξη έλευσή μου και θα πω στους αγγέλους μου:

Αυτός κατά την ταπείνωσή μου ντράπηκε να με ομολογήσει και δεν καταδέχθηκε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει όμοιός μου. Τώρα λοιπόν που απογυμνώθηκε από τη φθαρτή δόξα του Πατέρα μου, θεωρώ ντροπή μου ακόμη και να τον βλέπω. Πετάξτε τον λοιπόν έξω: «αρθήτω ο ασεβής, ίνα μή ίδη τήν δόξαν Κυρίου» (Ησ. 26:10) (διώξτε τον ασεβή για να μη δει τη δόξα του Κυρίου).

Φρίξετε, άνθρωποι, και τρομάξετε, και υπομείνετε με χαρά τις ύβρεις που ο Θεός υπέμεινε για τη σωτηρία μας... Ο Θεός ραπίζεται από έναν τιποτένιο δούλο... και εσύ δεν καταδέχεσαι να το πάθεις αυτό από τον ομοιοπαθή σου άνθρωπο; Ντρέπεσαι να γίνεις μιμητής του Θεού, και πώς θα συμβασιλεύσεις μ’ αυτόν και θα συνδοξασθείς στη βασιλεία των ουρανών, αν δεν υπομείνεις τον αδελφό σου; Αν και ’κείνος δεν καταδεχόταν να γίνει άνθρωπος για σένα και σ’ άφηνε να κείτεσαι μέχρι τώρα στην πτώση της παραβάσεως, δεν θα βρισκόσουν τώρα στον πυθμένα του Άδη, άθλιε, με τους άπιστους και τους ασεβείς;

Αλλά τί θα πούμε προς αυτούς πού δήθεν εγκατέλειψαν τα πάντα κι έγιναν φτωχοί για την βασιλεία των ουρανών;

— Αδελφέ, φτώχυνες και μιμήθηκες το Δεσπότη Χριστό και Θεό σου. Βλέπεις λοιπόν ότι τώρα ζει και συναναστρέφεται μαζί σου, αυτός που βρίσκεται υπεράνω όλων των ουρανών. Να, βαδίζετε τώρα οι δυο μαζί– κάποιος σας συναντάει στο δρόμο της ζωής, δίνει ράπισμα στον Δεσπότη σου, δίνει και σε σένα. Ο Δεσπότης δεν αντιλέγει και συ αντεπιτίθεσαι; «Ναι», λέει, γιατί είπε σε εκείνον που τον ράπισε: «ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού– ει δε καλώς, τί με δέρεις;» (Ιω. 18,23). (Αν είπα κάτι κακό, πες ποιο ήταν– αν όμως μίλησα σωστά, γιατί με χτυπάς;)».

Αυτό όμως δεν το είπε αντιμιλώντας, όπως φαντάστηκες, αλλά επειδή εκείνος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (δεν έκανε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του).

Και για να μη νομισθεί, ότι, επειδή τάχα αμάρτησε, δίκαια τον χτύπησε ο δούλος λέγοντάς του: «ούτως αποκρίνει τω αρχιερεί;» (Ιω. 18,22)– (έτσι αποκρίνεσαι στον αρχιερέα;), για να αποδείξει λοιπόν ανεύθυνο τον εαυτό του, είπε τον παραπάνω λόγο. Δεν είμαστε όμως όμοιοί του εμείς οι υπεύθυνοι για πολλές αμαρτίες.

Έπειτα, μολονότι υπέμεινε πολύ χειρότερα απ’ αυτό, δεν μίλησε καθόλου, αλλά μάλλον προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του.

Εκείνος, αν και τον περιέπαιζαν, δεν αγανακτούσε, και σε γογγύζεις;

Εκείνος ανέχεται φτυσίματα, κολαφίσματα και φραγγελώσεις, και σε δεν ανέχεσαι ούτε ένα σκληρό λόγο;

Εκείνος δέχεται σταυρό και την οδύνη των καρφιών κι ατιμωτικό θάνατο, και συ δεν καταδέχεσαι να εκτελέσεις τα ταπεινά διακονήματα;

Πώς λοιπόν θα γίνεις συγκοινωνός στη δόξα, αφού δεν καταδέχεσαι να γίνεις συγκοινωνός στον ατιμωτικό του θάνατο; Μάταια στ’ αλήθεια εγκατέλειψες τον πλούτο, αφού δεν δέχθηκες να σηκώσεις τον σταυρό, δηλ. να υπομείνεις πρόθυμα την επίθεση όλων των πειρασμών – έτσι απόμεινες μόνος στον δρόμο της ζωής και χωρίσθηκες δυστυχώς από τον γλυκύτατο Δεσπότη και Θεό σου!»

(από το βιβλίο «Σταυροαναστάσιμα», έκδοσης Ι.Μ. Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου. Φωτογραφία π.Δ.Μ., Ι.Μονή Σουμελά, Βέροια)

ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ "ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ" (ΧΙΛΙΑΣΤΩΝ)

2010-04-01T13:02:00.000+03:00

Μια παράταιρη επιστολή, χειρόγραφη μάλιστα, περίμενε αρκετούς κατοίκους των Πατησίων χθες στα γραμματοκιβώτιά τους. «Αξιότιμε κύριε/κυρία, πρόσφατα επισκέφθηκα τη γειτονιά σας, αλλά δεν κατάφερα να επικοινωνήσω μαζί σας, αφού έχω ορισμένες σημαντικές πληροφορίες τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Σας εσωκλείω ένα φυλλάδιο για να πάρετε μια ιδέα των πληροφοριών» έγραφε η συντάκτριά της, η οποία σημείωνε και το κινητό της τηλέφωνο.

Το ενδιαφέρον δεν ήταν όψιμο εξαιτίας των σκηνικών βίας του τελευταίου πενθημέρου. Ούτε το κίνητρο... ταπεινό, ορμώμενο μόνο απ΄ όσα ζουν οι κάτοικοι σε Πατήσια και Σεπόλια λόγω της έξαρσης της εγκληματικότητας. Οπως αποδείχθηκε, η χειρόγραφη όσο και καλλίγραφη επιστολή ήταν γραμμένη από μάρτυρα του Ιεχωβά και εκμεταλλευόμενη το κλίμα των ημερών καλούσε σε προσηλυτισμό.

Δεκάδες κάτοικοι της Πατησίων, της Κυψέλης και των Σεπολίων παρέλαβαν χθες χειρόγραφες και ενυπόγραφες επιστολές, όπου σημειώνονται τα εξής:

Στα φυλλάδια προσφέρονται πληροφορίες για το περιοδικό «Σκοπιά» και καλούνται όσοι το επιθυμούν να συμμετάσχουν σε μια ειδική γραφική, όπως χαρακτηρίζεται, ομιλία με τίτλο «Αληθινή ειρήνη και ασφάλεια- Πότε;». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 18 Απριλίου στο Περιστέρι και, όπως επισημαίνει στην επιστολή της η μάρτυρας του Ιεχωβά που απευθύνεται στους πιστούς, «σίγουρα θα έχετε ακούσει ειδήσεις στις οποίες κυριαρχούν θέματα όπως το αυξανόμενο έγκλημα, οι τρομοκρατικές ενέργειες, η οικονομική κρίση κ.ά., ειδήσεις οι οποίες μας κάνουν να ανησυχούμε. Ο Ιησούς έδειξε ότι αυτό το κλίμα φόβου και ανησυχίας θα εντεινόταν».

Και στη συνέχεια θέτει τη ρητορική της ερώτηση, για να απαντήσει και πάλι η ίδια: «Πού μπορεί να βρεθεί ανακούφιση από τέτοιες ανησυχίες; Στον Λόγο του Θεού».

Στην επίσημη ιστοσελίδα των μαρτύρων του Ιεχωβά στο Διαδίκτυο δίδονται οδηγίες για το πώς πρέπει να γίνεται το κήρυγμα της θρησκείας και δηλώνεται ότι «υπάρχουν πολλοί τρόποι για να κηρυχθούν αυτά τα καλά νέα. Συχνάκάποια συζήτηση με φίλους και γνωστούς δίνει την ευκαιρία γι΄ αυτό. Μερικοί κηρύττουν γράφοντας επιστολές ή χρησιμοποιώντας το τηλέφωνο. Αλλοι ταχυδρομούν έντυπα που περιέχουν ύλη η οποία, κατά τη γνώμη τους, θα ενδιέφερε ιδιαίτερα κάποιον γνωστό τους. Υποκινούμενοι από την επιθυμία τους να μην παραβλέψουν κανέναν,οι Μάρτυρες πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα με αυτό το άγγελμα».

Κάτοικοι της Πατησίων πάντως έγιναν... μάρτυρες όλων των τρόπων προσέγγισης, αφού και επισκέψεις δέχθηκαν, και επιστολές έλαβαν, και τα έντυπα τούς ταχυδρομήθηκαν, και τηλεφωνικός αριθμός του κινητού με τον οποίο μπορούν να επικοινωνούν τους δόθηκε...

(Αναδημοσίευση απο την ιστοσελίδα www.romfea.gr)

"Και το βαγί με υγεία!"

2010-03-27T12:45:00.001+02:00

"Αγιοπαντίτικο βαγί, με τους μακρούς σου κλώνους,

που θα σε ιδώ να κρεμαστείς, να πω σε πολλούς χρόνους"

(Γ. Τσακασιάνος)

Το Μεγαλοβδόμαδο στη Ζάκυνθο αρχίζει ουσιαστικά σήμερα, Σαββάτο του Λαζάρου, όταν στις 11 το πρωί οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πανηγυρικά και κρεμιέται το "βαγί" σε όλα τα καμπαναριά της πόλης και των χωριών του νησιού μας.

Το "βαγί" στη Ζάκυνθο δεν είναι η γνωστή δάφνη, που μοιράζεται στην υπόλοιπη Ελλάδα αυτή τη μέρα, αλλά τα φρέσκα κιτρινωπά φύλλα του φοίνικα, που με αυτά πλέκουν σταυρούς, "βαγιοφόρες", ήλιους, αλογάκια κ.ά. και στολίζουν τις εκκλησίες για τη γιορτή.

Το "αλογάκι"

Την Κυριακή των Βαϊων, μετά τη Θεία Λειτουργία, στις στολισμένες με βάγια εκκλησίες μας, οι "νόντσολοι" μοιράζουν τα βαγιά στους εκκλησιαζόμενους.

Ο "νόντσολος" της Ιερά Μονής μας κ. Διονύσιος Κόκλας,

κατασκευαστής των πατροπαράδοτων βαγιών

και πρωτεργάτης στολισμού του Καθολικού.

"Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου"

ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

2010-03-23T17:05:00.001+02:00

Σπήλαιο ασκήσεως Αγ. Γρηγορίου Παλαμά

(Σκήτη Βεροίας, φωτο Αρχιμ. Δανιήλ)

Η αναγκαιότητα για μια υπεύθυνη στάση και μια συνειδητή πορεία κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μάς υποχρεώνει να θέσουμε το ερώτημα: Ποιο είναι το νόημα της ιερής αυτής περιόδου; Σε τι συνίσταται η πιο βασική επιδίωξή μας;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό ανευρίσκουμε στην εκκλησιαστική μας υμνογραφία, στους ιερούς ύμνους με τους οποίους ολόκληρη την Τεσσαρακοστή απευθυνόμαστε προς τον Τριαδικό Θεό μας.

Οι ύμνοι αποτελούν την ιερή γλώσσα της λατρείας. Και σ’ αυτούς έχει αποταμιευθεί ο πλούτος της εκκλησιαστικής εμπειρίας. Μ’ αυτούς εκφράζεται η εξαγιασμένη αίσθηση του λαού του Θεού.

Ένας, λοιπόν, από τους ύμνους που ψάλαμε και που μάς υποδεικνύει τι οφείλουμε να πράξουμε και πώς θα πρέπει να βιώσουμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι και το 1ο Προσόμοιο του Τριωδίου. Ο υμνογράφος απευθύνεται σε όλους μας, απευθύνεται στη συναγμένη Εκκλησία και την προτρέπει:

«Εγκράτεια την σάρκα ταπεινώσαι πάντες σπουδάσωμεν, το θείον υπερχόμενοι στάδιον της αμώμου νηστείας...».

Δηλαδή: Καθώς εισερχόμαστε στο ιερό στάδιο της άμωμης νηστείας, ας αγωνιστούμε με ζήλο να ταπεινώσουμε τη σάρκα με την εγκράτεια.

Το πρώτο για το οποίο οφείλουμε να αναρωτηθούμε είναι, τι σημαίνει εγκράτεια στη γλώσσα της χριστιανικής ασκήσεως.

Προκαταβολικά θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι εγκράτεια δεν είναι μόνο η νηστεία, νοούμενη αποκλειστικά ως αποχή βρωμάτων. Το περιεχόμενο της εγκράτειας, σύμφωνα με τη χριστιανική εμπειρία, είναι πολύ πιο ευρύ. Αυτό μάς επισημαίνει και ο Μ. Βασίλειος:

«Εγκράτειαν δε ηγούμεθα ορίζεσθαι ου μόνον την των βρωμάτων αποχήν (τούτο γαρ πολλοί και των παρ’ Έλλησι φιλοσόφων κατώρθωσαν), αλλά προ γε πάντων τον των οφθαλμών ρεμβασμόν».

Δηλαδή: «Η εγκράτεια νομίζουμε πώς δεν περιορίζεται μόνο στην αποχή των βρωμάτων, των τροφών (διότι αυτό το κατόρθωσαν και πολλοί από τους αρχαίους ειδωλολάτρες φιλοσόφους), αλλά προπάντων στον ρεμβασμό των ματιών».

Τι, λοιπόν, είναι η εγκράτεια; Επικαλούμαι δύο πατερικούς ορισμούς, έναν του Χρυσοστόμου και έναν του Βασιλείου, οι οποίοι μάς βοηθούν να κατανοήσουμε το πνεύμα της χριστιανικής εγκράτειας.

Κατά τον ι. Χρυσόστομο «τούτο εστιν εγκράτεια, το μηδενί υποσύρεσθαι πάθει». Εγκράτεια είναι να μην παρασύρεται και να μην υποκύπτει ο χριστιανός σε κάποιο πάθος.

Ο Μ. Βασίλειος είναι ο αναλυτικότερος: «Έστιν ουν η εγκράτεια», μάς λέει, «αμαρτίας αναίρεσις, παθών απαλλοτρίωσις, σώματος νέκρωσις μέχρι και αυτών των φυσικών παθημάτων τε και επιθυμιών, ζωής πνευματικής αρχή, των αιωνίων αγαθών πρόξενος, εν εαυτή το κέντρον της ηδονής αφανίζουσα».

Δηλαδή: «Εγκράτεια είναι η αναίρεση της αμαρτίας, η αποξένωση από τα πάθη, η νέκρωση του σώματος μέχρι των αυτών των φυσικών επιθυμιών και λειτουργιών, είναι η αρχή της πνευματικής ζωής, αυτή που γίνεται πρόξενος των αιωνίων αγαθών, αφανίζοντας με τη δύναμή της το κεντρί της φιληδονίας».

Η εγκράτεια, λοιπόν, στη χριστιανική μας εμπειρία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τη νηστεία των τροφών. Εκφράζει το πνεύμα του χριστιανικού αγώνα μας. Συγκεφαλαιώνει όλα τα επιμέρους στοιχεία που απαρτίζουν την εν Χριστώ ζωή μας.[...]

Η διδασκαλία της Εκκλησίας μας για την εγκράτεια και την ταπείνωση του σαρκικού φρονήματος συχνά παρεξηγείται. Και παρεξηγείται όχι μόνο από ανθρώπους που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία, αλλά και από χριστιανούς, από ανθρώπους δηλαδή που είναι μέλη της.

Αγνοώντας το βαθύτερο νόημα της πίστεώς μας και παρερμηνεύοντας τη γλώσσα της χριστιανικής διδαχής, μάς κατηγορούν ότι περιφρονούμε το ανθρώπινο σώμα, θεωρώντας το σαν κάτι το κακό.

Μια τέτοια αντίληψη, απ’ όποιους κι αν υποστηρίζεται, αποτελεί δεινή πλάνη. Για τη χριστιανική ανθρωπολογία το σώμα μας είναι κάτι το ιερό. Πλασμένο «καλόν λίαν» (Γεν. 1, 31), τιμήθηκε από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριο, αφού κατά την ενανθρώπισή Του δεν προσέλαβε μόνο την ψυχή αλλά και το ανθρώπινο σώμα.

Έτσι, μετέχει στον εν Χριστώ αγιασμό και το σώμα που φέρουμε. Και αυτή η συμμετοχή είναι που το αναδεικνύει, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος, ναό του Θεού και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. 3,17 . 6, 19). Και το ανθρώπινο σώμα, εξαγιασμένο με την εν Χριστώ άσκηση και τη ζωοποιό χάρη του Αγίου Πνεύματος, από τον παρόντα κόσμο, μέλλει να μετάσχει και στην άκτιστη δόξα της θείας Βασιλείας.

Αν κάτι πολεμούμε οι χριστιανοί με την άσκηση και την εγκράτεια, αυτό δεν είναι το σώμα αλλά «το φρόνημα της σαρκός» (Ρωμ. 6, 6- 7) οι εμπαθείς επιθυμίες, η ροπή προς τη φιληδονία που μετά την πτώση εμφιλοχώρησε μέσα μας.

Με την εν Χριστώ εγκράτειά μας, κατά την παροιμιώδη διατύπωση του αββά Ποιμένος στο Γεροντικό, δεν επιδιώκουμε να γίνουμε «σωματοκτόνοι» αλλά «παθοκτόνοι». Και, όπως διδάσκει ο Μ. Βασίλειος, ως εγκράτεια οι χριστιανοί δεν εννοούμε την αποχή των βρωμάτων «εις το παντελές» - αφού κάτι τέτοιο οδηγεί στον θάνατο-, αλλά «την επιτηδευόμενην αποχήν των ηδέων», αποχή που αποσκοπεί στην υπερνίκηση του φρονήματος της σαρκός και στην πραγματοποίηση «του της ευσεβείας σκοπού», που είναι ο αγιασμός μας.[...]

Η εγκράτεια – το είπαμε ήδη παραπάνω – δεν είναι μόνο η νηστεία των τροφών, η αποχή από ορισμένες τροφές ή η περιορισμένη ασιτία. Η εγκράτεια έχει ένα πολύ ευρύτερο περιεχόμενο. Επεκτείνεται και σε άλλες πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Επιδιώκει την απαλλαγή του ασκουμένου χριστιανού από κάθε είδους πάθος.

Ο ανώνυμος σχολιαστής του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος διακρίνει την εγκράτεια σε αισθητή και σε νοητή. «Εγκράτεια αισθητή εστιν έκκλισις από πάντων των δια σαρκός ενεργουμένων παραλόγων πράξεων, εγκράτεια δε νοητή εστιν έκκλισις νου από ηδονής νοημάτων εμπαθών».

Δηλαδή: «Αισθητή εγκράτεια είναι η απομάκρυνση από όλες τις αθέμιτες πράξεις που ενεργούμε μέσω της σάρκας. Και νοητή εγκράτεια είναι η απομάκρυνση του νου από τη φιληδονία που προκαλούν οι εμπαθείς λογισμοί».

Η εγκράτειά μας ας μην περιοριστεί μόνο στις τροφές. Η νηστεία μας ας μην εκπέσει σε μια απλή αλλαγή των διαιτολογικών συνηθειών μας. Χρειάζεται να εγκρατευθούμε πολύπλευρα. Και να εγκρατευθούμε όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, άγαμοι και έγγαμοι, μεγάλοι και μικροί.[...]

Εγκράτεια στις τροφές, αλλά εγκράτεια και στη λάμψη και την αιχμαλωσία του χρήματος!

Τι αξία έχει η νηστεία, όταν η φιλαργυρία μάς έχει κυριεύσει; Και, δυστυχώς, όχι μόνο εγγάμους αλλά και αγάμους; όχι μόνο λαϊκούς αλλά και μελανειμονούντας;

Εγκράτεια ακόμη και από εμπαθείς επιθυμίες. Η εγκράτεια, όπως γράφει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, «καταμαραίνει το επιθυμητικόν της ψυχής». Ταπεινώνει τα πάθη. Μάς απαλλάσσει από τους ακάθαρτους λογισμούς. Χωρίς τη νέκρωση των εμπαθών επιθυμιών και την απελευθέρωσή μας από τους ακάθαρτους λογισμούς, δεν μπορούμε να ομιλούμε για αληθινή νηστεία και πραγματική εγκράτεια.

Αδελφοί μου,

Ας αναλάβουμε, τα όπλα μας. Τα όπλα του Πνεύματος. Τα όπλα του φωτός!

Και όλοι μας «εγκράτεια την σάρκα ταπεινώσαι σπουδάσωμεν». Άλλος δρόμος που να οδηγεί στην κοινωνία με τον ζώντα Θεό, που να μάς καθιστά μετόχους της χάριτος του Χριστού, που να μάς προετοιμάζει για μιαν επάξια συμμετοχή στα άχραντα Πάθη και την ένδοξη Ανάσταση του Θεανθρώπου Κυρίου μας δεν υπάρχει!

«Δος αίμα και λάβε Πνεύμα» υποδεικνύει ο αρχαίος ασκητής.

Η χάρη του Αγίου Πνεύματος κατακτάται με τον κόπο της εν Χριστώ ασκήσεως, με την κακοπάθεια, η οποία παρακολουθεί τον αγώνα της εγκράτειας. Έναν αγώνα που αναλαμβάνουμε από απόψε να διεξαγάγουμε με περισσότερο ζήλο και με μεγαλύτερη αυταπάρνηση, «το θείον υπερχόμενοι στάδιον της αμώμου νηστείας».

Από το βιβλίο «Στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- Λειτουργικά και κατανυκτικά κείμενα»

Αρχιμ. Συμεών Κούτσα (νυν Μητροπολίτου Ν.Σμύρνης)

Εκδ. Αποστολική Διακονία

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ

2010-03-20T11:14:00.000+02:00

Χθες το βράδυ, τελέσθηκε η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου με Όρθρο, σύμφωνα με το Τυπικό της Ιεράς Μονής. Πλήθος πιστών προσήλθε και ύμνησε την Μητέρα της Ζωής, την Θεοτόκο. Από εκεί και οι παρακάτω φωτογραφίες...

Το Θείο λόγο κήρυξε ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Δανιήλ Μπιάζης. Η ομιλία είχε ως εξής:

«Ὤ πανύμνυτε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα

τῶν πάντων ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον…»

Με την επίκληση αυτή προς την Παναγία Μητέρα, Σεβασμιότατε Γέροντα, επισφραγίζεται σήμερα ο Ακάθιστος Ύμνος. Επικαλούμαστε αυτήν που αξιώθηκε από το Θεό να γίνει μητέρα «ἡ τεκοῦσα τον πάντων ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον», το Σωτήρα Χριστό, τον μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού και την παρακαλούμε να δεχτεί την «προσφορά» του ύμνου μας και να μας απαλλάξει «ἀπό πάσης συμφορᾶς».

Αυτές οι δύο λέξεις, «προσφορά» και «συμφορά», μοιάζουν στο άκουσμά τους. Αλλά δεν πρόκειται απλά για κάποιο ποιητικό σχήμα. Οι δύο αυτές λέξεις απηχούν ιστορικά γεγονότα που συνδέονται με τον Ακάθιστο Ύμνο. Όπως είναι γνωστό η Θεοτόκος έσωσε την βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, από μια μεγάλη «συμφορά», από την επιδρομή των βαρβάρων Περσών. Και ο ευγνώμων ορθόδοξος λαός, Της αφιέρωσε αυτόν τον Ύμνο, ως ευλαβή «προσφορά» προς την Υπέρμαχο Στρατηγό˙ ψάλλει τα νικητήρια και τα ευχαριστήρια η Πόλις, «ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν» και των συμφορών εκείνων.

Η επίκληση «Ὤ πανύμνητε Μῆτερ» και τα ιστορικά αυτά γεγονότα τονίζουν τη μητρική σχέση της Παναγίας προς τον πιστό λαό του Θεού. Έχει δε μέγιστη σημασία στη ζωή του καθενός αυτή η σχέση μας προς τη Θεοτόκο.

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του λέει ότι «ὁ αγιάζων (ο Χριστός) και οἱ ἁγιαζόμενοι (οι χριστιανοί) ἐξ ἐνός (του Πατρός) πάντες˙ δι’ ἥν αἰτίαν οὐκ ἐπαισχύνεται ἀδελφούς αὐτούς καλεῖν» (Εβρ. 2, 11). Δηλαδή, ο επουράνιος Θεός είναι πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού, αλλά και δικός μας πατέρας˙ γι’ αυτό ο Χριστός δεν απαξιεί να μας ονομάζει αδελφούς Του. Από την άποψη αυτή, αφού ο Χριστός συγκαταβαίνει να μας θεωρεί αδελφούς Του, είναι επόμενο ότι η Παναγία Μητέρα Του μας θεωρεί παιδιά Της και εν τοιαύτη περιπτώσει μας γίνεται μεγάλη τιμή να την ονομάζουμε και να την αισθανόμαστε ως Μητέρα και να απολαμβάνουμε τη μητρική της αγάπη και στοργή ως «προστασίαν τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντον (και) μεσιτεία προς τον Ποιητήν ἀμετάθετον» (Κοντάκιο).

Είναι όμως και από άλλη άποψη Μητέρα των χριστιανών η Παναγία. Το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου Αυτή επέλεξε ως «δευτέραν Εὔαν», δηλαδή ως δεύτερη προμήτορα του κόσμου στη «νέαν κτίσιν» που προέρχεται από τον Ιησού Χριστό. Η πρώτη, η παλαιά κτίση των ανθρώπων, γεννήθηκε από την Εύα. Εκείνη όμως, η πρώτη Εύα, δεν μετέδωσε όμως μόνο τη ζωή στον κόσμο, αλλά και το θάνατο στους απογόνους που γεννήθηκαν από αυτή. Διότι η δική της παράβαση και παρακοή προς το Θεό, η πρώτη δηλαδή διάπραξη της αμαρτίας, έγινε αιτία ώστε «ἡ ἁμαρτία νά εἰσέλθη εἰς τόν κόσμον καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος» (Ρωμ. 5, 12). «Διά τῆς Εὔας ὁ θάνατος, διά τῆς Μαρίας ἡ ζωή» λέγει χαρακτηριστικά ένας Πατέρας της Εκκλησίας μας. Τώρα όμως, στην «νέα κτίση» του Χριστού, η «δεύτερη Εύα», η Θεοτόκος, αντί της παρακοής εισφέρει την απόλυτη υπακοή της στο Θείο θέλημα και λέει το μοναδικό εκείνο «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου˙ γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου». Αυτή η τέλεια υπακοή της γίνεται δεκτή από τον Ουράνιο Θεό και ο «Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται, και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται». Και γι’ αυτό το ακατάλυπτο «καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις» μυστήριο της Σάρκωσης του Θεού-Λόγου που υπηρέτησε η Θεοτόκος, πως μπορούμε εμείς οι χοϊκοί να μην Την ανυμνήσουμε, να μην Την επαινέσουμε, να μην ψάλουμε τις Χάριτές Της και να μην την χαιρετίσουμε λέγοντας μεγαλόφωνα «Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».

Αφού λοιπόν η μητρότητα της Παναγίας, ως προς εμάς τους ανθρώπους, έγκειται στο στοιχείο της τέλειας υπακοής Της προς το Θεό, που την διαφοροποιεί από την ανυπάκοη Εύα και την παρουσιάζει στον αντίποδα εκείνης, είναι πλέον σαφές υπό ποια προϋπόθεση μπορούμε κι εμείς να της απευθύνουμε το «Ὤ πανύμνητε Μῆτερ…» και να ζητάμε τις πρεσβείες Της, για να μπορέσουμε να υπακούσουμε και εμείς και να εφαρμόσουμε το θέλημα του Θεού στη ζωή μας.

Σεβασμιώτατε Γέροντα ,

Ας απευθύνουμε πάλιν και πολλάκις στην Παναγία μας την ευχή «Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπιν σου». Και να είμαστε βέβαιοι πως με τις πρεσβείες Της θα ενταχθούμε και θα ανήκουμε στην εκλεκτή μερίδα του Χριστού, για να είμαστε τέκνα Θεού κατά χάριν και τέκνα της Θεοτόκου, ώστε να μας καλύπτει η «Πανύμνητος Μήτηρ» με τη βοήθειά Της, τη μητρική προστασία και τις πρεσβείες Της για πάντα στη ζωή μας. ΑΜΗΝ.

Απεβίωσε ο Δημήτριος Ιωάν. Χρυσικόπουλος

2010-03-20T10:29:00.001+02:00

Απεβίωσε χθες στην Ζάκυνθο, σε ηλικία 61 ετών, ένας από τους τελευταίους διασώστες της τοπικής μας Παράδοσης, ο κωδονοκρούστης της Ιεράς Μονής μας Δημήτριος Ιωάννου Χρυσικόπουλος, σύζυγος Αγγελικής.

Η κηδεία θα γίνει σήμερα το μεσημέρι στις 16:30, στον Ιερό Ναό Αγ. Γερασίμου πόλεως και η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Α΄ Νεκροταφείο Ζακύνθου.

Το Ηγουμενοσυμβούλιο και η Αδελφότητα της Μονής, εκφράζουν τα ειλικρινή συλλυπητήριά τους στην οικογένεια και τα παιδιά του εκλιπόντος.

Δ΄ Κυριακή των Νηστειών (Μαρκ. θ,17-31)

2010-03-13T11:42:00.000+02:00

(Ομιλία στο ευαγγέλιο στο οποίο γίνεται λόγος και για την επιμέλεια των εσωτερικών λογισμών)

Δεν μας απαιτείται να εκδιώκουμε τα δαιμόνια. Και αν μπορέσουμε και το κάνουμε δεν θα ωφεληθούμε, αν η ζωή μας είναι απρόσεκτη. Γιατί λέει «πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα· Κύριε, δεν προφητέψαμε στο δικό σου όνομα, δεν βγάλαμε δαιμόνια με το δικό σου όνομα; Και θα τους πω, δεν σας ξέρω, φύγετε μακριά από μένα εσείς που εργαστήκατε την αμαρτία». Ώστε πολύ πιο κερδισμένοι θα είμαστε, όταν βιαστούμε να βγάλουμε από τη ψυχή μας το πάθος της πορνείας και της οργής και του μίσους και της υπερηφάνειας, από το να βγάζουμε δαιμόνια. Γιατί δεν φθάνει να απαλλαγούμε μόνο από τη σωματική αμαρτία, αλλά πρέπει να καθαρίσουμε και την ενέργειά της που είναι μέσα στη ψυχή. Γιατί από την καρδιά ανεβαίνουν οι κακοί διαλογισμοί, οι μοιχείες, οι πορνείες, οι φόνοι, οι κλοπές, οι πλεονεξίες και τα παρόμοια – αυτά τα εσωτερικά που μολύνουν τον άνθρωπο – και «όποιος κοιτάξει μια γυναίκα με πονηρή επιθυμία πραγματοποίησε τη μοιχεία μέσα στην καρδιά του».

Γιατί και όταν το σώμα δεν κάνει πράξεις, υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιείται η αμαρτία με το λογισμό· εάν όμως η ψυχή αποκρούσει την εσωτερική προσβολή του πονηρού με προσευχή και προσοχή, με τη μνήμη του θανάτου και την κατά Θεό λύπη και το πένθος, μετέχει και το σώμα στην αγιοσύνη και αποκτά την απραξία των κακών. Αυτό είναι που λέγει ο Κύριος ότι δεν έχει καθαρίσει και το εσωτερικό του ποτηρίου αυτός που καθάρισε το εξωτερικό. Τι πρέπει να γίνει; « Καθαρίστε το εσωτερικό του ποτηρίου και με αυτό τον τρόπο είναι όλο καθαρο». Στ’ αλήθεια αν όλη η προσπάθεια για την εσωτερική σου εργασία γίνει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τότε θα νικήσεις και τα εξωτερικά πάθη. Εάν η ρίζα είναι αγία τότε θα είναι και τα κλαδιά. Εάν η ζύμη είναι αγία θα είναι όλο το αλεύρι που θα ζυμωθεί. Ο Παύλος λέει «να ζείτε όπως θέλει το άγιο Πνεύμα και να μη κάνετε την επιθυμία της σάρκας».

Γι’ αυτό και ο Χριστός δεν κατάργησε την ιουδαϊκή περιτομή αλλά την τελειοποίησε λέγοντας «δεν ήρθα να καταργήσω το νόμο αλλά να τον τελειοποιήσω». Πως λοιπόν τον τελειοποίησε; Ο νόμος ήταν σφραγίδα και συμβολική φανέρωση της περιτομής των πονηρών λογισμών που γίνεται μέσα στην καρδιά. Οι Ιουδαίοι δεν είχαν αυτή τη σφραγίδα και κατακρίνονταν από τους προφήτες ως «απερίτμητοι στην καρδιά» και ήταν μισητοί από τον Θεό που βλέπει μέσα στην καρδιά. Κατάντησαν να γίνουν τελείως απόβλητοι, γιατί ο άνθρωπος βλέπει στο πρόσωπο, την επιφάνεια, ενώ ο Θεός στην καρδιά. Αν ο άνθρωπος έχει καρδιά γεμάτη από ακάθαρτους ή πονηρούς λογισμούς τότε γίνεται άξιος της θείας αποστροφής. Γι’ αυτό πάλιν ο Απόστολος συμβουλεύει να κάνουμε τις προσευχές χωρίς οργή και διαλογισμούς.

Θέλοντας δε ο Κύριος να μας διδάξει να φροντίζουμε για την πνευματική περιτομή της καρδιάς, μακαρίζει τους «καθαρούς τη καρδία» και τους «πτωχούς τω πνεύματι». Και απ’ τη μιά διαβεβαιώνει πως βραβείο αυτής της καθαρότητας είναι η θεοπτία, απ’ τη άλλη υπόσχεται στους πτωχούς τη Βασιλεία των Ουρανών. Πτωχούς εννοεί εκείνους που ζουν μέσα σε ένδεια και ευτέλεια. Και δεν μακαρίζει απλά τους πτωχούς, αλλά τους πτωχούς στο φρόνημα, δηλαδή αυτούς που έχοντας την εσωτερική ταπείνωση της καρδιάς και την αγαθή προαίρεση, έχουν ανάλογη εξωτερική συμπεριφορά. Και απαγορεύει όχι μόνο το φόνο, αλλά και την οργή, και διατάσσει να συγχωρούμε από την καρδιά μας όσους μας φταίνε· και δεν δέχεται το δώρο που του προσφέρουμε αν προηγουμένως δεν συμφιλιωθούμε με αυτούς και αφήσουμε την οργή.

Το ίδιο διδάσκει και για τα πορνικά πάθη· και αυτό το περίεργο κοίταγμα και η επιθυμία που δημιουργείται από αυτό διακήρυξε ότι θεωρείται μοιχεία πού γίνεται μέσα στη καρδιά. Εξετάζοντας γενικότερα το θέμα λέει: εάν το φώς που έχεις μέσα σου, ο νους δηλαδή και η διάνοια, είναι σκοτάδι· εάν ο νους και η διάνοια είναι γεμάτα από τις ζοφερές προσβολές των αρχόντων του σκοταδιού, πόσο περισσότερο το σκοτάδι, δηλαδή το σώμα και η αίσθηση, τα οποία από μόνα τους δεν έχουν νοερό φως που γεννά την αλήθεια και την απάθεια; Εάν όμως το φως που έχεις μέσα σου είναι καθαρό και δεν το συσκοτίζουν τα σαρκικά φρονήματα, θα είσαι ολοκληρωτικά φωτεινός στη ψυχή, όπως όταν σε φωτίζει το λυχνάρι με τη λάμψη του. Τέτοια είναι η πνευματική περιτομή που πραγματοποιείται στην καρδιά, με την οποία τελειοποίησε ο Κύριος την περιτομή του νόμου της σάρκας που δόθηκε στους Ιουδαίους για να φανερώνει και να οδηγεί σε εκείνη. Επειδή δε αυτοί δεν φρόντισαν να την αποκτήσουν, αποξενώθηκαν από τον Θεό, ο οποίος δεν βλέπει στο πρόσωπο, δηλαδή στα φανερά δικαιώματα της σάρκας, αλλά στην καρδιά, στις αφανείς, κρυφές κινήσεις των λογισμών που είναι μέσα μας.

Ας προσέχουμε λοιπόν και εμείς, αδελφοί, παρακαλώ, και ας καθαρίσουμε την καρδιά μας από κάθε μολυσμό, για να μην παρασυρθούμε μαζί μ’ αυτούς που κατακρίθηκαν… Ας φοβηθούμε λοιπόν αυτόν που εξετάζει τις καρδιές και τους νεφρούς· ας εξιλεώσουμε τον Κύριο των εκδικήσεων· ας κάμουμε μέσα μας ένοικο την ειρήνη, τον αγιασμό, την κατανυκτική προσευχή, χωρίς τα οποία κανένας δεν θα δει τον Κύριο. Ας ποθήσουμε με βέβαιη πίστη την θέα εκείνη που έχει προαναγγελθεί για τους «καθαρούς στην καρδιά» και ας κάνουμε τα πάντα για να την πετύχουμε. Με αυτήν υπάρχει η αιώνια ζωή, η άφθαρτη ομορφιά, ο πλούτος που δεν τελειώνει, η αναλλοίωτη και απέραντη τρυφή και δόξα και βασιλεία.

( Ε.Π.Ε. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τ. 9. σ. 328).

2010-03-10T10:08:00.002+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ Υ.Θ. ΣΠΗΛΑΙΩΤΙΣΣΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Γίνεται γνωστό στους ευσεβείς Χριστιανούς ότι την Τετάρτη 17 Μαρτίου, στις 6:30 το απόγευμα, στην Ιερά Μονή Σπηλαιωτίσσης Ορθονιών, θα τελεσθεί Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

Εκ της Ιεράς Μονής

Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

2010-03-08T11:27:00.001+02:00

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ

ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (1967)

π. Ἰουστίνου Πόποβιτς

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34).

Αἴροντες τόν σταυρό, εὐαρεστοῦμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἄν ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας, δέν μποροῦμε νά ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον. Ὅποιος δέν ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά Μέ ἀκολουθήσῃ (Ματθ. ι΄ 38).

Ἄν ἀκολουθήσῃς τόν δικό σου νοῦ καί ὄχι τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἀκολουθήσῃς τό θέλημά σου καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στό ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἡ ψυχή σου δέν εἶναι καθαρή, δέν εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι χαμένη στήν ζούγκλα τῶν ψυχοφθόρων καί φρικτῶν πλανῶν. Διότι ἡ ἁμαρτία, τό κακό, κατόρθωσε νά χτίσῃ μέσα μας, δίπλα σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή πού ἐλάβαμε ἀπό τόν Θεό, τήν δική της ψυχή. Ἄν ἡ ἁμαρτία μᾶς γίνῃ ἕξις, δημιουργεῖ μέσα μας τήν δική της ψυχή. Ἄν πράττομε τήν ἁμαρτία, ἐκείνη σταδιακά μορφώνεται στήν ψυχή μας. Κοντά σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε, ἐσύ φέρνεις ἕναν ξένο, ὁ ὁποῖος σέ αἰχμαλωτίζει. Αὐτός διαφεντεύει, ἐνῶ ὅ,τι θεϊκό εἶναι μέσα σου εἶναι σάν κοιμισμένο, σάν μουδιασμένο. Τό ἀπέρριψες, καί ἐκεῖνο δέν ζῆ μέσα σου, πεθαίνει.

Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ μέσα μας δικό της κόσμο, δημιουργεῖ μέσα μας δική της φιλοσοφία, δική της ἀντίληψι γιά τόν κόσμο. Ἡ ἁμαρτία ἐπιδιώκει νά καταλάβῃ τήν θέσι τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου, τήν θέσι τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ. Αὐτό θέλει νά κάνῃ ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία στήν πραγματικότητα θέλει νά στερήσῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό ἐκεῖνες τίς θεϊκές ὡραιότητες πού ἔχει στήν ψυχή του. Ναί, αὐτός ὁ διάβολος ἀγωνίζεται διά μέσου τῆς ἁμαρτίας νά δημιουργήσῃ μέσα σου καί μέσα μου τήν δική του εἰκόνα. Διότι ἡ ἁμαρτία πάντοτε ὁμοιάζει στόν διάβολο. Πάντοτε, ὅταν τήν ἐναγκαλιζώμαστε, τυπώνει σιγά-σιγά στήν ψυχή μας τήν δική του σκοτισμένη μορφή. Ἔτσι, μέ τήν ἁμαρτία, μέ τήν ἕξι στήν ἁμαρτία, μορφώνεται μέσα μας ἕνα ἄλλο ἐγώ, μία ἄλλη ψυχή, ἕνας ἄλλος ἑαυτός, ἐκεῖνος ὁ ἑαυτός, τόν ὁποῖο ζητεῖ ὁ Κύριος νά ἀπαρνηθοῦμε: «οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω» (Ρωμ. ζ΄ 19). Τό κακό τό δημιουργήσαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἐνῶ τό καλό εἶναι ἀπό τόν Θεό, λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. δ΄ 4). Ἐγώ θέλω νά ζῶ σωστά, ἀλλά τήν δύναμι νά τό κάνω δέν τήν ἔχω. Δέν βρίσκω τήν δύναμι γι’ αὐτό, δέν βρίσκω τήν δύναμι μέσα μου.

Νά, τό σημερινό Εὐαγγέλιο μᾶς ἀποκαλύπτει τόν τρόπο, γιά νά πραγματοποιήσουμε στήν ζωή μας τό καλό πού ἐπιθυμοῦμε. Αὐτός εἶναι ἡ ἀπάρνησι τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῆς ἁμαρτίας σου, αὐτῆς τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς πού δημιουργήθηκε, χτίστηκε, μορφώθηκε μέσα σου. Μέ τήν νηστεία στήν πραγματικότητα ἀπωθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητα πού εἶναι μέσα μας. Ἀντικαθιστοῦμε σταδιακά τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, μέχρις ὅτου φθάσουμε στήν τελειότητα πού ἔφθασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγῶ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Νά τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»: Σημαίνει νά ἀπαλείψουμε ὅλες τίς (κακές) μας ἐπιθυμίες, κάθετι ἀνθρώπινο, ἐφάμαρτο, καί νά τά ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Χριστό. Νά ἀλλάξουν, νά γίνουν ὅλα Χριστός!

«Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν· ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν» (Μάρκ. η΄ 35). Ἐάν, βεβαίως, ἀπαρνηθοῦμε κάθε ἁμαρτία μας, κάθε πάθος μας· καί ἄν ξέρουμε, ἄν αἰσθανόμαστε καί ἄν θέλουμε νά γίνῃ ὁ Χριστός ψυχή μέσα στήν ψυχή μας, καρδιά μέσα στήν καρδιά μας, νά ἀντικαταστήσῃ τόν ἑαυτό μας, τό ἐγώ μας μέ τόν Ἑαυτό Του. Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά νά φυλάξουμε ἐγώ καί ἐσύ καί κάθε ἄνθρωπος τήν ψυχή μας ἀπό τήν κόλαση, ἀπό τήν καταστροφή, ἀπό τόν διάβολο, ἀπό κάθε κακό, ἀπό τά αἰώνια βάσανα, νά βροῦμε μέσα μας ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, ἐκείνη τήν θεϊκή ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε.

Θεοειδής ψυχή! –Ποῦ εἶναι ἄραγε; –Στόν Χριστό. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς εἰπῇ: Νά, ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔγινε ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔδειξε στόν ἑαυτό Του τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι κατ’ Εἰκόνα Θεοῦ. Ὀφείλουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ αὐτήν. Τί εἶναι ὁ νοῦς μας; Εἰκόνα τοῦ νοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική μας ὑποχρέωσις εἶναι νά κάνουμε τόν νοῦ μας ὅμοιο μέ τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή νά χριστοποιήσουμε ὅλο τόν νοῦ μας καί νά μποροῦμε νά ποῦμε μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. β΄ 16). Ἀλλά μέχρι νά ταυτίσουμε τό θέλημά μας μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ, τό δικό μας θέλημα πάντα περιπλανιέται, εἶναι πάντα ἀδύνατο, πάντα σκοντάφτει καί βυθίζεται στήν ἁμαρτία. Ἐάν ἔχουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὡς τό αἰώνιο πρότυπό μας, τό αἰώνιο ὅραμά μας, τότε ταυτίζουμε τόν ἑαυτό μας μέ τό δικό Του θέλημα. Τότε λέμε: δέν θέλω νά γίνῃ τό θέλημά μου, ἀλλά τό δικό Σου (Κύριε). Πάτερ ἡμῶν, γενηθήτω τό θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς.

Ὅταν ἐμεῖς, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θέλουμε νά θεραπεύσουμε τό θέλημά μας ἀπό ὅλες τίς ἀδυναμίες, ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστειες του, ἀπό ὅλο τόν θάνατό του, στήν πραγματικότητα θεραπεύουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε ἁμαρτία καί ἐξορίζουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας κάθε τι ἐφάμαρτο. Ναί! Ὅσο ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ἐπιποθεῖ τόν Θεό, ὅσο στ’ ἀλήθεια ἀγωνίζεται νά ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του καί νά ἀκολουθῇ τόν Χριστό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀληθινά λαμβάνει ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό τήν θεία δύναμι. Διότι, ὅπως ἔχει λεχθῆ, ὁ Σταυρός «ἡμῖν τοῖς σῳζομένοις δύναμις Θεοῦ ἐστι» (Α΄ Κορ. α΄ 18). Ἡμῖν, γιά μένα καί γιά σένα καί γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὅταν ἀποφασίσῃς νά βιάσῃς τόν ἑαυτό σου νά σηκώσῃς τόν σταυρό σου, νά! ἐσύ τήν ἴδια στιγμή λαμβάνεις θεία δύναμι. Αὐτή τήν δύναμι τήν δίνει ὁ Κύριος, γιά νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε ἁμαρτία μέσα σου, νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε κακό, κάθε κακή συνήθεια, νά μπορέσῃς νά παιδαγωγήσῃς τήν γλῶσσα σου νά μή λέγῃ ἄπρεπα λόγια, νά παιδαγωγήσῃς τό μάτι σου νά μή βλέπῃ ἐκεῖνα πού δέν πρέπει νά βλέπῃ. Ὅλη ἡ ζωή σου νά γίνῃ χριστοειδής. Χάριν τίνος; Χάριν τοῦ Χριστοῦ. Γιά νά ἐγκατοικίσῃς τόν Χριστό μέσα σου! Νά, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός μας, αὐτό εἶναι τό ὅραμά μας, αὐτό εἶναι ἡ ἀνάπαυσις καί ἡ εἰρήνη καί ὁ αἰώνιος παράδεισος τῆς ψυχῆς μας, κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς. Χωρίς τόν Χριστό ἡ ἀνθρώπινη ψυχή δέν εἰρηνεύει...

Ἡ δική μας ὁδός, ἡ ὁδός τῶν Ἁγίων καί τῆς νηστείας, εἶναι βία στόν ἑαυτό μας νά πράττωμε κάθε ἀγαθό, διηνεκής βία τοῦ ἑαυτοῦ μας πρός κάθε καλό. Διότι ἡ φύσις μας δέν θέλει τό καλό. Ἐκείνη κλίνει στό κακό. Ἐσύ ὅμως βίασε τόν ἑαυτό σου νά πνίγῃς κάθε κακό πού ὑπάρχει μέσα σου. Ὁ Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, γιά νά κάνῃς πραγματικά κάθε καλό. Νά σηκώνουμε τόν σταυρό μας, νά χριστοποιοῦμε τόν ἑαυτό μας καί νά προσέχουμε ὅτι νηστεία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό νά ἀντικαταστήσουμε τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, τόν Θεό μας. Μέσῳ κάθε ἀρετῆς ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀντικαθιστᾷ τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, «θεός ἡ ἀρετή», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος. Καί αὐτή ἡ θεία δύναμις εἶναι πιό δυνατή ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο, αὐτή ἡ δύναμις μᾶς χαρίσθηκε γιά νά ὑπερνικοῦμε κάθε κακό, νά ὑπερνικοῦμε κάθε ἁμαρτία, κάθε διαβολική δύναμι. Βίασε τόν ἑαυτό σου σέ κάθε καλό καί ὁ Ἀγαθός Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, ὥστε νά πορεύσεσαι ἀπό τήν μεγαλύτερη θλίψι στήν μικρότερη καί ἀπό τήν μικρότερη χαρά στήν μεγαλύτερη χαρά. Νά βαδίζουμε ὅλοι πρός τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἕως ὅτου μπορέσουμε νά ποῦμε μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δέν ζῶ πλέον ἐγώ· ἐσύ ζῆς μέσα μου διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Σέ Ἐσένα ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ εὐχαριστία, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ (1296-14.11.1356)

2010-03-01T09:48:00.001+02:00

Ποιος, αγαπητοί, ήταν ο μέγας και θείος Γρηγόριος το πληροφορούμεθα με σαφήνεια και πληρότητα και μόνον από το απολυτίκιό του.

"Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε, των μοναστών η καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης το καύχημα, κήρυξ της χάριτος, ικέτευε δια παντός, σωθήναι τας ψυχάς ημών."

Η καταγωγή του Αγίου Γρηγορίου ήταν η Κωνσταντινούπολις. Γεννήθηκε το 1296 από γονείς εναρέτους και ενδόξους, τον Κωνσταντίνον και την Καλλονήν. Ο πατέρας του ήταν συγκλητικός, και έγινε κατόπιν και μοναχός. Εμπιστεύθηκε τα παιδιά του στην δυνατή προστασία της Θεοτόκου την οποία και άφησε Επίτροπόν τους. Ήταν επτά ετών όταν εκοιμήθη ο ενάρετος πατέρας του.

Εκτός από το θεϊκό χάρισμα της ευφυΐας έδειξε και σπάνια επιμέλεια, ώστε σε μικρό διάστημα να έχη συγκεντρώση στον εαυτό του κάθε λογής επιστήμη και γνώση. Σε ηλικία 20 ετών έγινε θαυμαστός και από μεγάλους και σοφούς της εποχής του.

Για τη όλη του αξιοζήλευτη προκοπή ζητήθηκε και από τον αυτοκράτορα στα βασίλεια, αλλά ο ευλογημένος Γρηγόριος, σαν συνετός, τον νου του εγύρισε σε υψηλότερα και εζητούσε να ανέβη στον Θεό, και για αυτό τον λόγον αφιερώνει τον εαυτό του στον Θεό και ζη στο εξής βίον ασκητικόν και ισάγγελον.

Τον σκοπό του φανερώνει στην μητέρα του και εκείνη η ευλογημένη εδόξασε τον Θεό και κάλεσε και τα άλλα τέσσαρα παιδιά της για να πληροφορηθούν από τον μεγαλύτερο αδελφό τα σχετικά με την αφιέρωσί του στην λατρεία του Θεού. Τους κατέπεισε όλους και φάνηκαν και αυτοί πρόθυμοι στον ίδιο πόθο και την αφιέρωσί τους στον Θεό.

Εμοίρασαν με τρόπο ευαγγελικό τα υπάρχοντά τους στους πτωχούς και αφίνοντας τις ματαιότητες του κόσμου με προθυμία ακολούθησαν τον Χριστό.

Την μητέρα με τις δύο αδελφές έβαλαν σε γυναικείο μοναστήρι, τα δε δύο άλλα αδέλφια του επήρε μαζί του στο Άγιον Όρος.

Στο Άγιον Όρος εμπήκε στην υποταγή του θαυμασίου Γέροντος Νικηφόρου, ο οποίος ζούσε ησυχαστική ζωή κοντά στο Μοναστήρι του Βατοπαιδίου. Από τον Γέροντα Νικηφόρο διδάχθηκε κάθε αρετή με τα έργα, με ταπείνωσι ψυχής. Με την υπακοή, την ταπείνωσι και την άσκησι εγνώρισε έμπρακτα τις αρετές και εμόρφωσε στην καρδιά του τον Χριστό. Εκεί αξιώθηκε να δεχθή, με μυστική αποκάλυψι, την αντίληψι της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Μετά την κοίμησι του Γέροντός του έρχεται στην περίφημη Μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπου έμεινε λίγα χρόνια ασκούμενος με μεγάλη σπουδή στα πνευματικά αγωνίσματα. Από την Μονή επήγε σε πιο ερημικό τόπο και παρέδωσε τον εαυτό του σε κάθε κατά Χριστόν σκληραγωγία. Τις αισθήσεις του με προσοχή συμμάζεψε, την δε ζωή του άριστα παιδαγώγησε και με την βοήθεια του Θεού ενίκησε κατά κράτος τους πολέμους του διαβόλου. Με αγρυπνίες και πηγές δακρύων καθάρισε την ψυχή του και έγινε σκεύος εκλεκτό του Παναγίου Πνεύματος και αξιώθηκε πολλές θεοφανείες.

Λόγω όμως των πολλών επιδρομών των Τούρκων αναγκάστηκε να αφήση την ησυχία του και να έλθη στην Θεσσαλονίκη, χωρίς όμως να βγή από την ακρίβεια της αγίας του ζωής.

Αφού καθάρισε, με την βοήθεια του Θεού και με πολλούς ασκητικούς κόπους, το σώμα και την ψυχή, δέχθηκε κατόπιν από θεϊκή πληροφορία και το μέγα της ιερωσύνης χάρισμα. Ετελούσε δε την ιερά Μυσταγωγία σαν ένας άλλος άγγελος, ώστε και μόνον όσοι τον έβλεπαν έπαιρναν κατάνυξι στις ψυχές τους. Αναδείχθηκε πνευματοφόρος πατήρ και έλαβε εξουσία κατά των δαιμόνων, το χάρισμα των θαυμάτων, και προέλεγε τα μέλλοντα. Με ένα λόγο ήταν στολισμένος με τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Το να αγωνιζόμαστε, αγαπητοί, για την αρετή είναι στην δική μας εξουσία, το δε να πέσουμε σε πειρασμούς δεν εξαρτάται από εμάς. Γι΄αυτό και χωρίς τους πειρασμούς τέλειοι δεν μπορούμε να γίνουμε, ούτε και φανερώνεται η πίστις μας προς τον Θεόν. Γι' αυτό πολύ ορθά λένε οι σοφοί τα θεία, μόνον όταν καλώς ανταμωθούν η πράξις και το πάθος, τότε τελειούται ο κατά Θεόν άνθρωπος. Επέτρεψε η πάνσοφος του Θεού Πρόνοια και ο μέγας και άγιος Γρηγόριος να πέση σε πολλούς πειρασμούς για να φανή στ' αλήθεια με όλους τους πειρασμούς τέλειος.

Η πορεία του Αγίου προς τα άνω Βασίλεια ήταν ουρανομήκης. Με υπακοή, ταπείνωσι και άσκησι εγνώρισε έμπρακτα τις αρετές. Εμόρφωσε δηλαδή τον Χριστό στην καρδιά του. Στην έρημο όλον τον καιρό είχε ασχολία προσευχής και μέσα από την καρδιά του εκραύγαζε προς τον Χριστό «φώτισόν μου το σκότος». Δια μέσου του θεοδιδάκτου δρόμου, της νηστείας, της αγρυπνίας και της προσευχής και των ευαγγελικών αρετών έλαβε ουράνια χαρίσματα...

Πολύ σωστά στο απολυτίκιο του Αγίου η Εκκλησία μας ομολογεί τον θείον Γρηγόριον «φωστήρα Ορθοδοξίας, Εκκλησίας στήριγμα και διδάσκαλον, κήρυκα της χάριτος».

Για 23 ολόκληρα χρόνια δέχθηκε ο Άγιος πιστός δούλος του Θεού Γρηγόριος πολλές συκοφαντίες και την λύσσα του Σατανά...

Αφού πείστηκε περισσότερο στην θεία ψήφο, ωδηγήθηκε στον αρχιερατικό θρόνο και άξιος έγινε ποιμένας της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων. Σαν αρχιερέας πρόσθεσε περισσότερους κόπους για τον Χριστόν, το Ευαγγέλιον και την Εκκλησία Του.

Οι δυτικοί, Βαρλαάμ, Ακίνδυνος και λοιποί πολέμιοι του Αγίου Γρηγορίου έλεγαν ότι η θεία Χάρις είναι κτιστή, οπότε μένει ο άνθρωπος και ο κόσμος αμέτοχος στην θεία ζωή και χάρι.

Πρέπει να αισθανώμεθα τον Άγιο Γρηγόριο μαζί με την Εκκλησία μας σαν κανόνα της Ορθοδόξου Θεολογίας και της χριστιανικής ζωής.

Επί της βασιλείας Ανδρονίκου Δ' του Παλαιολόγου, που ήταν θερμός προστάτης της ευσεβείας, συγκροτήθηκε ιερά Σύνοδος στην οποία ήλθε και ο Βαρλαάμ και με κομπασμό και έπαρσι ανέφερε τα κακόδοξα του δόγματα και τις κατηγορίες του εναντίον των ευσεβών. Με θείο, όμως, Πνεύμα, αφού ενισχύθηκε ο μέγας Γρηγόριος και παίρνοντας δύναμι Θεού, εταπείνωσε το βλάσφημο και υπερήφανο στόμα του Βαρλαάμ, και με λόγους και συγγράμματα πύρινα τις κακοδοξίες του εχάλασε... Επίσης και τον διάδοχο του Βαρλαάμ Ακίνδυνον τον παρουσίασε στην Σύνοδο σαν Βαρλααμίτην...

Μπροστά σε τρεις αυτοκράτορες και τρεις πατριάρχας και συνόδους ανέτρεψε, με λόγους και συγγράμματα θεόπνευστα, τις πλάνες και αιρετικές διδασκαλίες του Βαρλαάμ, Ακινδύνου και ομοφρόνων τους...

Εκτός όλων αυτών ο Θεός, κατά τις ανεξιχνίαστες Του βουλές, τον έστειλε διδάσκαλο στην Ανατολή. Σαν υπέρμαχος της ευσεβείας, προσκλήθηκε στην Κων/πολι και σαν πρέσβυς για να ειρηνεύσει την Εκκλησίαν από τις συκοφαντίες του ασεβούς Βαρλαάμ...

Ενώ όμως επήγαινε πιάστηκε από τους αγαρηνούς (Τούρκους) και ωδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Ανατολή. Εκεί τον εκράτησαν ένα χρόνο, και τον έσερναν από τόπο σε τόπο και από πόλι σε πόλι, και σαν τέλειος αθλητής και διδάσκαλος του Χριστού εδίδασκε το Ευαγγέλιο του Χριστού άφοβα.

Όσοι στέκονταν καλά στην πίστι τους στερέωνε περισσότερο και τους παρακινούσε να μένουν ακλόνητοι στην πίστι, τους δε κλονιζομένους τους εστερέωνε κατά σοφό τρόπο. Με όσους πάλι είχαν προδώσει την πίστι και περιέπαιζαν τα χριστιανικά δόγματα διαλεγόταν με θάρρος για την ένσαρκο οικονομία, την προσκύνησι του Τιμίου Σταυρού, των σεβασμίων εικόνων και για τον Μωάμεθ και άλλων πολλών ζητημάτων. Και άλλοι από τους παρόντας, οι καλοπροαίρετοι, τον εθαύμαζαν, άλλοι εμαίνονταν εναντίον του, οι οποίοι και ήθελαν να τον σκοτώσουν, αν δεν τους εμπόδιζε η ελπίδα της εξαγοράς του, οικονομία και αυτό της θείας Προνοίας, για την μεγάλη ωφέλεια της Εκκλησίας, όπως και έγινε. Τον ελευθέρωσαν κάποιοι φιλόχριστοι και επανήλθε στην ποίμνη του μάρτυς αναίμακτος με τα στίγματα του Χριστού στολισμένος...

Μέσα μόνο στην αγία του Χριστού Ορθόδοξον Εκκλησία μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό, όχι με την διάνοια η το συναίσθημα, αλλά με αγιοπνευματική εμπειρία μπορεί ο ζωντανός χριστιανός να έχη μετοχή στο φως, την ζωή και την δόξα της Αγίας Τριάδος. Εμείς οι άνθρωποι κοινωνούμε και ενωνόμαστε με τον Θεό δια μέσου των θείων ενεργειών του Θεού που είναι άκτιστες, ενώ η θεϊκή ουσία του Θεού είναι ακοινώνητος.

Στην χρυσή αλυσίδα των μεγάλων διδασκάλων και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας συναριθμήθηκε και ο μέγας Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος και αναδείχθηκε ισάξιος των Αγίων Αθανασίου, Βασιλείου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Κυρίλλων, Μαξίμου, Δαμασκηνού, Φωτίου και Θεοδώρου Στουδίτου.

Σπάνια έγινε τόσος αγώνας, τόση προπαγάνδα, τόση δυσφήμησι και κατασυκοφάντησι προσώπου, όσον εναντίον του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Και μέχρι σήμερα οι Δυτικοί διατηρούν στο Παρίσι αντιπαλαμική Σχολή δυσφημούντες τον Άγιο και την διδασκαλία του.

Ο αυτοκράτωρ, ο πατριάρχης και οι συνοδικοί χαρακτήρισαν στο τέλος της Συνόδου τον Άγιον Γρηγόριον «Διδάσκαλον ευσεβείας, και κανόνα δογμάτων ιερών και στύλον της ορθής δόξης και πρόμαχον Εκκλησίας και βασιλείας ευσεβούς καύχημα».

Οι απόψεις του, αποτελούν σύνοψι και έκφρασι της εμπειρίας και της παραδόσεως της Εκκλησίας. Το κλειδί της θεολογίας το κατείχε στ' αλήθεια ο θείος Γρηγόριος, επειδή είχαν διανοιγεί τα μάτια του από το Άγιο Πνεύμα.

Εδίδασκε ότι ο Θεός δεν είναι μόνον αμέθεκτος αλλά και μεθεκτός. Την ουσία του Θεού ουδείς και ουδέποτε ούτε στον παρόντα ούτε στον μέλλοντα αιώνα θα ιδούμε, τις άκτιστες όμως ενέργειες του Θεού μπορούμε να κοινωνήσουμε, ημών θεουμένων, κάτω από κατάλληλες πνευματικές προϋποθέσεις. Αυτές δηλαδή αποτελούν το μέσον και την γέφυρα που συνδέει τον άκτιστο Θεό με τα κτίσματα. Άλλο είναι η ουσία του Θεού και άλλο οι θείες ενέργειές του.

Σύντομη μνημόνευσις των αρετών του.

α) Ήταν υπερβολικά πράος, αλλά γινόταν και γενναίος μαχητής όταν ο λόγος ήταν για τον Θεό και τα θεία.

β) Ήταν αρνητής της κακίας και ανεξίκακος.

γ) Είχε μεγάλη προθυμία στο να ανταμείβη, όσον ήταν δυνατό, με αγαθά όσους φάνηκαν προς αυτόν κακοί.

(Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία - Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη".)

2010-02-11T17:50:00.000+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

9ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010

Η Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου ανακοινώνει ότι την Καθαρά Δευτέρα (15η Φεβρουαρίου) και στο πλαίσιο της επαναλειτουργίας της Ιεράς Μονής Σπηλαιωτίσσης, στις Ορθονιές Ζακύνθου, καλεί όλους τους Ζακυνθινούς να εορτάσουν τα "Κούλουμα" στο όμορφο φυσικό περιβάλλον της μονής, όπου μάλιστα θα υπάρξουν και διάφορα παραδοσιακά δρώμενα.

Ο άγιος ιερομάρτυρας Χαράλαμπος, ο θαυματουργός.

2010-02-09T12:57:00.000+02:00

Ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Η ζωή του ήταν μια συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στον Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 μ.Χ., ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολύ σκληρά, για να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο γέροντας ιερέας χαμογέλασε και απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικειμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλά τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να μάθετε καλά ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλά μένουν πάντα ανθηρά και νέα. Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Και θα δεις ότι με τη χάρη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού θα κουραστούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοί σου, χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος να ζητήσει την επιείκειά σου».

Εκνευρισμένος από τα λόγια αυτά ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντί να σπαράζει από τον πόνο δοξολογούσε τον Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι, που έβλεπαν αυτό το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό. Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 ετών.

Η τοπική Εκκλησία της Ζακύνθου, εορτάζει μεγαλοπρεπώς τον Άγιο, στην ενορία του Αγίου Χαραλάμπους πόλεως.

2010-02-07T18:42:00.098+02:00

"Που εντοπίζεται ο Χριστός σήμερα;"

του Αρχιμ. Δανιήλ Μπιάζη

Διαβάζοντας κάποιο χριστιανικό έντυπο, εντόπισα μια φράση από την αρχή ενός ποιήματος του γνωστού χριστιανού ιεραπόστολου και λογοτέχνη Ραούλ Φολλερώ. Η φράση αυτή έλεγε: "Αν ο Χριστός χτυπήσει αύριο την πόρτα σας θα τον αναγνωρίσετε;". Η σκέψη μου αμέσως κατευθύνθηκε στη σημερινή συγκλονιστική παραβολή που αναγνώσαμε σήμερα στην εκκλησία.

Αλήθεια, αγαπητοί μου, συμβαίνει να αναζητούμε το Χριστό στη ζωή μας χωρίς πουθενά να μπορέσουμε να τον βρούμε;

Το "Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο ή ξένο ή γυμνό ή άρρωστο ή φυλακισμένο και δε σε υπηρετήσαμε;" είναι η ξεκάθαρη απάντηση στην ερώτησή μας. Μια ερωτηματική απάντηση που έκπληκτα απευθύνουν στον Κριτή και οι "εξ ευωνύμων" αλλά και οι "εκ δεξιών". Κανένας άραγε από όλους αυτούς δεν είχε συναντήσει ποτέ το Χριστό σε ολόκληρη τη ζωή τους; Τον είχαν συναντήσει, αλλά δεν τον αναγνώρισαν. Γιατί ο Ιησούς, δεν τους παρουσιάστηκε με τη μορφή που όλοι μας γνωρίζουμε, με τη μορφή δηλαδή του "Διδασκάλου", ο Οποίος σκορπά απλόχερα την αγάπη θαυματουργώντας, αλλά με τη μορφή κάποιου "ασήμαντου" και "ελάχιστου" ανθρώπου. Έτσι ακριβώς παρουσιάζεται συνήθως ο Χριστός στον άνθρωπο. Μεταμορφωμένος. Και αυτή Του η μεταμόρφωση, γίνεται αθόρυβα μέσα στις θορυβώδης σύγχρονες κοινωνίες και όχι σε κάποιο Θαβώρ, όπως όλοι θα περιμέναμε. Μια μεταμόρφωση αθόρυβη που συνήθως περνά απαρατήρητη.

Πολύ συχνά εμείς οι "θρησκευόμενοι", λέμε σε προσωπικές μας συζητήσεις πως η μεγαλύτερη ικανοποίηση του ανθρώπου είναι να ζει με το Θεό, να Τον έχει παντοτινή συντροφιά. Η ευσέβειά μας όμως αυτή θυμίζει κάποιες φορές -αν όχι τις περισσότερες- έναν ρομαντισμό. Ο "γλυκύς Ιησούς", όπως παρουσιάζεται από την ευσεβή φαντασία των αγιογράφων στα τέμπλα των εκκλησιών, είναι ο ωραίος εκείνος άνδρας, με το φωτεινό πρόσωπο, τα χαρακτηριστικά μάτια και την γλυκιά μορφή. Πόσες φορές όμως, πέρασε από τη σκέψη εμάς των "θρησκευόμενων" ο Χριστός με τη μορφή του "ελάχιστου" αδελφού; Με τη μορφή του φυλακισμένου, του άρρωστου, της χήρας και των ορφανών, του ζητιάνου και του ξένου; Πολλοί μάλιστα σύγχρονοι τιμητές και "ευσεβείς" υπέρμαχοι της πίστης μας, ίσως αυτό που γράφω να το χαρακτηρίσουν βλάσφημο. Άλλοι θα το χαρακτηρίσουν σαν μια ρητορική αποστροφή του λόγου μου. Όμως για σκεφτείτε, όταν ο Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία Του, αυτή ακριβώς την πραγματική και ουσιαστική, (και όχι συμβολική) "μεταμόρφωση" δεν διάλεξε; Την "κένωσή" Του υπέρ του "ελάχιστου" ανθρώπου; Και τι άλλο είναι η Εκκλησία, παρά το Σώμα Του Χριστού, στο Οποίο όταν ένα μέρος πονά δεν υποφέρει ολόκληρο το Σώμα;

Η σημερινή παραβολή, είναι ένα μήνυμα του ουράνιου Πατέρα, με το οποίο επιχειρεί να μας "προσγειώσει" στο αληθινό νόημα της ζωής. Να δείξει δηλαδή σε όλους εκείνους που πήραν λάθος το δρόμο για τον Ουρανό, πως θα τον ξαναβρούν. Και θα τον ξαναβρούν μέσω του "πλησίον". Διότι ο δρόμος αυτός για τον Ουρανό, περνάει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από τη γη.

Αξίζει μάλιστα να τονίσουμε, ότι σύμφωνα με τη διήγηση του Ιερού Ευαγγελίου, ο άνθρωπος δεν θα κριθεί για παραβάσεις καθηκόντων του απέναντι στο Θεό, αλλά για όλες εκείνες τις παραλείψεις του απέναντι στους ανθρώπους. Αυτό, διότι πίστη της Εκκλησίας είναι ότι όταν διακονεί κανείς τον συνάνθρωπο, υπηρετεί το Θεό και όταν κάτι προσφέρει στον πλησίον το προσφέρει στο Θεό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ιερός Χρυσόστομος : "κρύπτεται εν πένητι ο Θεός και πτωχός μεν ο προτείνων την χείρα, Θεός δε ο δεχόμενος" και συμπεραίνει "Θεός γαρ ην ο δια των πτωχών λαμβάνων".

Τελικά, ο Θεός είναι πολύ πιο κοντά μας απ' όσο νομίζουμε! Και αν θέλουμε πραγματικά να Τον βρούμε, δεν έχουμε παρά να προτείνουμε την αγάπη "προς πάντας". Την αγάπη, που έχει σαν έδρα της την καρδιά και όχι που ενεργείται ανταποδοτικά. Διότι "ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεω μένει και ο Θεός εν αυτώ".

Κείμενα περί των κεκοιμημένων και περί οφελείας των μνημοσύνων.

2010-02-06T11:04:00.000+02:00

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

"Περί των εν πίστει κεκοιμημένων"

Ότι οι λειτουργίες και αγαθοεργίες τους ωφελούν

Νεοελληνική απόδοση Δημητρίου Ρίζου

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ

Έρχεται η ώρα, η ώρα του θανάτου, και προσφιλή μας πρόσωπα αναχωρούν από τον κόσμο τούτο, όπως θ' αναχωρήσουμε κι εμείς όταν έρθη η δική μας ώρα. Και αμέσως μετά τις εξόδιες τιμές και υποχρεώσεις τελούμε τα κανονισμένα από την Εκκλησία μας μνημόσυνα.

Πόσο αλήθεια είναι παρεξηγημένα τα μνημόσυνα; Και πόσες αντιρρήσεις δεν ακούγονται γι' αυτά:

-Τί τα χρειαζόμαστε; Δεν ωφελούν σε τίποτε.

-Τί τα θέλεις, πάει ο άνθρωπος; Τώρα τελείωσε!!

-Αυτά είναι επινοήσεις των παπάδων για να εισπράττουν.

-Δεν τον κύτταξαν όταν ζούσε, τώρα θα του κάνουν τα μνημόσυνα, για τα μάτια του κόσμου.

Α, εμείς «αντί μνημόσυνου» θα δώσουμε, και πιο πολύ θα «πιάσει», στο (τάδε) ίδρυμα κτλ.

Τα ερωτήματα όμως μένουν. Ωφελούν ή όχι τα μνημόσυνα; Πρέπει να τελούνται; Μπορεί ν' αντικατασταθεί το μνημόσυνο που γίνεται στο ναό, με μια δωρεά; Πότε και ποια μνημόσυνα πρέπει να γίνονται;

Η απάντηση βρίσκεται στην πραγματεία «Περί των εν πίστει κεκοιμημένων» που έγραφε ή, όπως φαίνεται από μια προσφώνηση, εκφώνησε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Πρόκειται για μια σύνοψη της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας για τα μνημόσυνα. Περιέχονται όλα όσα πρέπει να ξέρει ο ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα από έναν μεγάλο θεολόγο του 9ου αιώνα, όπως είναι ο Δαμασκηνός. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λύνει πολλά προβλήματα και απαντάει σε πολλά ερωτήματα που συναντάμε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις με τους χριστιανούς. Φαίνεται ότι οι ίδιοι προβληματισμοί απασχολούσαν τους ανθρώπους και τότε και τώρα, γύρω από το μέγα θέμα του θανάτου και των μνημοσυνών...

Η νεοελληνική απόδοση που έκανα είναι ελεύθερη, χωρίς βεβαίως ν' απομακρύνεται πολύ από το κείμενο.

Θέλω εδώ να προσθέσω μια πολύ σημαντική σημείωση του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου για τα μνημόσυνα.

«Επειδή δε ενταύτα ο λόγος περί Μνημοσυνών είναι, σημειούμεν, ότι, τα μεν τρίτα οπού γίνονται εις τους κεκοιμημένους αδελφούς, δηλούσι κατά τον Θεσσαλονίκης ιερόν Συμεών, ότι ο κοιμηθείς αδελφός υπό της αγίας Τριάδος εξ αρχής συνετέθη. Τα δε έννατα των κεκοιμημένων σημαίνουσιν, ότι ο διαλυθείς εις τα εξ ων συνετέθη, έχει να συγκαταριθμηθή με τα εννέα άυλα τάγματα των Αγγέλων, ως άυλος και αυτός. Τα δε τεσσαρακοστά δηλούσιν, ότι, εν τη μελλούση αναστάσει συντεθείς πάλιν κατά τρόπον υψηλότερον, έχει και αυτός να αναληφθή ως ο Κύριος, και αρπαγείς εν νεφέλαις, να υπαντήση τω Κριτή. Ταύτας τας τρεις καταστάσεις του ανθρώπου σημαίνουσι και τα τρίμηνα και εξάμηνα, και εννεάμηνα, και απλώς ειπείν, υπέρ καθαρισμού του αποθανόντος ταύτα τελούνται, και εξαιρέτως τα τεσσαρακοστά, ως τούτο δηλούται από το παράδειγμα του Κυρίου μας, όστις και εις τας τρεις γεννήσεις αυτού τρεις ολόκληρους Τεσσαρακοστάς εφύλαξεν, εν εαυτώ τυπών τον ημέτερον βίον. Γενέθλιος γαρ ημέρα και ο εκάστου θάνατος ονομάζεται, κατά τον να' της εν Λαοδικεία. Αι δε Αποστολικαί Διαταγαί (βιβλ. η, κεφ. μβ') λέγουσιν, ότι τα μεν τρίτα γίνονται δια τον τριημέρως εγερθέντα Χριστόν, τα δε έννατα εις ενθύμησιν ζώντων και τεθνεώτων, τα δε τεσσαρακοστά, κατά τον παλαιόν τύπον. Ούτω γαρ και Μωυσήν ο λαός επένθησεν. Τινές δε λέγουν ότι τα μεν τρίτα γίνονται εις καθαρισμόν του τριμερούς της ψυχής, τα δε έννατα εις καθαρισμόν των πέντε του σώματος αισθήσεων και του γονίμου φυσικού, και μεταβατικού, τα δε τεσσαρακοστά εις καθαρισμόν των εν τω σώματι τεσσάρων στοιχείων, από τα οποία καθ' ένα υπηρέτησεν εις την παράβασιν των δέκα εντολών, τετράκις δε τα δέκα, κάμνουν τεσσαράκοντα». (Πηδάλιον, Εν Αθήναις 1886, σελ. 221)

ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΝ

Ότι οι λειτουργίες και οι αγαθοεργίες τους ωφελούν

1. Τα νόστιμα και ακριβά φαγητά όταν προσφέρονται συχνά, όχι μόνο τους πεινασμένους προκαλούν να φάνε, αλλά και τους χορτάτους. Το ίδιο και τα γλυκόπιοτα ποτά όχι μόνο τους διψασμένους τραβάνε, αλλά και όσους έχουν πιει. Αλλά και με τους φιλόπλουτους παρόμοια συμβαίνουν, αφού όταν αποκτήσουν πλούτο ανεβαίνει η αγάπη τους προς αυτόν και αγωνίζονται καθημερινά να τον επαυξήσουν.

Λοιπόν και σας τίμια μέλη της εκκλησίας, ιερείς και πατέρες, αδελφοί και μητέρες και τέκνα αγαπητά, δεν σας ανάγκασε η στέρηση των θείων λόγων, ούτε η δίψα για τα ιερά μαθήματα και τη θεόπνευστη γνώση να τρέξετε στο λόγο που τώρα σας προσφέρεται, αλλά θεοχαρίτωτη επιθυμία που σας οδηγεί ψηλότερα σε δύναμη και χάρη πνευματική. Γιατί αυτό που έχει λείψει στους τελείους βρέθηκε από νεόφυτο, αυτό που δεν πρόσεξαν οι σοφοί φανερώθηκε σε αγράμματους, αυτό που ξέφυγε από τους δασκάλους ήρθε και φώτισε μαθητές. Για μας ούτε αυτό μπορώ να τολμήσω να το πω, αλλά αφού μαζέψουμε τις ρόγες που έμειναν στο αμπέλι μετά τον τρύγο, και τα στάχυα που λόγω της πληθώρας έμειναν στο χωράφι και γενικώς κάθε καρπό που εγκαταλείφθηκε πάνω στα δένδρα μετά τη συγκομιδή, με αυτά, επαναλαμβάνω, τα εφόδια θα φιλέψουμε όσους θέλουν, και πάντα με τη βοήθεια του Χριστού του αληθινού βοηθού Θεού που επιβεβαιώνει το λόγο με έργα και αποδείξεις.

2. Το κούφιο και άδειο από κάθε καλό και αγαπητό στο Θεό πράγμα και από κάθε θεοφιλή σκέψη φίδι, ο πατημένος κάτω από το πέλμα εχθρός, που κτυπιέται από τη φιλαδελφία, που κομματιάζεται από την πίστη, που νεκρώνεται από την ελπίδα, που ταράζεται από τη συμπάθεια, το παράνομο αυτό φίδι επέπεσε με τρόπο παράνομο και άθεσμο πάνω σε κάποιους και τους φύτεψε την ιδέα ότι τάχα όλα τα αγαπητά στον Θεό έργα σε τίποτε δεν ωφελούν τους πεθαμένους. Υπενθυμίζει μάλιστα τα χωρία: «Τους απέκλεισε ο Θεός απ' αυτά» (Ιώβ 3, 23), και «Ο καθένας θα αποκομίσει ανάλογα με όσα με το σώμα του έπραξε, είτε καλό είτε κακό» (Β' Κορ. 5, 10), και «Ποιος θα σε δοξολογήση στον άδη;» (Ψαλμ. 6, 6), και «Συ θα πλήρωσης στον καθένα ανάλογα με τα έργα του» (Ψαλμ. 61, 13), ή το «Ό,τι έσπειρε ο καθένας αυτό και θα θερίση» (Γαλ. 6, 7).

Αλλά θα τους πούμε: Σοφοί εσείς, ερευνήστε και μάθετε ότι είναι μεγάλος ο φόβος από τον Δεσπότη των όλων Θεό, αλλά πιο πολύ υπερέχει η αγαθότητά του. Και οι απειλές είναι φοβερές, αλλ' η φιλανθρωπία του αφάνταστα πιο μεγάλη. Τρομακτικές είναι και οι καταδίκες, αλλά λόγια δεν βρίσκονται για την καλωσύνη του.

3. Ακούστε τι λέει η θεία Γραφή: Πως ο Ιούδας ο Μακκαβαίος στη Σιών την πόλη του μεγάλου βασιλέως, όταν είδε το λαό του θανατωμένο από τους εχθρούς, και αφού ερευνώντας βρήκε ανάμεσά τους είδωλα, αμέσως πρόσφερε με κάθε ευλάβεια και αγάπη θυσία καθαρτική για τον καθένα απ' αυτούς στον έτοιμο για ευσπλαχνία Κύριο. Και γι' αυτή του την πράξη τον θαυμάζει και τον επαινεί η Γραφή. Αλλά και οι θείοι Απόστολοι, οι αυτόπτες μάρτυρες του Λόγου, που σαγήνευσαν τον κόσμο, καθόρισαν να γίνεται κατά τη θεία λειτουργία μνημόνευση των πιστών νεκρών. Αυτή την παράδοση χωρίς καμμιά αντίρρηση την κρατεί η απλωμένη στα πέρατα του κόσμου Εκκλησία του Χριστού και Θεού σταθερά από τότε μέχρι σήμερα και μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Οπωσδήποτε όχι αλόγιστα το καθιέρωσαν, ούτε άδικα και τυχαία. Γιατί τίποτε ανώφελο δεν παρέλαβε η αλάθητη θρησκεία των χριστιανών, αλλά όλα όσα κρατεί στους αιώνες σταθερά είναι και χρήσιμα και αρέσουν στο Θεό και βοηθούν στη σωτηρία.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

4. Ακόμα είπε ο Διονύσιος, αυτός που γνώρισε τα ουράνια, στη μυστική του θεωρία για τους κεκοιμημένους τα παρακάτω: «Οι προσευχές των αγίων και σ' αυτή τη ζωή, αλλά πολύ περισσότερο στη μετά θάνατο, επιδρούν σ' αυτούς που είναι άξιοι προσευχών, δηλ. στους πιστούς».

Και υστέρα από λίγο: «Ο θείος ιεράρχης, ο διδάσκαλος της θεαρχικής δικαίωσης ποτέ δε ζητούσε όσα δεν ήταν αρεστά στο Θεό και τα οποία του είχε υποσχεθή ότι θα του τα δώση με θεϊκό τρόπο. Για τον λόγο αυτόν και δεν τα εύχεται στους ανίερους δηλ. τους αβάπτιστους»... «Λοιπόν ο θείος ιεράρχης ζητάει όσα αρέσουν στο Θεό και θα δωρηθούν οπωσδήποτε»... «Η ευχή της αγαθότητος του Θεού ζητάει να συγχωρεθούν όλα τα πταίσματα των κεκοιμημένων που έγιναν από την ανθρώπινη αδυναμία, και να τοποθετηθούν στη χώρα των ζώντων, στους κόλπους του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, απ' όπου έχει φυγαδευθεί ο πόνος, το δάκρυ και ο στεναγμός. Και να παραβλέψη η θεαρχική εξουσία τις αμαρτίες που έκανε ο νεκρός από ανθρώπινη αδυναμία, αφού, όπως λέει η Γραφή, «κανένας δεν είναι καθαρός από αμαρτία»».

Βλέπεις, εσύ που αντιλέγεις, πώς βεβαιώνει ότι ωφελούν οι προσευχές εκείνους που αναχώρησαν με την ελπίδα στο Θεό;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

5.Μετά τον Διονύσιο να ο συνώνυμος με τη θεολογία ο Γρηγόριος τι γράφει για τη μητέρα του στον επιτάφιο λόγο του αδελφού του Καισαρίου: «Ακούσθηκε κήρυγμα αξιοπρόσεκτο και ελαφρώνεται ο πόνος της μητέρας από την καλή και σύμφωνη με το θείο νόμο υπόσχεση, ότι θα τα δώσει όλα για το παιδί ως δώρο του επιτάφιο»... «Όσα εξαρτώνται από μας τα κάναμε. Όμως και άλλα θα δώσουμε και θα προσφέρουμε τις ετήσιες τιμές και μνημόσυνα, εάν βεβαίως μείνουμε στη ζωή».

Βλέπεις ότι βεβαιώνει και χαρακτηρίζει καλές και θείες τις προσφορές που κάνουμε για κείνους που αναχώρησαν προς τον Κύριο και αποδέχεται τα ετήσια μνημόσυνα;

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

6.Ύστερα ο αληθινά Χρυσόστομος ο συνώνυμος με το χρυσό Ιωάννης, ο δάσκαλος της φιλοπτωχίας και της μετανοίας στην θεοφώτιστη ερμηνεία στις προς Φιλιππησίους και Γαλάτας επιστολές γράφει: «Εάν οι ειδωλολάτρες μαζί με τους νεκρούς καίνε και τα πράγματά τους, πολύ περισσότερο εσύ ο πιστός πρέπει να συνοδεύσης μαζί με τον πιστό και όσα του ανήκουν, όχι βεβαίως για να γίνουν στάχτη όπως στους εθνικούς, αλλά για να τον δοξάσεις περισσότερο. Και εάν ο νεκρός είναι αμαρτωλός για να γλυτώσει από τις αμαρτίες του, εάν δε είναι δίκαιος για να αυξηθή ο μισθός και ανταμοιβή του».

Και αλλού γράφει: «Ας σοφισθούμε κάποια ωφέλεια να προσφέρουμε σ' αυτούς που έφυγαν. Ας τους βοηθήσουμε όσο είναι δυνατό. Μιλάω για τις ελεημοσύνες και τις προσφορές που πραγματικά αυτές τους εξασφαλίζουν μεγάλη βελτίωση, κέρδος και ωφέλεια. Γιατί αυτά ούτε νομοθετήθηκαν ούτε παραδόθηκαν στην Εκκλησία του Θεού από τους σοφούς μαθητές του έτσι άσκοπα και τυχαία. Δεν θα μας παρέδιδαν δηλαδή να εύχεται ο ιερέας για τους κεκοιμημένους, εάν δεν γνώριζαν ότι αυτά τους ωφελούν και τους εξασφαλίζουν κέρδος».

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

7. Έπειτα μαζί με αυτούς και ο πάνσοφος Γρηγόριος Νύσσης έτσι γράφει: «Τίποτα δεν παραδόθηκε έτσι ασυλλογίστως και ανωφελώς από τους κήρυκες και μαθητές του Χριστού και κρατήθηκε σ' όλη την Εκκλησία. Το να μνημονεύουμε κατά την ώρα της ολόφωτης μυσταγωγίας όσους κοιμήθηκαν με σωστή την πίστη τους είναι και ωφέλιμο στο νεκρό και αρεστό στο Θεό».

8. Γιατί το. «Εσύ θα αποδώσης στον καθένα ανάλογα με τα έργα του» και το. «Ο καθένας θα θερίσει ό,τι έσπειρε» και τα άλλα παρόμοια, λέχθηκαν οπωσδήποτε για την δευτέρα παρουσία του Κυρίου και για την κρίση που θα κάνει τότε και για το τέλος αυτού του κόσμου. Τότε βεβαίως δεν είναι καιρός για καμμιά βοήθεια και κάθε παράκληση και ικεσία πηγαίνει χαμένη. Όταν διαλυθεί το πανηγύρι δεν υπάρχουν εμπορεύσιμα πράγματα. Τότε πού θα είναι οι πτωχοί; Πού οι ιερείς να τελέσουν λατρεία; Πού οι ψαλμωδίες; Πού οι ευεργεσίες και οι αγαθοεργίες; Έτσι προτού φτάσει εκείνη η ώρα ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον και ας προσφέρουμε στο φιλάδελφο και φιλάνθρωπο και φιλόψυχο Θεό την φιλαδελφία μας. Γιατί δέχεται ευχαρίστως όσα προσφέρουμε και για όσους δεν πρόλαβαν, και έτσι να το πούμε, για όσους έφυγαν απροετοίμαστοι, και τα λογαριάζει σαν να ήταν έργα και προσφορές που έγιναν απ' αυτούς. Θέλει ο φιλάνθρωπος Κύριος να του ζητάνε και να δίνει τα αιτούμενα που είναι για σωτηρία, και μάλιστα υποτάσσεται ολοκληρωτικά στην περίπτωση που κάποιος δεν αγωνίζεται μόνο για τη δική του ψυχή, αλλ' ενδιαφέρεται να προσφέρει κάτι και στον πλησίον του. Στην περίπτωση αυτή γίνεται μιμητής του Θεού ο άνθρωπος και τις δωρεές των άλλων τις ζητάει σαν δικές του χάρες και έτσι εξασφαλίζει την προϋπόθεση της τέλειας αγάπης, κερδίζει τον μακαρισμό για τους ελεήμονες και ωφελεί πάρα πολύ τη δική του ψυχή.

ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ

9.Γιατί όμως θεωρείται το πράγμα τόσο δύσκολο; Μήπως την Φαλκονίλλα μετά το θάνατό της δεν την έσωσε η πρωτομάρτυς; Αλλά πιθανόν να ισχυρισθής ότι αυτή με την αξία της ως πρωτομάρτυς την έσωσε και έπρεπε να ακουσθή η προσευχή της. Κι εγώ σου λέγω πάνω σ' αυτό: Σύμφωνοι. Εκεί ήταν η πρωτομάρτυς. Πρόσεξε όμως για ποιον έγινε η παράκληση! Έγινε για μια ειδωλολάτρισσα, που υπηρετούσε έναν καθαρά ανίερο και ξένο κύριο. Εδώ ένας πιστός απευθύνεται στον ίδιο Κύριο για χάρη άλλου πιστού. Βάλτα κοντά αυτά και σύγκρινέ τα και θα σου φύγει κάθε αμφιβολία.

ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ

10.Ας πάμε απ' αυτά σε άλλα παρόμοια και ισοδύναμα. Και παραπέμπω στο βιβλίο του Παλλαδίου που έστειλε στο Λαύσο, όπου είναι γραμμένα με ακρίβεια τα θαύματα του μεγάλου και θαυματουργού Μακαρίου, ότι δηλ. ρωτώντας κάποιο κρανίο έμαθε όλα τα σχετικά με όσους είχαν πεθάνει. Και κοντά στα άλλα ρώτησε: Δεν βρίσκετε λοιπόν καμμιά παρηγοριά; (Το ρώτησε αυτό γιατί ο άγιος συνήθιζε να προσεύχεται για τους κεκοιμημένους και επιθυμούσε να βεβαιωθή ότι γίνονται πραγματικά προς όφελός τους). Ο φιλόψυχος Κύριος για να ικανοποίηση τον πιστό του υπηρέτη και να τον πληροφόρηση επέτρεψε στο ξερό κρανίο να μιλήση και να πη την αλήθεια. Όταν, λέει, προσφέρης τις δεήσεις για τους νεκρούς τότε αισθανόμαστε μια μικρή ανακούφιση.

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

11. Κάποιος άλλος από τους θεοφόρους πατέρες, είχε μαθητή με άτακτη ζωή. Όταν τελείωσε την ζωή του απερίσκεπτα, φανέρωσε ο φιλεύσπλαχνος Κύριος στον γέροντα, που τον παρακαλούσε θερμά, ότι θα τον κάψει στη φωτιά μέχρι το λαιμό, όπως τον πλούσιο της παραβολής του Λαζάρου. Τότε ο άγιος άρχισε να παρακαλή θερμά και με δάκρυα τον Θεό. Ο Θεός κάμφθηκε και του αποκάλυψε ότι θα τον έχει στη φωτιά μέχρι τη ζώνη. Και πάλι ο γέροντας παρακάλεσε με πολύ κόπο και αγωνία και ο Θεός του έδειξε σε οπτασία ότι τον απάλλαξε τελείως από τη φωτιά της κολάσεως.

12. Αλλά ποιος μπορεί με τη σειρά να διηγηθή όλες τις μαρτυρίες που υπάρχουν σκόρπιες στους βίους των αγίων, από τις οποίες φαίνεται ότι οι προσευχές, οι λειτουργίες και οι ελεημοσύνες που γίνονται για τους νεκρούς πολύ τους βοηθάνε και τους ωφελούν; Γιατί τίποτε δεν χάνεται τελείως από όσα δανείσθηκαν στον Θεό, αλλ' ανταποδίδονται απ' αυτόν πολύ πιο επαυξημένα.

13. Όσο για το λόγο του προφήτου ότι «στον άδη ποιος θα σε δοξολογήση;» είπαμε πιο πάνω ότι, ναι μεν οι απειλές του εξουσιαστού Θεού είναι φοβερές, αλλά τελικώς τις κατανικάει η ανεκδιήγητη φιλανθρωπία του. Εξ άλλου και μετά από το λόγο αυτόν του προφήτου έγινε μετάνοια στον άδη. Εννοώ τη μετάνοια εκείνων που πίστεψαν εκεί όταν κατέβηκε κοντά τους ο Δεσπότης. Αλλά κι εκεί δεν τους έσωσε όλους ο ζωοδότης Κύριος, παρά μόνον, όπως λέχθηκε, όσους πίστεψαν.

Μερικοί λένε ότι έσωσε όσους πίστεψαν πριν πεθάνουν, όπως οι πατέρες και προφήτες, οι κριτές και οι βασιλείς με τους τοπάρχες και κάποιοι άλλοι από τους Εβραίους, λίγοι και γνωστοί σε όλους. Αντιλέγομε όμως σ' όσους υποστηρίζουν αυτό: Ότι δεν είναι δώρο ούτε παράδοξο και θαυμαστό το να σώσει ο Χριστός όσους πίστεψαν. Είναι δίκαιος κριτής και όποιος πιστεύει σ' αυτόν δεν χάνεται. Έτσι έπρεπε να σωθούν και ν' απαλλαγούν από τα δεσμά όλοι αυτοί όταν κατέβηκε ο Θεός και Δεσπότης στον άδη. Και αυτό το φρόντισε ο ίδιος ο Κύριος. Νομίζω όμως ότι εκείνοι που σώθηκαν μόνο από τη φιλανθρωπία του ήταν όσοι είχαν καθαρή ζωή και τελούσαν κάθε καλή πράξη. Και ενώ ζούσαν με λιτότητα, εγκράτεια και σωφροσύνη, δεν κατόρθωσαν να φθάσουν σε καθαρή θεϊκή πίστη, ούτε ασκήθηκαν σ' αυτήν και έμειναν τελείως αδίδακτοι. Αυτούς, ο Δεσπότης που τους φροντίζει όλους, τους τράβηξε, τους σαγήνεψε με τα θεία του δίκτυα. Τους έκανε να τον πιστέψουν και τους φώτισε με τις θεϊκές του ακτίνες δείχνοντάς τους το αληθινό φως. Δεν το βαστούσε η καρδιά του, αυτός που είναι από μόνος του αγαθός, να πάνε χαμένοι οι κόποι τους, γιατί είχαν πράγματι κουραστική ζωή και περιορισμένη όσο δε λέγεται. Νίκησαν τα πάθη τους, αρνήθηκαν τις ηδονές και εμπράκτως έδειξαν την ακτημοσύνη και την εγκράτεια μαζί με την αγρυπνία και κάθε καλή πράξη. Όχι με ευσέβεια, αλλά σίγουρα πέρασαν τη ζωή τους νομίζοντας ότι τηρούν σωστά την παλιά υπόσχεση, αλλά ήταν λάθος.

Υπάρχουν και μερικοί που προσέγγισαν κάπως το μεγαλείο της παντοδύναμης Τριάδος. Μερικοί προφήτευσαν την σάρκωση του Λόγου, τα σεπτά πάθη και την ανάσταση. Άλλοι μίλησαν για την παρθενική γέννηση αποκαλύπτοντας και το όνομά της: Μαρία είναι το όνομα της κόρης. Μερικοί ανέφεραν τις θαυματουργίες του Κυρίου στους νεκρούς, τους τυφλούς, μουγγούς, λεπρούς, κωφούς, παραλύτους, δαιμονισμένους, κτλ. τον περίπατο πάνω στη θάλασσα, τον πολλαπλασιασμό των άρτων και ψαριών, την μετατροπή του νερού σε κρασί. Προφήτευσαν τη θεραπεία της αιμορροούσας και της συγκύπτουσας και πολλές άλλες.

Αυτούς η δύναμη του Λόγου δε θα τους άφηνε να χαθούν, ούτε θα έμεναν απλήρωτοι οι κόποι τους, γιατί ούτε ο χρόνος που διατέθηκε γι' αυτά θα πάει χαμένος, ίσα - ίσα που επιστρέφεται πολλαπλάσιος σ' αυτούς που έζησαν δίκαια.

Αντίθετα όσοι έζησαν με αισχρότητα και δεν έπραξαν κανένα καλό και επειδή είναι χωρίς σπόρο, και βρίσκονται και στη ζωή και στα λόγια και στην πίστη σε πλάνη, και δεν τους πότισε η ουράνια βροχή, δεν μπόρεσαν να καρποφορήσουν. Σπόρο δεν είχαν, όταν ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης δεν άνθισαν και δεν καρποφόρησαν, αυτούς ο Χριστός δεν τους ωφελεί καθόλου. Δεν τους ανάστησε, όπως νομίζω, γιατί δεν επιδέχονταν σωτηρία. Εξ άλλου ούτε πίστεψαν σ' αυτόν, γιατί χάλασαν το νου τους και τους σκότισε τα νοερά μάτια ο πρώτος δράκος (ο διάβολος) τον οποίον εξ αρχής λάτρευσαν. Έτσι ώστε, φυσικά, ενώ έβλεπαν δεν κατανοούσαν και ενώ άκουγαν δεν καταλάβαιναν καθόλου (Λουκ. 8, 10). Αντίθετα όλοι οι άλλοι, όσοι είχαν σπόρο, όταν φάνηκε ο ήλιος βλάστησαν και όταν έπεσε η βροχή έβγαλαν καρπό.

Να που μας ανέβασε ο λόγος να λύσουμε με τη βοήθεια του Θεού κάποια πράγματα που ήταν σκοτεινά. Και αυτό όχι με τρόπο κατηγορηματικό, γιατί είμαι ανάξιος, αλλά συμπερασματικά από την αγάπη προς τους αδελφούς. Αυτούς, όπως νομίζω, τους έσωσε ο Χριστός στον άδη.

14. Με τη συνεργεία του Χριστού αποδείχθηκε ότι στον άδη έγινε μετάνοια. Αυτό δε σημαίνει ότι καταργούμε την προφητεία, όχι ποτέ. Απλώς θέλουμε να δείξουμε ότι ο πανάγαθος Κύριος νικιέται από την αγάπη του στον άνθρωπο. Το ίδιο έγινε και με το λόγο. «η Νινευΐ θα καταστραφή» (Ιωνάς 3, 4), που όμως δεν καταστράφηκε, γιατί νίκησε η αγαθότητα τη δίκαιη κρίση του Θεού. Και στον Εζεκία: «τακτοποίησε τα του οίκου σου γιατί θα πεθάνης και δε θα ζήσεις» (Δ' Βασ. 20, 1) και όμως δεν πέθανε. Και στον Αχαάβ του διαμήνυσε. «θα προκαλέσω δεινά», αλλά δεν τα προκάλεσε, και είπε «είδες πως συγκινήθηκε ο Αχαάβ» (Γ' Βασ. 20, 21). Πάλι δηλ. νίκησε η αγαθότητα την απόφαση, όπως εξάλλου γίνεται σε πολλές άλλες περιπτώσεις και θα γίνεται μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, μέχρι που θα ρθη το τέλος του πανηγυριού και δεν θα υπάρχη καιρός για βοήθεια, αλλά θα είναι μόνος ο άνθρωπος και το φορτίο του. Ενώ τώρα είναι καιρός. Είναι καιρός για εργασία, καιρός συναλλαγής, καιρός προσπάθειας, κόπου και μόχθου. Και μακάριος όποιος δεν απέκαμε και δεν κουράσθηκε να ελπίζει. Πιο μακάριος όμως είναι όποιος αγωνίσθηκε και για τον εαυτό του και για τον πλησίον του.

15. Γιατί αυτό, δηλ. το να τρέχει κανείς σε βοήθεια του πλησίον, κατευχαριστεί και χαροποιεί το φιλεύσπλαχνο Θεό. Ο φιλάνθρωπος το επιδιώκει αυτό και το θέλει γιατί μας δίδεται η δυνατότητα να αλληλοευεργετούμαστε τόσο εδώ όσο και μετά θάνατο. Γιατί αν αυτό δεν το ήθελε και δεν ήταν σωστό στα μάτια του δεν θα μας έδινε το δικαίωμα να μνημονεύουμε τους πεθαμένους στη θεία λειτουργία, να κάνουμε τα μνημόσυνα και τις άλλες τελετές στις τρεις ημέρες, στις εννέα, στις σαράντα, στο χρόνο. Πρακτική την οποία αποδέχεται στο σύνολό της η καθολική και αποστολική Εκκλησία και εφαρμόζει ο πιστός λαός του Θεού χωρίς καμμιά επιφύλαξη ή αμφισβήτηση. Αλλιώς, αν δηλ. αυτά ήταν μια κοροϊδία χωρίς κανένα όφελος, σε κάποιον από τους θεοφόρους αγίους πατέρες και πατριάρχες θα ερχόταν η φώτιση να σταματήσει την πλάνη. Κανένας όμως ούτε καν δοκίμασε ποτέ να τα εξαλείψει. Και επί πλέον μάλιστα τα επικύρωσαν με την καθημερινή πράξη, τα επαυξήσανε και προσθέσανε και καινούργια στοιχεία.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ

16. Καιρός όμως να θυμηθούμε και άλλες ιστορίες. Λοιπόν ο Γρηγόριος ο Διάλογος, ο της παλαιάς Ρώμης επίσκοπος, ξακουστός, και έτσι τον ξέρουν όλοι, ως άνδρα άγιο και σοφό, που όταν λειτουργούσε ήταν πάντα μαζί του και ένας άγγελος συλλειτουργός του, λένε, ότι ενώ περπατούσε στο δρόμο σταμάτησε την πορεία του για να προσευχηθή στον Κύριο να συγχωρήσει τις αμαρτίες του βασιλέως Τραϊανού. Του ήρθε τότε ουράνια φωνή που του είπε: «Άκουσα την προσευχή σου και δίνω συγχώρηση στον Τραϊανό. Εσύ όμως να σταματήσης να προσφέρης προσευχές για τους ασεβείς». Ότι αυτό είναι αλήθεια το βεβαιώνει ολόκληρη η Ανατολή και η Δύση. Βλέπεις που αυτό είναι ανώτερο από την περίπτωση της Φαλκονίλλας! Γιατί εκείνη στο κάτω κάτω δεν έκανε κακό σε κανέναν, ενώ αυτός έγινε αιτία πικρού θανάτου πολλών μαρτύρων.

17. Κύριε και Δέσποτα, είσαι θαυμαστός και αξιοθαύμαστα τα έργα σου και δοξολογούμε τη μεγάλη σου ευσπλαχνία, γιατί γέρνεις προς την φιλανθρωπία, παρέχεις ευκαιρίες στους δούλους σου και για τη φιλανθρωπία και για την ακλόνητη πίστη και ελπίδα σε σένα. Και ακόμα με τους υπηρέτες σου μας έμαθες να κάνουμε κι εμείς αγαθοεργίες ο ένας στον άλλον, να προσφέρουμε διάφορες θυσίες και να κάνουμε προσφορές, να στέλνουμε ύμνους, ψαλμωδίες και προσευχές, όχι τυχαία και μάταια. Γιατί εσύ είσαι αμετακίνητος και πλούσιος δοτήρας πολλαπλάσιας ανταπόδοσης σ' όλους όσους κάτι προσφέρουν για τη δόξα σου, και γενικά τίποτε δεν είναι χωρίς όφελος από όσα γίνονται στο όνομά σου.

18. Δεν πρέπει να περάσει από το μυαλό κανενός, αδελφοί και πατέρες, ότι αυτά που προσφέρονται με πίστη στο Θεό δεν φέρνουν πίσω πλούσια την ανταμοιβή τόσο σε εκείνον που προσφέρει, όσο και σε εκείνον για τον οποίο προσφέρονται. Παράδειγμα εκείνος που θα αλείψη κάποιον άρρωστο με μύρο ή αγιασμένο λάδι. Πρώτα δέχεται ο ίδιος τη χρίση και στη συνέχεια χρίει τον άρρωστο. Έτσι αυτός που τρέχει για τη σωτηρία του πλησίον πρώτα ωφελεί τον εαυτό του και μετά τον πλησίον. Ο Θεός δεν είναι άδικος, για να ξεχνάει το έργο που γίνεται.

ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

19. Ο Μέγας Αθανάσιος στον ωραιότατο λόγο του για τους κοιμηθέντας γράφει: «Μη αρνείσαι να προσφέρης λάδι και να ανάβης κεριά στον τάφο του, επικαλούμενος Χριστόν τον Θεόν, και αν ακόμα ο κοιμηθείς τελείωσε ευσεβώς τη ζωή του και τοποθετήθηκε στον ουρανό. Γιατί αυτά είναι ευπρόσδεκτα από το Θεό και προσκομίζουν μεγάλη την ανταπόδοσή του, γιατί το λάδι και το κερί είναι θυσία και η θεία λειτουργία είναι εξιλέωση. Η δε αγαθοεργία φέρνει τελικά προσαύξηση σε κάθε αγαθή ανταπόδοση. Ο σκοπός του προσφέροντος για την ψυχή κοιμηθέντος είναι ίδιος με τα όσα κάνει όποιος έχει μικρό παιδί άρρωστο και αδύναμο, για το οποίο προσφέρει στον ιερό ναό κεριά, θυμίαμα και λάδι με πίστη και τα χαρίζει όλα για το παιδί του. Τα κρατάει και τα προσφέρει με τα χέρια του σαν να τα κρατάει και να τα προσφέρη το ίδιο το παιδί, ακριβώς δηλ. όπως γίνεται όταν στο βάπτισμα αποκηρύσσεται ο σατανάς από τον ανάδοχο για λογαριασμό του νηπίου. Παρομοίως πρέπει να θεωρείται και όποιος πέθανε πιστός στον Κύριο, ότι κρατάει και προσφέρει τα κεριά και το λάδι, και όλα όσα προσφέρονται για τη λύτρωσή του. Έτσι με τη χάρη του Θεού η προσπάθεια που γίνεται με πίστη δε θα πάει χαμένη. Να είστε σίγουροι ότι οι θείοι απόστολοι και οι θεοδίδακτοι διδάσκαλοι και οι θεόπνευστοι πατέρες, αφού πρώτα ενώθηκαν με το θείο και φωτίσθηκαν καθόρισαν με τρόπο θεάρεστο τις λειτουργίες, τις προσευχές και τις ψαλμωδίες, που γίνονται κάθε χρόνο στη μνήμη εκείνων πού πέθαναν. Και όλα αυτά μέχρι σήμερα, πάντα με τη χάρη του φιλανθρώπου Θεού, αυξάνονται και συμπληρώνονται σ' όλα τα σημεία του ορίζοντος για να δοξάζεται και να εξυμνείται ο Κύριος των κυρίων και Βασιλεύς των βασιλευόντων».

20. Αλλά έρχεται ο αντίθετος και λέει: «Ετσι έχουν τα πράγματα θα σωθούν όλοι και κανείς δε θα χαθή».

Μακάρι να συμβή αυτό. Αυτό είναι που επιθυμεί, που επιδιώκει, που θέλει, και αυτό είναι που ευχαριστεί τον πανάγαθο Κύριο, να μη στερηθή κανένας τις δωρεές του. Σάμπως τα βραβεία και τα στεφάνια τα ετοίμασε για τους αγγέλους; Γι' αυτούς ήρθε από τον ουρανό και πήρε σάρκα από την Παρθένο, έγινε άνθρωπος και έπαθε; Στους αγγέλους πάλι θα πη «ελάτε ευλογημένοι του πατέρα μου να κληρονομήσετε την ετοιμασμένη βασιλεία»; (Ματθ. 25, 34). Δεν μπορεί να υπάρχη άλλη γνώμη. Αυτός που έπαθε για τον άνθρωπο, για τον άνθρωπο ετοίμασε και τα βραβεία. Εξ άλλου ποιος καλεί φίλους και δεν χαίρεται να του έρθουν όλοι και να χαρούν μαζί του; Γιατί για ποιον έκανε τις ετοιμασίες; Αν αυτό το θέλουμε εμείς φανταστείτε πόσο περισσότερο το θέλει ο μεγαλόδωρος και από τη φύση του πανάγαθος και φιλάνθρωπος Θεός, που χαίρεται περισσότερο μοιράζοντας και παρέχοντας δώρα, από όσο χαίρεται εκείνος που τα λαμβάνει.

21.Όσοι αμφισβητούν τα παραπάνω να προσέξουν. Τον κάθε άνθρωπο που φρόντισε και έκανε έστω μικρά ζύμη από αρετές και δεν πρόλαβε να τη μεταβάλη σε άρτο, ήθελε σίγουρα, ήταν στην επιθυμία του, αλλά είτε από αμέλεια, είτε από τεμπελιά, είτε από ατολμία, είτε από αναβολή, σήμερα - αύριο, και τον πρόλαβε και τον θέρισε ο θάνατος απρόσμενα, χωρίς να το περιμένη, αυτόν δεν πρόκειται να τον λησμονήσει ο δίκαιος Κριτής και Δεσπότης. Στην περίπτωση αυτή θα παρακίνηση, μετά το θάνατό του, τους δικούς του φίλους και συγγενείς και θα συγκίνηση τις ψυχές τους για να τον βοηθήσουν. Τότε αυτοί παρακινημένοι από το Θεό, που θα τους ανάψει τις ψυχές να αγαπήσουν, αυτοί θα τρέξουν να καλύψουν το κενό εκείνου που πέθανε.

Και αντιθέτως για εκείνον που έζησε μέσα στην αμαρτία, σε μια ζωή γεμάτη με αγκάθια και βρωμιές, που δεν άκουσε ποτέ τη φωνή της συνειδήσεώς του, που κυλιόταν χωρίς φόβο και ντροπή στις δυσωδίες των ηδονών με μόνη φροντίδα να ικανοποιή τις ορέξεις της σαρκός του, με κανένα ενδιαφέρον για την ψυχή, με φρόνημα καθαρά σαρκικό και κοσμικό, σ' αυτόν, όταν έρθη η ώρα του θανάτου, κανένας δε θα δώση χέρι βοηθείας. Όλα θα εξελιχθούν έτσι ώστε να μη τον βοηθήση ούτε η γυναίκα του, ούτε τα παιδιά του, ούτε οι φίλοι του και συγγενείς, ούτε κανένας αφού ο Θεός δεν τον έχει μετρημένο με τους δικούς του.

22.Εύχομαι, αν είναι δυνατόν, να με βοηθήσουν οι φίλοι μου να μην αφήσω κανένα υστέρημα. Εάν όμως φτάσω στο τέλος χωρίς να είμαι έτοιμος και ως άνθρωπος αφήσω κανένα υστέρημα, παρακαλώ τον Κύριο να συγκίνηση τις ψυχές των φίλων και συγγενών, να ζεστάνει τις καρδιές τους για να με βοηθήσουν μετά το θάνατό μου με έργα αρεστά στο Θεό. Κύριε, Θεέ των θαυμάτων και βοηθέ των απόρων σε ικετεύω, την ώρα εκείνη να μη βρεθώ με κανένα υστέρημα, σε τίποτε λειψός τόσο εγώ όσο και όσοι πιστεύουν σε σένα.

Αλλά ας ακούσομε τί λέει, τί διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος, που τον ανέφερα και νωρίτερα: «Εάν δεν πρόλαβες να ρυθμίσεις όλα τα ζητήματα της ψυχής όσο ζούσες, τότε φρόντισε, έστω και στα τελευταία σου, να αφήσης εντολή στους δικούς σου να σου στείλουν όλα τα δικά σου μαζί σου και να σε βοηθήσουν. Εννοώ βεβαίως τις ελεημοσύνες και τις προσφορές. Έτσι θα μαλακώσεις τον Λυτρωτή απέναντί σου, αφού με αυτά ευχαριστιέται και τα δέχεται».

Και αλλού γράφει ο ίδιος: «Στη διαθήκη σου βάλε να σε κληρονομήση μαζί με τα παιδιά σου και ο Δεσπότης Χριστός. Βάλε στο χαρτί και το όνομα του Κριτή και μη παραλείπης τους φτωχούς. Και εγώ εγγυώμαι γι αυτούς. Αυτό δεν σημαίνει πως έχετε το δικαίωμα να δικαιολογείσθε για να μην κάνετε ελεημοσύνες όσο είστε ζωντανοί, δεν είναι αφορμή για να αφήνετε τις ελεημοσύνες για μετά το θάνατο. Μια τέτοια σκέψη είναι εντελώς απαράδεκτη, ντροπιαστική και ξένη από το θέλημα του Θεού. Ίσα-ίσα είναι πολύ καλό και πολύ αρεστό στο Θεό και καλοδεχούμενο απ' αυτόν να στολίζη ο κάθε θεοσεβής και θεοφοβούμενος χριστιανός τον εαυτό του με όλες τις αγαθοεργίες. Να απομακρύνεται από κάθε ακαθαρσία πνευματική. Να ακολουθεί τις φωτεινές εντολές του Θεού για να μπορή να του πη θαρρετά, όταν θα βρεθή μπροστά του, «η καρδιά μου είναι έτοιμη, Θεέ μου, η καρδιά μου είναι έτοιμη» (Ψαλμ. 107, 2). Και έτσι ετοιμασμένος να μπόρεση να υποδεχθή τους αγγέλους που κατεβαίνουν να τον παραλάβουν».

Αυτό όμως λίγοι το κάμνουν και το πετυχαίνουν, κατά το λόγιο: «λίγοι είναι αυτοί που σώζονται» (Λουκ. 13, 23). Βεβαίως αυτό δεν το είπε τυχαία η Σοφία του Θεού, αλλά με κάποιο, θα έλεγα, παράπονο ότι «λίγοι είναι όσοι σώζονται». Πράγματι γνωρίζομε ότι πολύ δύσκολο να βρεθούν σ' αυτή την κατηγορία άνθρωποι. Αναγκαστικά λοιπόν πηγαίνομε στη δεύτερη κατηγορία, σύμφωνα με τη διδασκαλία των αποστόλων και των πατέρων. Ώστε οι κεκοιμημένοι, με τη βοήθεια του Θεού, να ωφελούνται. Η φιλανθρωπία να αυξάνεται. Να επιβεβαιώνεται η ελπίδα της αναστάσεως. Να δυναμώνη η προσευχή στον Θεό. Να πυκνώνη το εκκλησίασμα στους ιερούς ναούς και να είναι πιο θερμό. Και να παίρνη όλο και πιο μεγάλες διαστάσεις η αγαθοεργία προς τους φτωχούς.

23-24. Δείτε με πόσους τρόπους η υπόθεση γίνεται επικερδής και ωφέλιμη και από πόσα επιβεβαιώνεται η βοήθεια προς τους κεκοιμημένους. Γιατί γίνεται αφορμή σωτηρίας και των καταλεγόντων. Επειδή αν σβήσεις την αιτία χάνεις και τα αποτελέσματα. Ποια ανάγκη θα έπειθε τους μικρόψυχους να προθυμοποιηθούν και να την τελέσουν εάν δεν ήταν σίγουροι ότι θα απαλλάξουν τους δικούς τους από τα παραπτώματα; Τότε πια δεν θα γράφονται στις διαθήκες μερίδια για τους πτωχούς. Θα σταματήσουν οι λειτουργίες υπέρ των νεκρών, οι ψαλμωδίες και οι άλλες τελετές και τα μνημόσυνα που γίνονται στις τρεις μέρες, στις εννέα, στις σαράντα, στο χρόνο, όλα δηλ. αυτά που όχι τυχαία τα καθιέρωσαν οι διδάσκαλοι. Μακάρι όμως να μη συμβή κάτι τέτοιο ή να παραλείψουμε κάτι από αυτά.

25. Υπάρχει όμως το ερώτημα: Τί γίνεται με τους ξένους, τους πτωχούς και γενικά μ' εκείνους που δεν έχουν δικούς τους για να βοηθήσουν και να τρέξουν, ούτε μπορούν να αφήσουν κληρονομιά ή να τελέσουν λειτουργίες, ή ελεημοσύνες; Άραγε επειδή δεν έχουν ανθρώπους να τους συμπονέσουν θα χάσουν την ευκαιρία της σωτηρίας; Μήπως είναι άδικος ο Θεός να δίνη σε όσους έχουν και μπορούν και να στερή όσους δεν έχουν; Βγάλτε αυτό από το μυαλό σας, γιατί είναι δίκαιος ο Θεός και Δεσπότης, ή για να πούμε την ακρίβεια αυτός είναι η ίδια η δικαιοσύνη, είναι η σοφία, η αγαθότητα και η μόνη δύναμη. Η δικαιοσύνη του θα μέτρηση σωστά στον άπορο τα όσα έχει ο πλούσιος. Η σοφία του θα κάνη τα πράγματα έτσι που θα καλυφθούν οι ελλείψεις.

Η δύναμή του θα αποδυνάμωση τον δυνατό και θα ενισχύση τον αδύνατο. Η αγαθότητά του θα σώση το πλάσμα του, εάν βεβαίως αυτό δεν είναι από την μερίδα που συχαίνεται την ορθή πίστη και που η αριστερή πλάστιγγά του βαραίνει πολύ.

Γιατί λένε οι φωτισμένοι από το Θεό άνδρες, ότι η κατάσταση της τελευταίας στιγμής και οι πράξεις ζυγίζονται σε μια ζυγαριά. Και εάν η ζυγαριά κλίνη προς τα δεξιά είναι φανερό ότι την ψυχή αυτή θα την πάρουν οι δεξιοί άγγελοι. Εάν η ζυγαριά ζυγιάζεται στα ίσα τότε νικάει η φιλανθρωπία του Θεού. Αλλά κατά τους θεολόγους και αν η ζυγαριά γέρνη λίγο προς τα αριστερά τότε το λίγο έλλειμμα το αναπληρώνει η ευσπλαχνία του Θεού. Έχομε τρεις λοιπόν θείες κρίσεις του Δεσπότου. Δίκαιη η πρώτη. Φιλάνθρωπη η δεύτερη. Υπεράγαθη η τρίτη. Υπάρχει όμως και μια τέταρτη. Είναι όταν οι πονηρές πράξεις είναι κατά πολύ βαρύτερες. Τότε αλλοίμονο, αδελφοί μου. Όμως και εδώ η κρίση του Θεού είναι δίκαιη, αφού αποδίδει με δικαιοσύνη όσα ανήκουν στον καθένα.

26. Μερικοί επικαλούνται τα λόγια του μακαρίου και ουρανοφάντορα Βασιλείου: «Μη πλανιέστε, ο Θεός δεν κοροϊδεύεται» (Γαλ. 6, 7). «Ο νεκρός δεν μπορεί να θυσιάζη και να κάνη προσφορές. Σάμπως μπορείς με αποφάγια να στρώσης τραπέζι στους λαμπρούς απεσταλμένους του βασιλέως; Γιατί αν εκείνος που προσφέρει από το περίσσευμά του δεν γίνεται δεκτός, εσύ θα προσφέρης στον ευεργέτη ό,τι σου περίσσεψε μετά από μια ζωή;» Σ' αυτούς απαντάμε έτσι: Καλά τα λέει ο Μέγας Βασίλειος. Πρέπει όμως να δούμε σε ποιον τα λέει. Τα λέει στους πλεονέκτες, στους σκληρούς άρπαγες, στους άσπλαχνους και άπονους. Να πως τους ονομάζει: «Μιλάμε σε πέτρινη καρδιά. Όταν ζούσες μέσα στις ηδονές, στην καλοπέραση, στην καλοζωή σου τότε δεν καταδεχόσουν ούτε ένα βλέμμα να ρίξης στους πτωχούς. Όταν θα πεθάνης ποιος μισθός σου οφείλεται;»... Και πάλι αλλού λέει ο ίδιος: «Δεν μου επιτρέπει το σπίτι του γείτονα να έχω θέα»... «Ο άρπαγας δε σέβεται ούτε το χρόνο ούτε έχει φραγμούς, αλλά όλα σαν φωτιά τα αγκαλιάζει και τα εκμεταλλεύεται και σαν το ορμητικό ποτάμι παρασύρει τα πάντα μπροστά του». Πολλά τέτοια γράφει στο βιβλίο του το ιερό και είναι φανερό ότι απευθύνεται σ' αυτούς που όχι μόνο δεν έδωσαν κάτι για τους πτωχούς, αλλά φρόντιζαν να αρπάζουν και όσα ανήκαν σ' αυτούς.

27. Και να μην ακούσω κανέναν να λέη: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι με πλούτο και να μη λυπούνται τους πτωχούς; Και βεβαίως υπάρχουν, όπως έχει λεχθή σε πολλές εποχές, αλλά και στα χρόνια του αξέχαστου και οσιωτάτου Ιωάννου του Ελεήμονος, ο Πέτρος ο τελώνης που από άσπλαχνος μεταστράφηκε σε ελεήμονα και άγιο. Λέγεται στην ιστορία του ότι ήρθε σε έκσταση και είδε να ζυγίζονται οι πράξεις του. Παρατήρησε τότε ότι στη δεξιά πλάστιγγα της ζυγαριάς υπήρχε καθαρό καινούργιο σιτάρι, που το είχε πετάξει με μανία στο πρόσωπο ενός πτωχού. Το σπουδαίο είναι ότι του πέταξε σιτάρι γιατί δεν είχε πρόχειρη πέτρα. Από την οπτασία αυτή ο μακάριος Πέτρος μεταστράφηκε σε μεγάλη θεοσέβεια.

28. Νομίζω ότι φάνηκε σε ποιους σκληρούς απευθύνεται ο Μ. Βασίλειος. Γιατί στον καιρό του έπεσε μεγάλη πείνα. Και οι πλούσιοι έγιναν πιο σκληροί με την τσιγγουνιά τους, τη στιγμή που οι πτωχοί πέθαιναν από την πείνα. Τότε ο άριστος αυτός ποιμένας με τα λόγια του, και ας ήταν σκληρά, άνοιξε τις αποθήκες σε όσους τους ήσαν περιττές και δεν τις είχαν ανάγκη. Αν δεν μιλούσε έτσι με τα σκληρά του λόγια δε θα μπορούσαν να τραφούν οι πτωχοί, ούτε και οι πλούσιοι θα γίνονταν συμπονετικοί. Ε, αυτός έτσι έκανε.

29. Είναι ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας όλη προς την ημέρα εκείνη της φρικτής παρουσίας, δηλ. της δευτέρας του Κυρίου και αυτή να κατευθύνη τις ενέργειές μας, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούμε από τους συγγενείς μας ότι δεν ενεργήσαμε σωστά, και μάλιστα όσοι πήραμε απ' αυτούς εντολές και μας δώσανε για φύλαξη και διαχείριση περιουσίες. Και μη νομίσει κανείς ότι στη παγκόσμια εκείνη συγκέντρωση δεν θα αναγνωρισθούμε μεταξύ μας, δηλ. μην περάσει από το μυαλό κανενός ότι μπορεί να αποφύγουμε ανεπιθύμητες συναντήσεις εκεί και θα μείνουμε αγνώριστοι μεταξύ μας. Η αλήθεια είναι ότι θα αναγνωρισθούμε όλοι όχι από την εξωτερική μορφή, αλλά με το εσωτερικό μας μάτι, το διορατικό μάτι της ψυχής μας. Ίσως τώρα ρωτάς από πού το ξέρουμε αυτό; Άκουσε τον ίδιο τον Κύριο να μιλάη με την παραβολή του πτωχού Λαζάρου και να διδάσκη: «Σηκώνοντας τα μάτια του ο πλούσιος γνώρισε τον πτωχό Λάζαρο που αναπαυόταν στους κόλπους του πατριάρχη Αβραάμ» (Λουκ. 16, 2), γνώρισε δηλ. τον πτωχό Λάζαρο και τον πατριάρχη Αβραάμ. Και δε θέλω να πη κανείς ότι η ιστορία είναι παραβολική και η υπόθεση αναπόδεικτη. Γιατί οι θείες παραβολές του Σωτήρος αναφέρονται σε θέματα υπαρκτά, δυνατά και αποδεδειγμένα.

30. Για το ίδιο θέμα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει: «Όχι μόνο τους γνωστούς μας απ' αυτό τον κόσμο θα αναγνωρίσουμε, αλλά και αυτούς που ποτέ δεν συναντήσαμε και δεν γνωρίσαμε. Δεν έχεις δει τον Αβραάμ, ούτε τον Ισαάκ, ούτε τον Ιακώβ, ούτε τους προπάτορες, ούτε τους προφήτες και τους αποστόλους και τους μάρτυρες. Όμως όταν τους δης σε εκείνη τη συγκέντρωση θα τους αναγνώρισης όλους και θα πης: Να ο Αβραάμ και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και οι άλλοι πατριάρχες. Να ο Πέτρος και ο Παύλος και όλοι οι άλλοι απόστολοι. Να ο προπάτορας Δαβίδ και οι τόσοι προφήτες. Να ο Πρόδρομος, ο πρωτομάρτυς Στέφανος και το πλήθος των αγίων».

Αλλά και ο Βασίλειος, που είναι σπουδαίος στα πνευματικά πράγματα όταν απευθύνεται στους πλεονέκτες λέει: «Δε θα φανταστής μπροστά στα μάτια σου το μεγάλο δικαστήριο του Χριστού όπου θα στέκονται γύρω σου και θα σου φωνάζουν όλοι όσους αδίκησες! Γιατί όπου και να στρέψης τα μάτια σου θα βλέπης τις εικόνες των κακών. Εδώ πτωχούς που έδειρες, εκεί ορφανά και χήρες, τους υπηρέτες που χτύπησες και τους γείτονες που έκανες να θυμώσουν», και όσα τέτοια λέει εκεί.

31. Ο Εφραίμ που είναι ο καλύτερα ενημερωμένος για τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου έτσι μας διδάσκει: «Τότε και τα τέκνα θα κατακρίνουν τους γονείς, αν δεν έχουν πράξει καλά έργα. Την ώρα εκείνη βλέπουν και οι κακοί τους γνωστούς τους. Και αν συμβή να καταριθμηθούν στα δεξιά μέρη, τότε στην ώρα του χωρισμού θρηνούν τη συγκέντρωση».

Πάλι ο συνώνυμος της Θεολογίας λέει: «Τότε θα δω τον Καισάριο (Δηλ. τον αδελφό του) λαμπρό, δοξασμένο, να χαίρεται, όπως μου φανερώθηκες και στον ύπνο πολυαγαπημένε αδελφέ μου».

Αλλά και ο περίφημος στο βίο και στο λόγο θεμέλιος της Εκκλησίας του Θεού, ο Αθανάσιος γράφει για τους κεκοιμημένους που ήταν αφοσιωμένοι στον Κύριο: «Και αυτό ακόμα δώρισε ο Κύριος σε εκείνους που θα σώζονται: Το ότι δηλ. θα είναι όλοι μαζί μέχρι την κοινή ανάσταση και θα χαίρονται και έτσι θα περιμένουν μαζί όλοι τα θεϊκά δώρα που μέλλουν να τους δοθούν. Αντίθετα οι αμαρτωλοί δεν αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Στην πανανθρώπινη εκείνη συνάντηση με ξέσκεπες όλες τις πράξεις όλων των ανθρώπων θα είναι αναγνωρίσιμα τα πρόσωπα όλων μέχρι να γίνη ο τελικός αποχωρισμός και πάη ο καθένας στο μέρος που ετοίμασε για τον εαυτό του. Δηλ. οι δίκαιοι θα πάνε με το Θεό και μεταξύ τους, ενώ οι αμαρτωλοί σε μέρη απομακρυσμένα, αλλά μπορεί να είναι και κοντά ο ένας με τον άλλον, αλλά δεν θα γνωρίζονται μεταξύ τους. Γιατί μέσα στην τιμωρία είναι και αυτό, να μην έχουν αυτή την παρηγοριά της γνωριμίας».

32. Άραγε τότε ποια ντροπή θα τους γίνεται αν δεν είναι γνωστοί με όλους; Γιατί τότε είναι μεγάλη και φοβερή η ντροπή όταν κανείς και γνωρίζει και γνωρίζεται, και ντρέπεται κανείς τους γνωστούς του. Σε έναν άγνωστο μεταξύ αγνώστων δεν δημιουργείται αίσθημα ντροπής. Επομένως είναι πέρα από κάθε αμφιβολία και αντίρρηση ότι θα γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι όλους. Και τότε ο έλεγχος όλων όσων έζησαν με ασέβεια και ανομία θα γίνεται με τα μάτια.

33. Αλλοίμονο και ουαί σε όλους εκείνους που είναι σαν εμένα και αλλοίμονο σε εκείνους, που, σύμφωνα με τον θείο Εφραίμ, θα κληρωθούν στα αριστερά του Κυρίου. Μακάριοι και ευτυχείς εκείνοι που ο Κύριος θα τους βάλη στα δεξιά του και θα ακούσουν την ευλογημένη φωνή (Ματθ. 25, 34), την οποία εύχομαι ν' αξιωθούμε να ακούσουμε όλοι όσοι διαφυλάξουμε την πίστη ορθόδοξη και ν' απολαύσουμε όλα τα αγαθά, των οποίων την ωραιότητα δεν την είδε μάτι ανθρώπινο, ούτε ποτέ την άκουσε αυτί, αλλ' ούτε και μπόρεσε να την σκεφθή καρδιά ανθρώπου (Α' Κορινθ. 2, 9). Αμήν.

Άμποτε να γίνη αυτό, Δέσποτα που χαρίζεις τη ζωή, με τις ευχές και ικεσίες της Παναγίας Μητρός σου και όλων των άυλων και σεβαστών σου πνευμάτων, των αγγέλων, και όλων μαζί των αγίων σου, που μέσα στο πέρασμα των αιώνων σε ευχαρίστησαν και σου φάνηκαν αρεστοί. Αμήν.

Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη